Αποτυχία

Μπαίνουμε στο διάστημα που στα αθλητικά μας μετράμε αποτυχίες. Η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μπαρτσελόνα, όπως και η Λίβερπουλ, απέτυχαν να κερδίσουν το Τσάμπιονς λιγκ. Ο ΠΑΟΚ, την χρονιά των γενεθλίων των εκατό χρόνων του απέτυχε να κερδίσει το ελληνικό πρωτάθλημα που ήταν ο στόχος του. Αλλά τι ακριβώς είναι στον αθλητισμό αποτυχία, είναι μια μεγάλη συζήτηση.

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είπε πριν μερικά χρόνια ότι στον αθλητισμό αποτυχία δεν υπάρχει. «Υπάρχουν καλές και κακές μέρες. Κάποιες φορές είσαι πετυχημένος, κάποιες όχι. Κάποιες φορές είναι η σειρά σου και κάποιες όχι. Δεν νικάς πάντα. Δεν υπάρχουν αποτυχημένες χρονιές: κάθε μια που δεν κερδίζεις είναι κι ένα βήμα προς την επιτυχία» είχε πει ο Γιάννης μας. Καλό. Αλλά μήπως είναι υπεκφυγή από την αυτοκριτική, δηλαδή άρνηση να παραδεχτείς λάθη; Και πως θα βελτιωθείς αν δεν τα παραδέχεσαι;

Φυσικά και υπάρχει αποτυχία. Αλλά πρέπει να την συνδέουμε με τις δυνατότητες μιας ομάδας ή ενός αθλητή κι όχι με τα όνειρά του, που είναι κάτι άλλο. Συνήθως όνειρα και δυνατότητες μπλέκουν πολύ – ειδικά αν έχεις δει όνειρα να γίνονται πραγματικότητα. Αν για παράδειγμα έχεις κερδίσει το Τσάμπιονς λιγκ ή το πρωτάθλημα γιατί να μην το ξανακερδίσεις ενώ το θες; Κι αν δεν το ξανακερδίσεις, δεν είναι αποτυχία αφού αποδεδειγμένα μπορείς; Η απάντηση μοιάζει εύκολη αλλά δεν είναι. Γιατί, ακόμα κι αν η γνώση δεν σου λείπει και οι δυνατότητες υπάρχουν, εν τούτοις υπάρχει συχνά κάτι ολότελα διαφορετικό δηλαδή οι συνθήκες. Μπορεί να υπάρχει πχ ένας καλύτερος αντίπαλος ή μια σειρά από ατυχίες όπως είναι οι τραυματισμοί κι άλλα απρόοπτα. Ή μπορεί απλά να υπάρχει λίγος κορεσμός ή να έχουν γίνει κάποια λάθη που προέκυψαν στην πορεία. Όταν αλλάζουν οι συνθήκες, μπορεί να αλλάξει και το τελικό αποτέλεσμα. Αλλά πάλι αποτυχία δεν είναι το να μην καταφέρεις να φτάσεις στο αποτέλεσμα που θες; Είναι. Ωστόσο αν το σκεφτείς καλύτερα καταλαβαίνεις ότι νόημα στην αποτυχία δίνεις εσύ. Θέλω να πω πως ο Αντετοκούνμπο δεν την βλέπει. Ενώ ο οπαδός δυσανασχετεί. Και το πράγμα έχει πλάκα γιατί μιλάμε για το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα. Ή για την ακρίβεια για την έλλειψη του καλύτερου δυνατού αποτελέσματος.

Στον αθλητισμό υπάρχει ένας τελικός νικητής. Αυτομάτως αυτό σημαίνει ότι όλοι οι άλλοι είναι αποτυχημένοι; Με όρους απλούς φυσικά και είναι. Αλλά αν ήταν έτσι θα υπήρχαν ελάχιστες ομάδες κι ελάχιστοι επαγγελματίες αθλητές καθώς δεν είναι εύκολο να σηκώνεις τον σταυρό του αποτυχημένου. Ευτυχώς συμβαίνει κάτι άλλο: η αποτυχία πολύ συχνά αφορά τις προσδοκίες, δηλαδή το φαντασιακό μας. Ο καθένας θα ήθελε να κερδίζει το πρωτάθλημα κάθε χρόνο ή κάθε χρόνο να βγαίνει ΜVP ή να κάνει κάθε φορά τρομερές επιδόσεις κτλ. Αλλά καταλαβαίνει ότι αυτό δεν γίνεται και απλά ωριμάζει. Αποδέχεται το αποτέλεσμα χωρίς να του βάζει ετικέτες: το θεωρεί μια χρονιά δουλειάς. Προέκυψε ή δεν προέκυψε το αποτέλεσμα μετρά μόνο η δουλειά. Κι αυτή είναι το αντίθετο της αποτυχίας. Διότι όταν υπάρχει, σημαίνει πως ακόμα και σε μια στιγμή που το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που θα ‘θελες αυτή έχει σημασία.

Ίσως τελικά ο Γιάννης να έχει δίκιο. Η απογοήτευση ούτε καν βελτιώνει. Με δουλειά γίνεται κι αυτό. Το μόνο κακό στην ιστορία είναι ότι από τη στιγμή που ο Γιάννης το είπε αυτό οι Μπακς δεν κέρδισαν τον τίτλο. Και ομολογώ πως κι εγώ κάπου έχω μπερδευτεί…