Οι 5 πιο αστείοι ρόλοι του Έντι Μέρφι
Θυμόμαστε μερικές από τις πιο ξεκαρδιστικές στιγμές του διάσημου κωμικού στη μεγάλη οθόνη.
Όπως συνηθίζει κάθε χρόνο, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (AFI) απένειμε το συμβολικό βραβείο για τη συνολική προσφορά ενός καλλιτέχνη στο σινεμά και φέτος, είχε έρθει η σειρά του Έντι Μέρφι.
Ο κωμικός, οποίος από τη δεκαετία του ’80 μέχρι και τα ’00s βρισκόταν στην πρώτη γραμμή των χολιγουντιανών κωμωδιών, με τις παραγωγές όπου έχει συμμετάσχει να ξεπερνούν τα 6.5 δισεκατομμύρια δολάρια στο παγκόσμιο box office, ξεκίνησε την καριέρα του κάνοντας stand-up. Κάπως έτσι κατάφερε να βρει μια θέση στο cast της θρυλικής ζωντανής εκπομπής Saturday Night Live όπου ξεχώρισε γρήγορα και σύντομα, σημείωσε μια σειρά από εμπορικά σουξέ ως κινηματογραφικός αστέρας. Βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα και διεκδίκησε Όσκαρ β’ ανδρικού ρόλου για το μιούζικαλ «Dreamgirls» (Μπιλ Κόντον, 2006), ενώ έκατσε μία φορά στην καρέκλα του σκηνοθέτη για το γκανγκστερικό «Harlem Nights» (1989) στο οποίο, φυσικά, πρωταγωνίστησε. Σήμερα ο Μέρφι θεωρείται δικαίως ένας από τους πιο δημοφιλείς και καλύτερους κωμικούς του αμερικάνικου κινηματογράφου, για αυτό και εμείς επιλέγουμε μερικές από τις πιο ξεκαρδιστικές ερμηνείες του.
Οι πιο αστείοι ρόλοι του Έντι Μέρφι:
«48 Ώρες» («48 Hrs.», 1982)
Φρέσκος από την απήχηση που είχε στο Saturday Night Live και σε ηλικία μόλις 21 ετών, ο Μέρφι όχι απλώς στέκεται ισότιμα απέναντι στον «πολύ» Νικ Νόλτε, αλλά κλέβει την παράσταση ως ένας ξύπνιος και ετοιμόλογος ντετέκτιβ. Καθοριστική, φυσικά, η συνδρομή πίσω από την κάμερα του θρυλικού Γουόλτερ Χιλ που ήξερε όσο λίγοι πώς χειρίζεται τους κανόνες των διασκεδαστικών buddy movies.
«Ο Μπάτσος του Μπέβερλι Χιλς» («Beverly Hills Cop», 1984)
Η ιδιαίτερη έφεση του Μέρφι στην ενσάρκωση οργάνων της τάξης επαληθεύεται από το γεγονός πως στα ’80s συνδέθηκε άρρηκτα με ρόλους ντετέκτιβ. Εκτός από τον προαναφερθέντα των «48 Ωρών» εξόχως πετυχημένος ήταν και ο Άξελ Φόλεϊ, ο οποίος στην εν λόγω σκηνή προσπαθεί να καλύψει με αυταπάρνηση στον προϊστάμενό του δύο συναδέλφους του, οι οποίοι εθεάθησαν σε στριπτιτζάδικο εν ώρα υπηρεσίας. Η εκφορά του ηθοποιού είναι ενδεικτική του αβίαστου ταλέντου στο να σκέφτεται επιτόπου όχι μόνο κάτι αστείο, αλλά και κάτι εξωφρενικό πλην πειστικό(;).
«Coming to America» (1988)
Μαζί με τον εξίσου φορμαρισμένο Αρσένιο Χολ, ο Μέρφι ενσάρκωσε ένα μη μου άπτου και υπερβολικά εκλεπτυσμένο πρίγκιπα από την Αφρική, ο οποίος ταξιδεύει στις ΗΠΑ για να βρει σύζυγο. Το ταξίδι δίνει ευκαιρία στους πρωταγωνιστές να σχηματίσουν ένα αχτύπητο κωμικό δίδυμο, αλλά και να παρωδήσουν ορισμένους ανθρωπότυπους της αφροαμερικανικής κοινότητας. Ιδίως εκείνους που συχνάζουν στα μπαρμπέρικα και δε χάνουν ευκαιρία να τσακωθούν για τα αθλητικά. Το «Coming to America» έχει αρκετές σκηνές ανθολογίας, όπως η απόπειρα ένοπλης ληστείας ενός άγνωστου ακόμα Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, όμως, οι στιγμες στο κομμωτήριο είναι ασυναγώνιστες.
«Δάσκαλος για Κλάματα» («The Nutty Professor», 1996)
Μην περιμένετε να υπερασπιστούμε μια κωμωδία που ήταν ελαττωματική ήδη στην εποχή της. Ωστόσο, τα ’90s ήταν η περίοδος που μεσουρανούσε η άξεστη και χωρίς ιδιαίτερους ηθικούς φραγμούς κωμωδία, όπως την καθολικοποίησαν τα αδέρφια Φαρέλι («Ο Ηλίθιος και ο Πανηλίθιος») για πάραδειγμα, μάλιστα σπάζοντας τα ταμεία. Ανάμεσά τους ήταν και ο «Δάσκαλος για Κλάματα», όπου ο Μέρφι αν και σε ατυχές πλαίσιο, επιδεικνύει το εύρος του ταλέντου του υποδυόμενος τουλάχιστον πέντε διαφορετικούς χαρακτήρες με ολότελα ξεχωριστές προσωπικότητες.
«Shrek» (2001)
Θέλει πραγματική κωμική διάνοια να καταφέρεις να ξεχωρίσεις μόνο με τη φωνή σου σε ταινία κινουμένων σχεδίων, αλλά ο Μέρφι δε δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα ούτε σε αυτό. Το «Shrek» είναι έτσι κι αλλιώς τρομερά φαν, ωστόσο, χάρη στον τρόπο που ο κωμικός απόδωσε την προσωπικότητα του ξέφρενου γαϊδάρου, το χιούμορ της ταινίας απογειώθηκε.
Βρείτε περισσότερες κινηματογραφικές λίστες εδώ.
