Ειδική γνώση
Θα ήταν καλύτερη η δημοσιογραφία αν για τον αθλητισμό έγραφαν και μιλούσαν πρώην αθλητές;
Σήμερα Σάββατο στο Κάτω Πετάλι Σίφνου, σε στενό οικογενειακό κύκλο, θα γίνει η κηδεία του αθλητικογράφου και σχολιαστή Σταύρου Τσώχου. Αντί στεφάνων, επιθυμία της οικογένειας είναι η στήριξη του Περιφερειακού Ιατρείου Σίφνου. Θα το ήθελε και ο εκλιπών. Αγαπούσε την Σίφνο όσο το ποδόσφαιρο και την δημοσιογραφία.
Ήταν εξαιρετικά σπάνια περίπτωση αθλητικογράφου ο Σταύρος Τσώχος που έφυγε από την ζωή σε ηλικία 89 χρόνων. Η ΕΣΗΕΑ στο αποχαιρετιστήριο σημείωμά της υπενθύμισε όλη του την καριέρα του τονίζοντας ότι γεννήθηκε στον Πειραιά το 1937 κι άρχισε να δουλεύει για εφημερίδες το 1965 – λίγο πριν τα τριάντα του. Το σημείωμα είναι πληρέστατο καθώς αναφέρει όλες τις εφημερίδες στις οποίες εργάστηκε (την «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ», την «ΗΜΕΡΑ», την «ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ», «ΤΑ ΝΕΑ», το «ΦΩΣ ΤΩΝ ΣΠΟΡ» καθώς και τα περιοδικά «ΠΡΩΤΟ» και «ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ») ενώ κάνει ειδική αναφορά και στις τηλεοπτικές δουλειές του. Ξεκίνησε στην ΕΡΤ αλλά πέρασε και από το «MEGA» και από τον «ΑΝΤΕΝΝΑ» όπου και διετέλεσε και προϊστάμενος του Αθλητικού Τμήματος του σταθμού. Στο σημείωμα επισημαίνεται επιπλέον κι αυτό που υπήρξε στην περίπτωσή του ίσως το πιο σημαντικό ότι υπήρξε διεθνής ποδοσφαιριστής και ότι αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό στην Προοδευτική και στον Φωστήρα.
Αυτή η επισήμανση μαρτυρά το σπάνιο της καριέρας του. Ο Τσώχος μεταπήδησε από το ποδόσφαιρο στη δημοσιογραφία και για χρόνια ήταν ο μόνος που είχε κάνει αυτή την διαδρομή. Μετέφερε την ποδοσφαιρική του γνώση στο φίλαθλο κοινό κάνοντας με επιτυχία και πληρότητα αυτό που σαράντα χρόνια αργότερα προσπαθούν ο Νικολαϊδης, ο Ζαγοράκης, ο Νταμπίζας, ο Σεϊταρίδης, ο Χριστοδουλόπουλος, ο Κατσουράνης και άλλοι πολλοί. Μόνο που ο Τσώχος κατέκτησε και τον πλανήτη της αθλητικογραφίας γιατί έγραφε κιόλας. Δεν ήταν απλά σχολιαστής, αλλά ένας πληρέστατος και υπέροχος επαγγελματίας.
Κάπου εδώ μου γεννήθηκε ένας προβληματισμός που προκάλεσε και το συγκεκριμένο σημείωμα μου για τον σημαντικό αυτό δάσκαλο της αθλητικογραφίας μας. Είναι άραγε η δημοσιογραφία ένα αυτόνομο επάγγελμα ή θα έπρεπε όποιος την ασκεί να έχει προηγουμένως ειδική γνώση του αντικειμένου με το οποίο καταπιάνεται; Θα ήταν καλύτερη η δημοσιογραφία αν για τον αθλητισμό έγραφαν και μιλούσαν πρώην αθλητές, αν για την πολιτική πρώην πολιτικοί, αν για την μουσική πρώην μουσικοί, αν για τα εγκλήματα άνθρωποι με αστυνομική πείρα κτλ; Νομίζω πως η απάντηση είναι και ναι και όχι. Η γνώση του τομέα με τον οποίο ασχολείσαι είναι απαραίτητη, αλλά η γνώση μπορεί να προκύψει και μόνο με την καθημερινή τριβή, με την συνεχή ενασχόληση. Η γνώση επίσης δεν είναι πάντα εφόδιο: πολλές φορές μπορεί να σε φρενάρει, να σου δημιουργεί συνεχώς ερωτηματικά, να σε εμποδίζει γιατί μπορεί να μην σου επιτρέπει να στεναχωρήσεις ανθρώπους. Όταν προέρχεσαι από ένα χώρο και τον αφήνεις για να γίνεις σχολιαστής ή δημοσιογράφος δεν ξαναγεννιέσαι. Δεν σβήνει από την ζωή σου ότι έχει προηγηθεί: κουβαλάς φιλίες, εμμονές, επίπλαστες βεβαιότητες, συμπάθειες και αντιπάθειες. Αυτό είναι πχ το πρόβλημα των επαγγελματιών αθλητών που θέλουν να γίνουν σχολιαστές σήμερα: ή στρογγυλεύουν τα πάντα ώστε να είναι συμπαθείς ή κλισάρονται παίζοντας το ρόλο καλών οπαδών που μιλάνε για ομάδες που έχουν αγαπήσει κι απευθύνονται σε όσους με την φανέλα των ομάδων αυτών τους έχουν χαρεί.
Ο Σταύρος Τσώχος δεν είχε τέτοια θέματα επειδή ήταν ένας ωραίος άνθρωπος μιας άλλης εποχής. Όταν αποφάσισε να γίνει δημοσιογράφος δεν πρόταξε το γεγονός ότι ήταν ποδοσφαιριστής: θέλησε να γίνει ένα καλός δημοσιογράφος κι έγινε πολύ καλός. Όχι γιατί είχε υπάρξει ποδοσφαιριστής (γεγονός που δεν του έκανε κακό…) αλλά γιατί χρησιμοποίησε αυτή την προηγούμενη γνώση επικουρικά. Πολλοί από όσους υπήρξαν πρώην αθλητές και θέλουν σήμερα να γίνουν δημοσιογράφοι το κάνουν δείχνοντας πως πέρα από την γνώση για τα αθλητικά άλλες γνώσεις δεν έχουν. Κι αυτό αν θες να απευθύνεσαι σε κόσμο κι αυτός να σε προσέχει, είναι πρόβλημα…
