Ποιος είναι ο Μάικλ Μπ. Τζόρνταν και γιατί αξίζει κάθε Όσκαρ

Έφηβος διακινητής ναρκωτικών στο «Wire», θύμα αστυνομικής βίας («Μια Στάση Πριν το Τέλος»), γιος του θρυλικού μποξέρ Απόλο Κριντ («Κριντ: Η Γέννηση Ενός Θρύλου»), υπερηρωικός αντίπαλος του αξέχαστου Τσάντγουικ Μπόουζμαν («Black Panther») και τώρα σε διπλή ερμηνεία ως δίδυμα αδέρφια γκάνγκστερ που μάχονται κατά ρατσιστών και βαμπίρ («Αμαρτωλοί»). Αυτοί είναι μερικοί από τους ρόλους που έχει ενσαρκώσει στην καριέρα του ο Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, ο οποίος στην πιο πρόσφατη δουλειά του με το διαχρονικό συνεργάτη του σκηνοθέτη Ράιαν Κούγκλερ έχουν βάλει «φωτιά» στην οσκαρική κούρσα. Η ταινία τους, «Αμαρτωλοί», εκτός του ότι έχει ήδη γράψει ιστορία αποσπώντας τις περισσότερες υποψηφιότητες για Όσκαρ από οποιαδήποτε άλλη παραγωγή στην ιστορία (16), έχει θέσει εαυτόν σε τροχιά ανατροπής του μεγάλου φαβορί που δεν είναι άλλο από το «Μια Μάχη Μετά την Άλλη» (Πολ Τόμας Άντερσον). Και όχι μόνο αυτό, αλλά ξαφνικά αμφισβητούνται οι πιθανότητες ενός ακόμα «ακλόνητου» διεκδικητή μέχρι πρότινος, του Τίμοθι Σαλαμέ («Marty Supreme»). Πώς, όμως, τα κατάφερε αυτά ο 39χρονος ηθοποιός;

Τζόρνταν όνομα και πράγμα

Από το 1999 που ξεκίνησε την καριέρα του στην υποκριτική, ο γεννημένος στην Καλιφόρνια πρωταγωνιστής έχει πετύχει κάτι σπάνιο για έναν άνθρωπο του επαγγέλματός του. Να συνθέσει μια φιλμογραφία που συνδυάζει την απήχηση στο κοινό, την εμπορικότητα, την αξιοπιστία και την ποιότητα. Φυσικά, δεν ήταν όλες οι επιλογές του εύστοχες, για παράδειγμα, αμφιβάλλω να τον θυμούνται πολλοί ως ένα από τα «Αγόρια της Διπλανής Πόρτας» (Τομ Γκόρμικαν, 2014) ή ως Τζόνι Στορμ στο «Fantastic Four» (Τζος Τρανκ, 2015), όμως τα σουξέ του είχαν χειροπιαστό αντίκτυπο στα ταμεία και την ποπ κουλτούρα. Ενδεικτικά, χάρη και σε εκείνον αναβίωσε επιτυχημένα το franchise του «Rocky», οδηγώντας το χαμηλών προσδοκιών «Κριντ» σε συνολικά τρία κινηματογραφικά κεφάλαια, με το τελευταίο να σκηνοθετεί ο ίδιος ο Τζόρνταν στο ντεμπούτο του πίσω από την κάμερα.

Παράλληλα, ως οφείλει να συμβαίνει με έναν σταρ, οι δραματικές ικανότητές του συνδυάζονται με το ταλέντο να προσαρμόζεται στα κινηματογραφικά είδη, αλλά και να διακατέχεται από οφθαλμοφανή γοητεία. Ειδικά στη φάση που βρίσκεται τώρα, έχοντας την πρώτη υποψηφιότητα για Όσκαρ στο όνομά του, αρχίζει να αποκτά την αύρα ενός άξιου διαδόχου των σπουδαίων Αφροαμερικανών ηθοποιών που έχουμε δει στο Χόλιγουντ, όπως ο Ντένζελ Γουάσινγκτον. Αν σας φαίνεται υπερβολικό αυτό, σκεφτείτε ξανά. Ο Τζόρνταν μέχρι στιγμής έχει αποδείξει πως μπορεί να κάνει τα πάντα, χωρίς να υπολογίζουμε το γεγονός πως βρίσκεται μεταξύ των λιγοστών ονομάτων που μπορούν με σιγουριά να προσελκύσουν μεγάλους αριθμούς θεατών στους κινηματογράφους – τουλάχιστον των ΗΠΑ. Του λόγου το αληθές, οι παραγωγές στις οποίες πρωταγωνιστεί ξεπερνούν συνολικά τα 2 δισεκατομμύρια δολάρια σε έσοδα. Δεν το λες και λίγο…

Αυτή είναι μόνο η αρχή

Οι «Αμαρτωλοί» και δη η ερμηνεία του Τζόρνταν έχουν κάνει αίσθηση για πολλούς και βάσιμους λόγους. Όπως γράφαμε πρόσφατα πρόκειται για «ένα πραγματικό τόλμημα δεδομένων των κυρίαρχων συγκυριών στο Χόλιγουντ. Κόντρα στη λογική των ασφαλών σεναρίων, των ξεκάθαρων προθέσεων και των αφηγήσεων που βασίζονται σε ήδη γνωστά πολιτισμικά προϊόντα, λέγε με και IPs (“intellectual properties”), οι “Αμαρτωλοί” συνιστούν ένα έργο υβρίδιο το οποίο αψηφά τους συμβατικούς διαχωρισμούς σε είδη. Είναι γκανγκστερικό διότι περιστρέφεται γύρω από τη δράση δίδυμων κακοποιών (Τζόρνταν), εποχής καθώς τοποθετείται περίπου εβδομήντα χρόνια μετά την κατάργηση της δουλείας, τρόμου εξαιτίας των αναφορών του σε βαμπιρικούς μύθους, ενώ η διάχυτη μουσική προσδίδει μιούζικαλ ποιότητες στη δράση. Επιπλέον, ο πρωταγωνιστής είναι και το μόνο δημοφιλές όνομα στο cast, ο προϋπολογισμός ήταν υπέρογκος (περί τα 90 με 100 εκατομμύρια δολάρια) και ο Κούγκλερ είχε τον τελικό λόγο σε κάθε δημιουργική επιλογή με καίριο σημείο το μοντάζ – το οριστικό cut διαρκεί 138’».

Ταυτόχρονα, η ταπεινότητα και χαμηλότονη υπεροχή που έχει επιδείξει σε όλη την περίοδο των βραβείων ο Τζόρνταν, έχει δουλέψει υπέρ του. Εργατικός χωρίς να περιαυτολογεί, μετρημένος και εμφανώς συναδελφικός με όλους τους συνεργάτες του, ανέπτυξε μια εικόνα φίλου που κάνει τρομακτικά καλά αυτό που πρέπει, αλλά δε ξεχνάει πώς να περνάει καλά. Έτσι λοιπόν, όταν ο Σαλαμέ που εξαρχής παρουσίασε εαυτόν ως ο δικαιωματικός κάτοχος του φετινού Όσκαρ α’ ανδρικού ρόλου, περιαυτολογώντας σε εξουθενωτικό βαθμό, αίφνης ο Αφροαμερικανός άρχιζε να μοιάζει ως αυτονόητη εναλλακτική. Τα SAG έκαναν την αρχή βραβεύοντάς τον και τώρα, μένει να φανεί εάν θα ακολουθήσει την ίδια ρότα η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου. Σε κάθε περίπτωση, το αξίζει και με το παραπάνω.