Να κάνεις τον σταυρό σου για τους «Αμαρτωλούς»
Φανταστείτε το κοινό που θα πήγαινε να δεις τους «Αμαρτωλούς» μόνο και μόνο αν είχε πάρει το όσκαρ καλύτερης ταινίας.
Παρακολούθησα κι εγώ, όπως πάντα, την απονομή των Όσκαρ. Όλη η πλάκα την συγκεκριμένη βραδιά, αν είσαι λίγο κινηματογραφόφιλος (ακόμα κι αν είσαι απλά απλά φίλος του αμερικάνικου κινηματογράφου – γιατί αμερικάνικη είναι η γιορτή…) είναι το πώς αισθάνεσαι αφού τα έχεις δει όλα. Είσαι χαρούμενος αν έχουν κερδίσει αυτοί που θα ήθελες και δεν είσαι αν αυτοί δεν έχουν κερδίσει. Βάλτε με, ειδικά φέτος, στους χαμένους. Η ταινία του Πολ Τόμας Άντερσον «Μια Μάχη Μετά την Άλλη» που κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας δεν ήταν κακή: όταν την είχα δει μου είχε αρέσει κυρίως χάρη στον Ντι Κάπριο και τον Μπενίσιο Ντελ Τόρο. Ο ρόλος του Σον Πεν ήταν εντελώς καρικατούρα και με τις αριστερές ευαισθησίες των πολυεκατομμυριούχων του Χόλυγουντ ομολογώ ότι γελάω αρκετά για να τις παίρνω στα σοβαρά: μου αρκεί ότι θυμώνουν τον Ντόναλντ Τραμπ αλλά δεν βρίσκω και σε αυτό κάτι το τρομερά ενδιαφέρον – μάλλον για αυτόν δουλεύουν.
Διαβάστε επίσης
Όταν είχα δει την ταινία του Άντερσον δεν είχα δει πολλές άλλες: σήμερα δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία πως το καταπληκτικό δοκίμιο που λέγεται «Άμνετ», μια αληθινή ελεγειακή σπουδή πάνω στον πιο μεγάλο από τους ανθρώπινους πόνους είναι ταινία πολύ ανώτερη. Αλλά κυρίως λυπήθηκα γιατί δεν κέρδισαν οι «Αμαρτωλοί». Όχι γιατί θα χαιρόταν η κοινότητα των αφρομερικάνων (οι άνθρωποι έχουν μάλλον άλλα προβλήματα για να χαίρονται με κάτι τέτοια) αλλά γιατί σκεφτόμουν τον πανικό που θα πάθαινε το κοινό που έχει την συνήθεια να πηγαίνει στα σινεμά να βλέπει την «ταινία που κέρδισε το Οσκαρ» χωρίς μάλιστα να το απασχολεί να μάθει και πολλά για την υπόθεσή της.
Παλιά οι διανομείς ήξεραν την ύπαρξη αυτού του κοινού και κρατούσαν στα συρτάρια τις οσκαρικές ταινίες για να τις βγάλουν μετά τις υποψηφιότητες αλλά και μετά τις βραβεύσεις. Τώρα φυσικά δεν το κάνουν από τον φόβο της πειρατείας. Αλλά ένα κοινό που περιμένει την ταινία που κέρδισε το Όσκαρ για να την δει υπάρχει ακόμα. Ποιοι το αποτελούν; Άνθρωποι πάνω από τα 50 – μην πω και τα εξήντα. Πάνε σινεμά σπανιότατα – συνήθως για να δουν καμιά ταινία του Σμαραγδή. Μιλάνε για το σινεμά με την βεβαιότητα ότι παλιά βγαίνανε μεγάλα έργα και τώρα δεν υπάρχει τίποτα. Θαυμάζουν κατά βάση πρωταγωνιστές. Θεωρούν σπουδαίο ότι τους θυμίζει κάτι πριν από είκοσι χρόνια και βάλε. Κι έχουν συνήθως την βεβαιότητα ότι οι Αμερικάνοι θα έχουν βραβεύσει κάτι που άνετα θα μπορούσε να παιχτεί στην τηλεόραση στις 9 το βράδυ ή και πιο νωρίς – στις ώρες πχ που παίζονταν κάποτε τα τούρκικα σήριαλ.
Διαβάστε επίσης
Φανταζόμουν αυτό το κοινό να παρακολουθεί τους «Αμαρτωλούς». Θα απορούσε στην αρχή πως κέρδισε μια ταινία με τόσους άγνωστους. Μετά θα χαιρόταν που ακούγεται λίγη τζαζ – οι άντρες θα έβλεπαν και ωραίες πρωταγωνίστριες. Επειδή προφανώς δεν θα ήξεραν τι τους περιμένει θα έδειχναν την πρέπουσα υπομονή καθώς σινεμά πάνε μια ή δυο ή αντε τρεις φορές το χρόνο: προτιμούν τα θερινά. Και μετά όταν εμφανίζονταν τα βαμπίρ θα το έβαζαν στα πόδια. Θα είχε πλάκα να κάθεσαι έξω από τα σινεμά και να παρακολουθείς αυτή την μεγάλη έξοδο, να ακούς τα ανάθεμα και τα πανάθεμα, να βλέπεις ανθρώπους να κάνουν τον σταυρό τους με το τι βράβευσαν οι Αμερικάνοι. Και μόνο να κάνει κόσμος το σταυρό του για «Αμαρτωλούς» θα ήταν ωραίο…
