Πώς ήταν να βλέπεις τους Metallica το 1993; Ένας ορκισμένος φαν απαντά
Λίγο πριν το φετινό live των Metallica, ένας ορκισμένος φαν αφηγείται πώς έφτασε στην πρώτη συναυλία τους τρέχοντας από τον Μαραθώνα.
1993, Αθήνα. Είναι Ιούνιος, η πόλη βράζει και οι οπαδοί των Metallica ζουν για τη συναυλία που έρχεται στις 27 του μήνα, την πρώτη φορά που οι Αμερικάνοι θα πατήσουν σε ευρωπαϊκό έδαφος. Το «Whenever May Roam» tour έχει σαρώσει τον κόσμο και έχει μετονομαστεί σε «Nowhere Else to Roam», βάζοντας στον χάρτη και την «middle of nowhere» ελληνική πρωτεύουσα.
«Τότε υπηρετούσα τη θητεία μου στο ναυτικό μου, ήμουν στο Κοτρώνι στη βάση ελικοπτέρων κι ενώ εκείνη την ημέρα είχα παρακαλέσει να είμαι εξόδου, δεν με είχαν βάλει» αφηγείται ο ορκισμένος στους Metallica Μάκης Καππάτος. «Αυτή τη συναυλία την περίμενα απ’ το ’86 που άρχισα να ακούω Metallic, στην τρίτη γυμνασίου. Για επτά χρόνια δεν περίμενα κάτι άλλο. Θα πήγαινα ακόμα και με γύψο» μου λέει και δεν μπορώ να μην τον πιστέψω· 33 χρόνια μετά και το πάθος στη φωνή του είναι αναλλοίωτο, οπότε φαντάζομαι τη συγκίνηση του σχεδόν ακόμα έφηβου Μάκη όταν ανακοινώθηκε η συναυλία, πόσο μάλλον την ανυπομονησία των τελευταίων ημερών, όταν ξέρεις ότι είσαι τόσο κοντά στο να γίνει πραγματικότητα το μεγαλύτερό όνειρό σου.
Μια οδύσσεια για τους Metallica
«Έπεσα στα πόδια του αξιωματικού βάρδιας για να μπορέσω να φύγω· έκανα για ένα μήνα συνεχόμενο μαγειρεία!» συνεχίζει γελώντας και δεν το μετανιώνει ούτε στιγμή. Υποθέτω πως θα έκανε κι ένα χρόνο συνεχόμενο. «Τελικά έφυγα έξι η ώρα απ’ το Κοτρώνι, κατέβηκα τρέχοντας 8 χιλιόμετρα μέχρι την Μαραθώνος και μετά έκανα οτοστόπ για να προλάβω να φτάσω στη Νέα Σμύρνη. Όταν έφτασα στο γήπεδο έπεφτε πολύ ξύλο με τα ΜΑΤ, όχι αστεία, αλλά κάπως κατάφερα να περάσω. Είχαν ήδη ξεκινήσει να παίζουν οι Cult και θα ακολουθούσαν οι Λευκή Συμφωνία πριν βγουν οι Metallica». Τρέχεις και χιλιόμετρο το χιλιόμετρο είσαι και πιο κοντά στο όνειρό σου· τι μεγαλύτερη συγκίνηση απ’ αυτή;
«Πρέπει να καταλάβεις το εξής: τότε μπορούσα να ακούω 4-5 ώρες σερί Metallica για πλάκα κάθε μέρα. Μου τους είχε μάθει ο κολλητός μου στην τρίτη γυμνασίου. Τότε ακούγαμε disco, Bon Jovi, Madonna, δεν είχα επαφή με τη μέταλ και ήρθε μια μέρα με μια κασέτα που έγραφε πάνω “Kill ‘Em All”. Τον ρώτησα τι είναι αυτό και μου απαντάει “Άκουσε το”. Ήταν σαν να παίρνω ενδοφλέβια ένεση αδρεναλίνης! Αυτό το συναίσθημα σε έναν έφηβο, να ακούς για πρώτη φορά αυτή τη μουσική… Ήταν κάτι που δεν είχα ξαναζήσει. Με αυτόν τον φίλο θα πάω και στο φετινό live!».
