Οι 5 ταινίες που έκαναν τον Σιλβέστερ Σταλόνε κορυφαίο action hero
Ο αμίμητος ηθοποιός γίνεται ογδόντα ετών και παραμένει σημείο αναφοράς στην ιστορία του μοντέρνου αμερικανικού σινεμά.
Περιεχόμενα
Αν όχι συνολικά στο μοντέρνο αμερικανικό σινεμά – αν και θα έπρεπε – σίγουρα όσον αφορά το είδος της περιπέτειας υπάρχει η περίοδος πριν και μετά τον Σιλβέστερ Σταλόνε. Ο Αμερικανός κινηματογραφιστής (διότι μπορεί να είναι γνωστός ως ηθοποιός αλλά έχει περάσει από όλα σχεδόν τα πόστα) γίνεται ογδόντα ετών και παραμένει αναγνωρίσιμος στο ευρύ κοινό, πετυχαίνοντας μια σπάνια μακροζωία στο χώρο του θεάματος. Φυσικά, χρειάστηκε να μοχθήσει πολύ για να τα καταφέρει.
Είναι γνωστές οι απόπειρες του Σταλόνε να καθιερωθεί στο Χόλιγουντ τη δεκαετία του ’70, όπου δεινοπάθησε όπως αρκετοί σαν εκείνον. Η πιο γνωστή ιστορία τον θέλει να βρίσκεται λίγο πριν την εξαθλίωση περνώντας τη νύχτα για τρεις εβδομάδες σε τερματικό σταθμό των λεωφορείων της Νέας Υόρκης, όταν του προτάθηκε ρόλος σε μια ταινία soft πορνό. Δέχτηκε γιατι, όπως έχει δηλώσει χαρακτηριστικά, οι επιλογές του ήταν ή να παίξει εκεί ή να κλέψει κάποιον. Η αμοιβή του ήταν διακόσια δολάρια για δύο μέρες γυρισμάτων.
Η δεινή κατάστασή του δεν τον πτόησε, έτσι σταδιακά άρχισε να πιάνει ρόλους στους οποίους σμίλεψε το ύφος για το οποίο αργότερα θα γινόταν διάσημος. «Δρομίσια» αλητεία, γκανγκστερική μαγκιά, καλογυμνασμένο κορμί μαζί με ένα καθαρό βλέμμα που απηχεί λαϊκή ταπεινότητα, αποτυπώθηκαν ακατέργαστα στις ερμηνείες που έδωσε σε φιλμ όπως «The Lords of Flatbush» (Μάρτιν Ντέιβιντσον & Στίβεν Βερόνα, 1974) «Capone» (Στιβ Κάρβερ, 1975), «Δέκα Δολοφόνοι για τον Ντετέκτιβ Μάρλοου» (Ντικ Ρίτσαρντς, 1975) και «Η Πυγμή» (Νόρμαν Τζούισον, 1978). Βεβαίως, ο Σταλόνε υπήρξε καθοριστικός στην ανάδειξη μιας εκδοχής αρρενωπότητας που συντονίστηκε άψογα με την «έξαλλη» δεκαετία του ’80. Τεστοστερονική υπερβολή, δίκαιο του ισχυρού, ατομικισμός και καταφυγή στη χρήση βίας με την ευκολία που μπαίνει το καλαμάκι σε καφέ, είναι μερικά από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν με αρκετή αυστηρότητα, το παραδεχομαστε, την κυρίαρχη εικόνα του Αμερικανού στην ποπ κουλτούρα. Αυτό, όμως, που κανείς μας δεν μπορεί να αρνηθεί είναι πως, ταυτόχρονα, το coolness του ηθοποιού ήταν και είναι απαράμιλλο. Ευκαιρία, λοιπόν, να θυμηθούμε πώς κατάφερε να γίνει ο αρχετυπικός action hero.
Διαβάστε επίσης
Οι 5 πιο Σιλβέστερ Σταλόνε ταινίες του Σιλβέστερ Σταλόνε:
«Rocky» (1976)
Μία από τις σημαντικότερες αμερικανικές ταινίες όλων των εποχών που έκανε σταρ τον Σταλόνε εν μία νυκτί. Σε σενάριο του ίδιου, το «Rocky» ξεπέρασε γνώρισε υποδοχή που ξεπέρασε κάθε προσδοκία και έφτασε να κερδίζει δύο βραβεία Όσκαρ σε μια χρονιά υψηλού ανταγωνισμού. Συγκεκριμένα, απέσπασε το βραβείο καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας, έχοντας ως συνυποψήφιες ταινίες όπως τον «Ταξιτζή», το «Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου» και το «Network». Ίσως να μοιάζει ακραίο σε κάποιους, αλλά τότε αυτό ήταν το φιλμ που μίλησε βαθιά στο ψυχισμό του κοινού, αφού αφηγείται την ιστορία ενός αουτσάιντερ που τα καταφέρνει παρά τις αντιξοότητες. Οι ιστορίες των «underdogs» είναι πάντα οι πιο γοητευτικές, εξάλλου.
«Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα» (1982)
Ταινία – αφετηρία ενός τρομερά επικερδούς franchise, η οποία επισκιάζεται τόσο από την ανεξέλεγκτη και μιλιταριστική αισθητική των σίκουελ, ώστε παραγνωρίζεται πόσο ευφυής είναι. Ο Σταλόνε υποδύεται έναν περιπλανώμενο βετεράνο του πολέμου στο Βιετνάμ, ο οποίος ύστερα από μια αναίτια σύλληψη και διαδοχικά περιστατικά αστυνομικής βίας, βιώνει ακραίο μετατραυματικό σοκ και επιτίθεται μέχρις εσχάτων στις δυνάμεις της Τάξης. Σε αυτό το σημείο, ο σκηνοθέτης Τεντ Κότσεφ μεταφέρει το πεδίο της μάχης στην καρδιά της αμερικανικής επαρχίας, εκφέροντας έναν αιχμηρό παραλληλισμό μεταξύ στρατιωτικής – κρατικής βίας και προσφέροντας μια πολύτιμη ορατότητα στο κόστος του πολέμου στο ψυχισμό των στρατιωτών.
