Οι 18 ταινίες του Tim Burton σε μια απόπειρα κατάταξης από τη χειρότερη ως την καλύτερη

Την προηγούμενη εβδομάδα βγήκε στους κινηματογράφους η 18η ταινία του Tim Burton, το Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children. Ο Burton είναι γνωστός για το γοτθικό, extravagant στυλ κινηματογράφησης  και ενδεχομένως όχι για το βάρος που δίνει στις λεπτομέρειες του χαρακτήρα ή της ιστορίας που αφηγείται. Αλλά έχει σκηνοθετήσει πολλά κλασικά φιλμ, από blockbuster προσαρμογές κόμικ μέχρι live-action remakes των ταινιών της Disney. Οι ταινίες του κυμαίνονται από παιδικές ιστορίες μέχρι ενήλικα δράματα εκδίκησης και βίαιες ιστορίες μυστηρίου. Οι περισσότερες ταινίες του έχουν καταφέρει να διατηρήσουν ένα υψηλό επίπεδο σχεδιασμού παραγωγής, που τις κάνει ακόμα πιο εντυπωσιακές έστω και αν η ιστορία δεν είναι αρκετά εντυπωσιακή. Με αφορμή την τελευταία του ταινία, το Wired έκανε ένα εκτενές αφιέρωμα σε ολόκληρη τη φιλμογραφία του Burton και κατέταξε το έργο του ξεκινώντας από την χειρότερη και καταλήγοντας στην καλύτερη ταινία.

Alice in Wonderland (2010)

Μπορεί να ήταν η μεγαλύτερη οικονομική επιτυχία της καριέρας του Burton, αλλά ήταν επίσης ένα εντελώς περιττό sequel σε μια κλασική ταινία της Disney.

Miss Peregrine`s Home for Peculiar Children (2016)

Η τελευταία ταινία του Burton αποτελεί την είσοδο του στο trend των young adult προσαρμογών φιλμ φαντασίας. Ουσιαστικά μια διαφορετική εκδοχή της ιστορίας των X-Men με μικρότερα παιδιά και μια υγιή δόση ταξιδιών στον χρόνο.

Planet of the Apes (2001)

Tα μόνα «λυτρωτικά» χαρακτηριστικά της ταινίας είναι οι ακούσιες ομοιότητες με το βιβλίο κόμικ που γράφτηκε από τον σκηνοθέτη Κevin Smith.

Dark Shadows (2012)

Ένα ακόμη παράδειγμα της συνήθειας του Burton να επικεντρώνεται στο πώς θα τελειοποιήσει την εικόνα αντί να δώσει βάρος στην ιστορία.

Big Eyes (2015)

Οι Waltz και Adams ερμηνεύουν ως συνήθως, άψογα τους ρόλους τους αλλά η ταινία «ξεχειλώνει», καθώς ψάχνει για τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της ιστορίας.

Charlie and the Chocolate Factory (2005)

Η προσαρμογή του Burton του μυθιστορήματος του Roald Dahl εστιάζει πολύ περισσότερο στoν Charlie Bucket και την οικογένειά του παρά στον πραγματικό πρωταγωνιστή, βασιλιά των γλυκών Willy Wonka και το μυστικό εργοστάσιο του.

Frankenweenie (2012)

Παραμένει μια από τις καλύτερες αφηγήσεις του κλασικού μυθιστορήματος της Mary Shelley, παίρνοντας το γοτθικό τρόμο και μετουσιώνοντας τον σε μια ιστορία αγάπης ενός αγοριού για το παράξενο κατοικίδιο ζώο του.

Mars Attacks (1997)

Δεν ακούγεται ως ένα ξεκαρδιστικό θέμα, αλλά μεγάλο μέρος από το σκοτάδι δίνει χώρο στη χαζομάρα, ειδικά ο τρόπος που οι άνθρωποι ανακαλύπτουν ότι μπορούν να αντεπιτεθούν και να απωθήσουν τους εξωγήινους εισβολείς.

Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007)

Ένα από τα πρώτα διαμάντια της καριέρας του Burton, μια αιματηρή προσαρμογή που θυσιάζει μερικά από τα στοιχεία του Broadway, για να παρουσιάσει πιο εντυπωσιακά οπτικά εφέ από αυτά που μπορεί να δει κανείς επί σκηνής.

Corpse Bride (2005)

Είναι ένα ζοφερό αλλά μαγευτικό βικτοριανό παραμύθι που γυρίστηκε με κάμερες DSLR, αντί του φιλμ 35mm, όπως τα προηγούμενα stop-motion. Διαθέτει, επίσης, ένα από τα πιο όμορφα soundtrack της καριέρας του Danny Elfman.

Sleepy Hollow (1999)

O Burton αναφέρθηκε κάποτε για τον εαυτό του ως «όχι και ο μεγαλύτερος σκηνοθέτης δράσης στον κόσμο» και για τον Depp ως «όχι και το μεγαλύτερο αστέρι ταινιών δράσης», κάτι το οποίο είναι σίγουρα αλήθεια. Αλλά αυτή η τρίτη συνεργασία μεταξύ των δύο είχε ως αποτέλεσμα μια εξαιρετική ταινία τρόμου.

Batman (1989)

Η ταινία ήταν μια τεράστια επιτυχία, και αποτελεί μια από τις σημαντικότερες της καριέρας του Burton, διαθέτοντας δύο από τις καλύτερες ερμηνείες που έχουν γίνει ποτέ σε μεταφορά κόμικ (Michael Keaton- Jack Nicholson)

Big Fish (2003)

Είναι ο ιδανικός συνδυασμός δράματος και σουρεαλισμού αποτελώντας την πιο προσωπική ταινία του Burton από το Edward Scissorhands.

Pee-wee`s Big Adventure (1985)

Μετά την απόλυση του Burton από την Disney, η λάμψη των δύο μικρού μήκους ταινιών του, Vincent και Frankenweenie προσέλκυσε τους παραγωγούς της Warner Bros. και τον Paul Reubens. Η δύναμη αυτού του ντεμπούτου παραμένει ακόμα αναλλοίωτη, δεκαετίες αργότερα.

Batman Returns (1992)

Δεν είχε την ίδια απήχηση στο κοινό όπως το Batman, αλλά το Batman Returns αποτελεί πιο υψηλού επιπέδου σκηνοθετική δουλειά από την πρώτη ταινία, που αποτυπώνει την  υψηλή οπτική αισθητική του Burton.

Edward Scissorhands (1990)

Αυτή είναι χωρίς αμφιβολία η πιο προσωπική ταινία του Burton και είναι απίστευτα παράξενη. Αλλά είναι επίσης μια αξιολάτρευτη χριστουγεννιάτικη ιστορία.

Beetlejuice (1988)

Το καστ είναι καταπληκτικό, τα γκροτέσκο makeup effects είναι εντυπωσιακά και το χιούμορ και ο τρόμος είναι απόλυτα ισορροπημένα.

Ed Wood (1994)

Είναι εύκολο να δει κανείς κάποιους παραλληλισμούς μεταξύ του πώς ο Wood (Johnny Depp) αισθάνεται να αντιμετωπίζεται από τη βιομηχανία του κινηματογράφου και του πώς ο Burton βλέπει τον εαυτό του ως καλλιτέχνη. Αντίθετα με τις περισσότερες ταινίες του Burton, η ταινία δεν αποτελεί μια οπτική υπερφόρτωση, αλλά η χρήση του μαύρου και άσπρου, αποδίδει την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων καλύτερα από τη χρωματική παλέτα.