Οι Black Country, New Road απέδειξαν στο Floyd γιατί είναι μια από τις καλύτερες μπάντες στον κόσμο

Σε σχέση με την προηγούμενη εμφάνιση των Black Country, New Road (BCNR) στην Αθήνα, το Δεκέμβριο του 2023, είχαν αλλάξει πολλά. Το περασμένο Σάββατο (25/4), στη σκηνή του Floyd δεν ανέβηκε απλώς ένα σχήμα που έχει σταθεροποιήσει τα μέλη του και παίζει με περίσσια αυτοπεποίθηση, αλλά επιπλέον είχε να παρουσιάσει το υλικό ενός φανταστικού άλμπουμ («Forever Howlong»). Σύμφωνοι, η απουσία του πρώην frontman Isaac Woods έχει αφήσει ένα δυσαναπλήρωτο κενό, όπως ισχύει ότι το «Ants From Up There» (2022) παραμένει μια αξεπέραστη κυκλοφορία. Υπάρχει όμως ένα μεγάλο «αλλά» στη συζήτηση. Πως η μπάντα έχει τόσα κιλά ταλέντου που είναι οριακά χυδαίο.

Όπως και άλλοι πάνω-κάτω συνομήλικοί τους, ήτοι γκρουπ όπως οι Geese, Black Midi, Geordie Greep και Jockstrap, οι BCNR συμβάλλουν σε ένα άτυπο μουσικό ρεύμα που θα αποκαλούσε κανείς zoomer rock, αφού οι προαναφερθέντες δεν έχουν κλείσει τα τριάντα και παίζουν «ροκ» με παλιομοδίτικη φρεσκάδα. Περίπου αποδείχθηκε αυτό από το «Forever Howlong», ένα άλμπουμ που απορρίπτει τις εύκολες κατηγοριοποιήσεις και για αυτό είμαι αναγκασμένος να αραδιάσω μια σειρά από αγγλικές λέξεις μπας και συνεννοηθούμε. Λόγω και της εμφανούς κλασικής μουσικής παιδείας των BCNR, ο ήχος τους κινείται με χαρακτηριστική ευκολία μεταξύ σύνθετων prog rock ρυθμών, art pop μελωδιών και μιας folk ευαισθησίας τα οποία, αθροιστικά, καταλήγουν σε μια απρόσμενη συναισθηματική ευφορία. Με άλλα λόγια, ακούγοντας τους Βρετανούς ζωντανά προλαβαίνεις να θαυμάσεις την αψεγάδιαστη τεχνική τους, το πόσο οργανικά εναλλάσσονται στα μικρόφωνα οι Georgia Ellery, Tyler Hyde και May Kershaw, αλλά και να συγκινηθείς με μια στροφή όπως αυτή του «Nancy Tries to Take the Night»: «The rapture of the autumn eve lead to a fate no-one believed / Taking to the table where she wrote, she held herself a vote / A vote between the good and bad, with all she’d seen and all she’d had / Nancy tried to take the night, but now she’s gone removed from sight».

Όπως, ελπίζω, φαντάζεστε, η ατμόσφαιρα στο Floyd ήταν κατανυκτική και διακόπηκε μονάχα όταν χρειάστηκε να γίνει αναφορά στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, εξάλλου σε όλη την περιοδεία η Kershaw έχει σε περίοπτη θέση μια παλαιστινιακή σημαία στα πλήκτρα της, αλλά και στο πώς η Ελλάδα έπαιξε ρόλο στη γραφή ενός τραγουδιού. Όπως εκμυστηρεύτηκε η Hyde, την προηγούμενη φορά που είχαν βρεθεί στην Αθήνα, εμπνεύστηκε την ιδέα για τα φωνητικά του «Socks» όσο βρισκόταν στο ξενοδοχείο και προτού κάνουν καταδρομική σε ταβέρνα για φαγητό. Φαινόμενο που επαναλήφθηκε το περασμένο Σάββατο, αφού σύμφωνα με τον ντράμερ Charlie Wayne είχαν «μπετώσει» από το φαΐ και έπαιζαν «πιο αργά». Φυσικά, κάτι τέτοιο δε συνέβη, γιατί τα παιδιά δεν μπορούν να παίξουν χάλια ούτε με αίτηση.

Στο μεταξύ, οι BCNR έκαναν και μια μερακλίδικη διασκευή στο «The Ballad of El Goodo» των Big Star, μια μπάντα που δεν περιμένεις αλλά καταλαβαίνεις πως θα μπορούσε να επηρεάσει τους Βρετανούς. Ήταν η μοναδική έκπληξη μιας setlist που εύλογα κινήθηκε στους ρυθμούς του «Forever Howlong» και κορυφώθηκε με το, προσωπικό αγαπημένο, «For the Cold Country» προτού δοθούν οι οριστικοί –δίχως encore– αποχαιρετισμοί. Μεστά και όμορφα, όπως πρέπει, αν μας ρωτάτε.