Επτά χρόνια για 2 ώρες και 45 λεπτά
Επτά χρόνια περίμενε αυτός ο έφηβος να δει λάιβ την αγαπημένη του μπάντα. Επτά χρόνια ακούγοντας καθημερινά το «Kill ‘Em All», το «Ride the Lightning», το «Master of Puppets» και το «…And Justice for All»: «Αγαπάω όλα τα άλμπουμ τους» μου εξηγεί «αλλά στα τέσσερα πρώτα έχω ιδιαίτερη αδυναμία».
Και δεν ήταν μόνος όπως διαπίστωσε στο live, παρότι η περιοδεία γινόταν για το «Black Album». «Με το που άνοιξαν τη συναυλία έγινε πανικός, η νύχτα έγινε μέρα απ’ τα καπνογόνα, στην αρένα χτυπιόμασταν ανελέητα λες και ήμασταν στη Θύρα 7 στο Καραϊσκάκη. Και στο “Enter Sandman” στο φινάλε έγινε χαμός, αλλά ειδικά όταν έπαιζαν τα πιο παλιά τους γινόταν πανικός τελείως διαφορετικός απ’ τα καινούργια. Και το Unforgiven και στο Nothing Else Matters και στο Wherever I May Roam και στο Sad but True, αλλά στα κομμάτια που έπαιξαν απ’ τα πρώτα γινόταν τρελό χοροπηδηχτό» αφηγείται.
«Έχω πάει σε όλες τις συναυλίες των Metallica στην Ελλάδα, εκτός από αυτή του 2010 γιατί δούλευα εκείνο το βράδυ, αλλά αυτή του 1993 ήταν η επικότερη. Όχι μόνο των Metallica· ήταν η επικότερη συναυλία που έχω δει ποτέ. Ήταν κάτι ανεπανάληπτο, που το έζησα στο φουλ απ’ το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Αν δεν κάνω λάθος έπαιξαν 20 τραγούδια, δύο ώρες και τρία τέταρτα συνολικά. Μετά δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου, ήταν λες και έκανα αερόβια. Δεν μας άφησαν να πάρουμε ανάσα».
Η ζωή όμως είναι γεμάτη εκπλήξεις. «Πρόσφατα ανακάλυψα σε ένα γκρουπ στο facebook ότι δυο βδομάδες μετά το Metal Hammer είχε βγάλει ένα poster από τη συναυλία και 99,9% φαίνομαι στην αφίσα γιατί ήμουν στο κάγκελο» λέει γελώντας και μου υπενθυμίζει πως τότε δεν είχαν κινητά, άρα και stories ή βίντεο από τη συναυλία. Θα ήθελε να έχει αυτές τις αναμνήσεις και απτά, οπότε η αφίσα του Metal Hammer είναι ένα τεράστιο δώρο.
33 χρόνια μετά
Οφείλω να είμαι ειλικρινής: Ο Μάκης δυσκολεύεται να ξεχωρίσει τις συναυλίες τους, αλλά του ζητάω για χάρη του κειμένου να τις βάλει σε σειρά ξεκινώντας απ’ την πιο αγαπημένη του. «Η καλύτερη συναυλία ήταν αυτή στη Νέα Σμύρνη το ’93, μετά στη Μαλακάσα το ’07 και τέλος η Ριζούπολη το ’99. Αλλά στην πραγματικότητα για μένα είναι όλες το ίδιο τέλειες».
Όπως θα είναι και αυτή του 2026 στο ΟΑΚΑ, συμπληρώνω εγώ και τον ρωτάω αν ανυπομονεί το ίδιο με την πρώτη φορά. «Τώρα πάω ακόμα με μεγαλύτερη ανυπομονησία! Έχουν μεσολαβήσει 19 χρόνια, δεν ξέρω αν θα τους ξαναδώ γιατί μεγάλωσαν λίγο τα παλικάρια μας όπως κι εμείς, οπότε μπορεί να είναι και η τελευταία φορά. Θα πάω με την ίδια μπλούζα που φορούσα την πρώτη φορά, την πρώτη που αγόρασα με τους Metallica, το 1986».
Να και τα πειστήρια!
