Οι γλυκές εμμονές
Δεν νομίζω ότι υπάρχει μεγαλύτερο βασίλειο εμμονών από τον επαγγελματικό αθλητισμό.
Mετά τους αποκλεισμούς της Ατλέτικο Μαδρίτης και της Μπάγερν Μονάχου στο Τσάμπιονς Λιγκ διάβασα (και στον ελληνικό αλλά κυρίως στον ξένο Τύπο…) ότι οι προπονητές των δυο αυτών ομάδων πλήρωσαν τις εμμονές τους: ο Σιμεόνε την εμμονή του στα δύσκολα να παρουσιάζει μια Ατλέτικο που δεν παίρνει ρίσκα και ο Κομπανί την έλλειψη προσοχής για την άμυνα. Δεν νομίζω ότι υπάρχει μεγαλύτερο βασίλειο εμμονών από τον επαγγελματικό αθλητισμό: οι πιο πετυχημένοι αθλητές, προπονητές, ακόμα και πρόεδροι είναι συνήθως άνθρωποι που από εμμονές βασανίζονται. Πολλοί δίνουν στην εμμονή άλλο περιεχόμενο: την ονομάζουν π.χ πρόληψη, ή ανάγκη αυτοβελτίωσης η τελειομανία. Δεν έχω καταλάβει γιατί τους φοβίζει η λέξη: η εμμονή είναι συχνά κινητήριος δύναμη.
Κάποτε ο Μάικλ Τζόρνταν είχε πει ότι ο μεγαλύτερος φόβος που ξεπέρασε προσπαθώντας να γίνει επιτυχημένος αθλητής ήταν ο φόβος του λάθους. «Εάν παραλύεις στην ιδέα του λάθους και αν φοβάσαι ότι αυτό θα καταστρέψει την όποια εικόνα έχουν σχηματίσει οι άλλοι για σένα, καταλήγεις να μην παίρνεις το παραμικρό ρίσκο ώστε να μην αποτύχεις» είχε πει. Αυτό ισχύει απόλυτα για τύπους σαν τον Σιμεόνε. «Όμως» πρόσθεσε «όταν έρθουν οι επιτυχίες καταλήγεις συχνά παγιδευμένος στην εμμονή της επανάληψης, γίνεσαι ο τύπος που δεν δέχεσαι ότι έχεις όρια, καταπιέζεσαι από την πίστη ότι έχεις βρει το μαγικό πλάνο που θα σου επιτρέπει να κερδίζεις σε κάθε συνθήκη. Το πιο παράξενο είναι ότι πιστεύεις πως θα πιάνεις πάντα τον στόχο επαναλαμβάνοντας ακριβώς τα ίδια». Αυτό ισχύει για τον Κομπανί. Αλλά αυτά και τα δυο δεν είναι απλές εμμονές: δημιουργούν το είδος της πίστης που προκαλεί η απόλυτη βεβαιότητα ότι έχεις βρει μια συνταγή επιτυχίας. Μόνος εσύ.
Η αγάπη για την επιτυχία σε κάνει να νομίζεις πως επαναλαμβάνοντας κατά κανόνα τα ίδια και τα ίδια θα φτάνεις πάντα στο ίδιο θριαμβευτικό φινάλε. Προφανώς δεν είναι έτσι ακριβώς. Και στο ποδόσφαιρο και στην ζωή δεν μπορεί να υπάρχει μια και μόνη συνταγή επιτυχίας: όταν αλλάζουν οι συνθήκες θα πρέπει να υπάρχει και η κατάλληλη προσαρμογή. Ο Σιμεόνε κόντρα στην Αρσεναλ θα έπρεπε να πάρει κάποιο ρίσκο παραπάνω. Κι ο Κομπανί απέναντι στην Παρί θα πρεπε ειδικά στο ξεκίνημα του δεύτερου ματς να έχει επισημάνει στην ομάδα του να μπει στο γήπεδο πιο προσεχτικά κι όχι να χαρίσει στην Παρί ένα γκολ όπως κάνει σε κάθε ματς στην Μπουντεσλίγκα. Αλλά πιο πολύ και από τις προπονητικές ιδέες, όταν μιλάμε για ανθρώπους παίζουν ρόλο οι βεβαιότητες. Δυο επιτυχημένοι άνθρωποι όπως ο Σιμεόνε και ο Κομπανί δεν μπορεί παρά να σέβονται τις εμμονές τους. Αυτές έφεραν την επιτυχία τους.
Ο πρωταθλητισμός είναι συχνά ψυχοβγαλτικός, αλλά τα ίδια τα σπορ είναι γεμάτα από ιστορίες που λειτουργούν ως παραδείγματα ζωής. Οι ήρωες των γηπέδων αντιμετωπίζουν πάντα το μεγάλο εγώ τους. Ως πρωταθλητές μπορεί να είναι συμπαθητικοί ή αντιπαθητικοί: όλοι όμως παλεύουν με εμμονικούς φόβους η αντλούν δύναμη από τις εμμονικές τους βεβαιότητες. Δεν παίζουν απλά αλλά με τις επιλογές τους αυτόψυχαναλύονται μπροστά στα μάτια μας. Για να μη λυγίσουν. Ή για να καταρρεύσουν με στυλ…