Διαβάστε επίσης
«Κόμπρα» (1986)
Το σερί των επιτυχιών είχε καταστήσει τον Σταλόνε μεταξύ των πιο ακριβοπληρωμένων της εποχής και αντίστοιχα, τον εγωισμό του ανάμεσα στους πιο φουσκωμένους του Χόλιγουντ. Η δημιουργία του «Κόμπρα» ξεκίνησε όταν η Universal απέρριψε το σενάριό του για τον «Μπάτσο του Μπέβερλι Χιλς» (1984) και εκείνος ήταν σε φάση «θα σας δείξω». Δανείστηκε τη γενική πλοκή του βιβλίου «Fair Game» (Πόλα Γκόσλινγκ) και έπειτα έγραψε μία από τις πιο άκυρες και εκτός πραγματικότητας περιπέτειες που κυκλοφόρησαν τη δεκαετία του ’80. Το γεγονός, βέβαια, πως τίποτα δεν βγάζει νόημα στην ταινία ποσώς ένοιαξε τον Σταλόνε ο οποίος είχε καταλάβει ότι το κοινό θέλει να δει τον ίδιο σε εξαλλοσύνη. Και είχε δίκιο, αφού η παραγωγή κόστισε 25 εκατομμύρια δολάρια και έβγαλε… 160 εκατομμύρια.
«Βαρομετρικό Χαμηλό» (1993)
Τι κι αν πλησίαζε τα πενήντα, ο Σταλόνε καρα-ψήθηκε να υποδυθεί έναν αλπινιστή ο οποίος εκεί που έκανε τη φάση του στα Βραχώδη Όρη ξαφνικά βρίσκεται αντιμέτωπος με μια άτεγκτη συμμορία. Τώρα τι έκαναν οι γκάνγκστερ εκεί είναι μια άλλη ιστορία… Το θέμα είναι πως εν προκειμένω ο ηθοποιός πρωταγωνίστησε σε ένα action movie που έκανε τάση στο είδος την απεικόνιση επικίνδυνων σκηνών με φόντο τη φύση. Διόλου τυχαία, περιλαμβάνει τα πιο κοστοβόρα stunts που έχουν γυριστεί ποτέ και συμπεριλαμβάνονται στο βιβλίο Guinness. Είναι ενδεικτικό πως οι συντελεστές είχαν ξεφύγει σε τέτοιο βαθμό με τα κασκαντεριλίκια, ώστε οι θεατές των δοκιμαστικών προβολών ξενέρωσαν, επειδή τους ήταν αδύνατο να πιστέψουν ότι έγιναν όντως. Ας το εξηγήσει μόνος ο Σταλόνε: «Το μοντάζ του σκηνοθέτη έλαβε ανησυχητικά χαμηλές βαθμολογίες. Κυρίως γιατί οι επικίνδυνες σκηνές ήταν υπερβολικές. Για παράδειγμα, ένας συνηθισμένος άνθρωπος μπορεί να πηδήξει σε μια απέναντι όχθη που έχει απόσταση περίπου 3,5 μέτρα. Ε εμένα με έβαλαν να πηδάω αποστάσεις κοντά εκατο μέτρων. Επειδή είχαμε μπόλικα στιγμιότυπα τέτοιου είδους, αποφασίσαμε να τα βγάλουμε τελείως γιατί και πάλι επικρατούσε μια υπερβολή». Επίσης, αν σας λέει κάτι, το ρόλο του Τζον Λίθγκοου παραλίγο να τον ενσαρκώσει ο Ντέιβιντ Μπόουι.
Διαβάστε επίσης
«Demolition Man» (1993)
Δύο στα δύο το 1993 για τον Σταλόνε, ο οποίος μετά την αναρρίχηση «μεταφέρθηκε» στο μέλλον. Το συγκεκριμένο sci-fi θέλει τον Αμερικανό στο ρόλο του Γιάννη του Σπαρτιάτη –αλήθεια, ο χαρακτήρας ονομάζεται Τζον Σπάρταν-, γνωστού και ως Οδοστρωτήρα. Πρόκειται για έναν αστυνομικό που δεν πολυ-ενδιαφέρεται για τη νομιμότητα, ο οποίος καταδιώκει έναν εγκληματία (Γουέσλι Σνάιπς) που έχει δραπετεύσει από κρυογενετική φυλακή(!) και πλέον σπέρνει τον όλεθρο στους δρόμους του Λος Άντζελες το 2032. Η ταινία γίνεται ακόμα πιο ’90s από αυτό, αφού μεταξύ των πρωταγωνιστών βρίσκεται και η Σάντρα Μπούλοκ στο ρόλο της αστυνόμου Λενίνα Χάξλεϊ, ονοματεπώνυμο που δανείζεται το επίθετο από τον εμβληματικό συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Άλντους Χάξλεϊ, αλλά για το μικρό όνομα δεν παίρνουμε όρκο… Λεπτομέρειες σαν και αυτές αποδείχθηκαν καθοριστικές στην επιτυχία της ταινίας που άγγιξε τα 160 εκατομμύρια δολάρια στο box office.
Διαβάστε επίσης
