Ο Θεός πιστεύει στον Τσακ Νόρις
Αν μπορούσε ας έκανε αλλιώς.
Στις 20 Μαρτίου του 2026 συνέβη κάτι που πραγματικά έμοιαζε αδύνατον να συμβεί: πέθανε ο Τσακ Νόρις. Ένας φίλος με τον οποίο μοιράστηκα την οδυνηρή αυτή στιγμή μου είπε πως θα το πιστέψει μόνο αν την είδηση του θανάτου του την έδωσε ο ίδιος: φυσικά του είπα πως έτσι έγινε. Ενας άλλος, αφού αρνήθηκε το γεγονός, με καθησύχασε ότι αποκλείεται να ισχύει: απλά τον φώναξε ο Χάρος γιατί έχει κάποια προβλήματα, θα τον βοηθήσει να τα τακτοποιήσει και θα επιστρέψει γρήγορα. Η αλήθεια είναι ότι τελευταία είχε χαθεί: πιθανότατα έχοντας καταστρέψει όλους τους εχθρούς του ξεκουραζόταν για να επιστρέψει δριμύτερος.
Ο Κάρλος Ρέι Νόρις όπως ήταν το πραγματικό του όνομα εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Οκλαχόμα στις 10 Μαρτίου του 1940. Δεν μπορώ να πω «γεννήθηκε»: δεν υπάρχουν άνθρωποι ικανοί να φέρουν στην ζωή μια τέτοια περίπτωση. Δεν καταγράφονται παιδικά χρόνια του Τσακ Νόρις: το πρώτο που μαθαίνουμε είναι ότι σπούδασε πολεμικές τέχνες – όχι μόνο τζούντο και καράτε, αλλά και κάτι ψαγμένα βραζιλιάνικα και κάτι σπάνια ασιατικά, πιθανότατα τις Τέχνες αυτές να τις ανακάλυψε ο ίδιος. Ηταν δάσκαλος καράτε, τζούντο, είχε μάυρη ζώνη στο Τανκ Σου Ντό και ίδρυσε μια σχολή (κατά άλλους μια νέα θρησκεία πράγμα πιθανότερο) που αποκαλείται Τσουν Κουκ Ντο που στα γιαπωνέζικα σημαίνει «Δρόμος προς το Σύμπαν» – το Σύμπαν πρέπει να είναι το σπίτι του Τσακ Νόρις ή κάτι παρόμοιο.
Υπήρξε δάσκαλος πολεμικών τεχνών, ηθοποιός, παραγωγός, χορευτής και χορογράφος, και ότι έχασε τον αδερφό του στον πόλεμο του Βιετνάμ. Υπήρξε και συγγραφέας μερικών βιβλίων αυτογνωσίας: όποιος ακολούθησε τις συμβουλές που δίνει στο «The Secret Power Within: Zen Solutions to Real Problems» έχει γίνει σούπερ ήρωας. Η αυτοβιογραφία του που κυκλοφόρησε με τον παράξενο τίτλο «The Secret of Inner Strength» έγινε best seller: θα την είχα διαβάσει κι εγώ αν δεν ήταν υποχρεωτικό να την μάθεις όλη απέξω. Και να την τραγουδάς.
Οι ταινίες του δεν ήταν απλά επιτυχίες: έδωσαν άλλη διάσταση στη λέξη «έπος». Στο «Silent Rage» ως σερίφης Νταν Στίβενς προκάλεσε ανατριχίλες. Στο «Forced Vengeance» ως Τζος Ράνταλ έκανε κόσμο να δακρύσει δέρνοντας 12 Νίντζα. Στο «Lone Wolf McQuade» στο ρόλο του ομώνυμου ήρωα (του Τζέι Τζέι ΜακΚουντ) έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να αναζητούν τον ΜακΚούντ πιστεύοντας πως το υπαρκτό πρόσωπα είναι αυτός και όχι ο Τσακ Νόρις. Το «Missing in Action», όπου υποδύεται τον απόστρατο αξιωματικό Τζέιμς Μπράντοκ υπήρξε τόσο μεγάλη επιτυχία ώστε το κοινό (νομίζω με διαδηλώσεις…) απαίτησε να γίνει και ένα δεύτερο, αλλά επειδή ο Τζακ Νόρις δεν είναι κανένας τυχαίος δεν έκανε σήκουελ αλλά πρήκουελ γεγονός που πολύ μας μπέρδεψε. Μετά το «Code of Silence» όλοι θέλαμε να κυκλοφορούμε με καουμπόικα καπέλα. Αλλά ήταν η τετραλογία «Invasion U.S.A.», «The Delta Force», «Karate Kommandos» και «Firewalker» αυτή που τον έκανε όχι τον σημαντικότερο action hero της εποχής, αλλά ίσως τον σημαντικότερο άνθρωπο στον κόσμο. Ειδικά στο πρώτο, όταν σταματά μόνος του τους Ρώσσους από το να καταλάβουν τις ΗΠΑ και να τραγουδάνε μπαλαλάικες στο Σούπερ μπολ, είναι ανώτερος του Σουπερμαν και του Μπάτμαν μαζί: αυτοί ποτέ δεν έκαναν κάτι ανάλογο.
Είναι η εποχή που στον κόσμο κυκλοφορούν εκατομμύρια φράσεις που περιέγραφαν τα κατορθώματα του – όχι επιτυχημένα γιατί μπορούσε περισσότερα. Λέγαμε ότι «ο Τσακ Νόρις κοιμάται με ένα μαξιλάρι κάτω από το όπλο του»: δεν κοιμόταν ποτέ. Ότι «έσκαψε το Γκραντ Κάνιον με ένα κουτάλι»: δεν το είχε ανάγκη. Ότι «όταν κάνει κάμψεις, σπρώχνει τη γη προς τα κάτω»: σιγά το δύσκολο. Ότι «δεν ξυρίζεται, αλλά ακονίζει το ξυράφι στα γένια του»: ήταν αλήθεια. Ότι «το one night stand του κρατά δυο νύχτες»: δεν ισχύει γιατί καμία δεν άφηνε τον Τσακ Νόρις μετά από δυο νύχτες.
Το μόνο επιτυχημένο από τα χωρατά αυτά ήταν ότι «ο Θεός πιστεύει στον Τσακ Νόρις». Αν μπορούσε ας έκανε αλλιώς.
