Αλεξάντρ Ζβέρεφ: Είναι η επιτυχία άφεση αμαρτιών;
Ο αθλητής (κι όχι μόνο) μας αφήνει το περιθώριο να τον κρίνουμε και για τον χαρακτήρα του.
Την περασμένη Δευτέρα η ιστορική γαλλική αθλητική εφημερίδα L’Equipe επέλεξε να μην χαρίσει το πρωτοσέλιδό της στον νικητή του Roland Garros Ζβέρεφ. Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο έχει ξανασυμβεί ποτέ. Αλλά αν αυτό συνέβη είναι και γιατί δεν έχει υπάρξει νικητής σαν τον Αλεξάντερ Ζβέρεφ. Η L’Equipe δημοσίευσε ένα μάλλον καυστικό άρθρο για την περίπτωση του Γερμανού. Έγραψαν ότι θα προτιμούσαν να αφηγηθούν την κινηματογραφική ιστορία ενός νεαρού αγοριού που κερδίζει παρά το γεγονός ότι έχει διαγνωστεί με διαβήτη και μολονότι μέχρι τώρα στην καριέρα του ήταν γνωστός για πολυάριθμες σκληρές ήττες σε μεγάλους τελικούς δεν μπορούν να παραλείψουν «το τρέχον πλαίσιο της αληθινής ιστορίας του Ζβέρεφ που επισκιάζει κάθε προσπάθεια προβολής της επιτυχίας του».
Τι εννοούν; Ότι αν ο τενίστας Ζβέρεφ είναι σπουδαίος, ο άνθρωπος έχει κατά καιρούς δημιουργήσει τόσες συζητήσεις που η προβολή του δεν είναι του γούστου τους. «Ο Ζβέρεφ κέρδισε το Roland Garros και κανείς δεν μπορεί να του το στερήσει αυτό τον τίτλο. Αλλά ο Ζβέρεφ έχει επίσης κατηγορηθεί δύο φορές για ενδοοικογενειακή βία από δύο πρώην συντρόφους του, η μια εκ των οποίων δεν έκανε απλά καταγγελίες στον Τύπο αλλά υπέβαλε και μήνυση» αναφέρει η γαλλική εφημερίδα. Προσθέτοντας μάλιστα ότι ο Ζβέρεφ φρόντισε να πληρώσει στην ίδια και στους δικηγόρους του ένα τεράστιο ποσό για να περύχει ένα εξωδικαστικό συμβιβασμό. Που τον γλύτωσε απο μια δικαστική απόφαση αλλά δεν έσβησε το πλήθος των ερρωτηματικών που τον συνοδεύουν.
Διαβάστε επίσης
Αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί βρίσκουν αυτή τη συλλογιστική των Γάλλων απεχθή. Ο Ζβέρεφ δεν έχει καταδικαστεί για τίποτα. Το να βάζεις έναν αστερίσκο σε ένα δημόσιο πρόσωπο, απλώς και μόνο επειδή κατηγορήθηκε για ποινικά κολάσιμες πράξεις που κανένα δικαστήριο δεν έχει τιμωρήσει σηκώνει αρκερή συζήτηση. Το να θυμίσεις τις κατηγορίες που έχουν υπάρξει εναντίον του είναι ίσως μια ηθικολογική ίσως και επικίνδυνη στάση – μια στάση της οποίας τους πιθανούς κινδύνους είμαι ο πρώτος που αναγνωρίζει. Αλλά απο την άλλη αν ο Ζβέρεφ επέλεξε να αφήσει έναν αστερίσκο στο παρελθόν του, αρνούμενος να δικαστεί και επιδιώκοντας εξωδικαστικό συμβιβασμό, τι να κάνεις; Να μην το αναφέρεις; Δεν γίνεται. Όπως δεν γίνεται να αποφύγεις και την αναφορά στο κατορθωμά του. Άλλο όμως η αναφορά κι άλλο η προβολή.
Ο αθλητής (κι όχι μόνο) μας αφήνει το περιθώριο να τον κρίνουμε και για τον χαρακτήρα του. Ο αθλητής κρίνεται με τη φυσική αυστηρότητα που επιφυλάσσεται για όσους θα έπρεπε να αποτελούν παράδειγμα: δεν υπάρχει τίποτα σωστό και τίποτα λάθος. Εκτός γηπέδου, ο Ζβέρεφ κατάφερε να αποφεύγει τις συνέπειες της συμπεριφοράς και των λαθών του: εντός γηπέδου όλα αυτά δεν του απαγόρευσαν να γίνει τελικά επιτυχημένος. Αλλά είναι η επιτυχία του επαγγελματία τενίστα απάντηση στις απορίες που αφορούν τον άνθρωπο; Δεν νομίζω…
Θα μπορούσε να ήταν μια όμορφη αθλητική ιστορία, αλλά δεν είναι εντελώς έτσι.
Διαβάστε επίσης
