Όσκαρ 2026: Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης μας δίνει τις προβλέψεις του για τα φετινά βραβεία
Ποια ταινία θα κατακτήσει το χρυσό αγαλματίδιο της Καλύτερης Ταινίας: Το «Μια Μάχη Μετά την Άλλη» ή το «Sinners»; Μας απαντά ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης, βάσει της μακράς εμπειρίας του στα Όσκαρ.
Περιεχόμενα
Είχα την τιμή να μιλήσω με τον Παναγιώτη Τιμογιαννάκη, τον άνθρωπο του κινηματογράφου και των Όσκαρ, με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του με τίτλο «Όσκαρ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο. Λίγο πριν τη δημοσίευση ολόκληρης συζήτησής μας, απομονώνουμε τις προβλέψεις του Παναγιώτη Τιμογιαννάκη, που αξίζουν τη δική τους μεταχείριση και ανάγνωση. Ας πάμε λοιπόν στα ουσιώδη.
Τι είπε στο ΚΛΙΚ για τις δικές του προβλέψεις, βάσει της εμπειρίας του;
«Οι προβλέψεις οι δικές μου είναι στην ουσία αναλύσεις. Βάζω κάτω όλα τα στοιχεία της εκάστοτε ταινίας και τα περνάω από ένα «μίξερ». Δηλαδή τα κοιτάω με βάση όσα, από πείρα και διδασκαλία, έχω μάθει και έχω δει. Προσπαθώ να εντοπίσω, ας πούμε, το επίτευγμα κάθε ταινίας. Όταν λέω «επίτευγμα», εννοώ τις υποψηφιότητες. Οι υποψηφιότητες είναι δηλώσεις επιτευγμάτων, δεν είναι αστεράκια κριτικής. Είναι τα σημεία όπου επισημάνθηκε ένα επίτευγμα, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι θα καταλήξει και σε βραβείο. Με βάση λοιπόν αυτές, κοιτάζω τα στοιχεία της κάθε ταινίας, κοιτάζω και τον κλάδο που εκπροσωπούν τα στοιχεία αυτά, και πώς αυτός ο κλάδος, σε σχέση με τις άλλες ταινίες, μπορεί να συγκλίνει: θα συγκλίνει προς άλλες ή θα μείνει στη δική του; Αυτή είναι μια σφαιρική ματιά, καθαρά ακαδημαϊκή. Για παράδειγμα, στην Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου, δεν με έβαλαν με την ιδιότητα του κριτικού. Δηλαδή η ταυτότητά μου δεν γράφει film critic, γράφει institutional, θεσμικός. Έτσι τα κοιτάω κι εγώ.
Ποιες είναι οι δύο ταινίες που θα κονταροχτυπηθούν;
Με βάση λοιπόν αυτό, έχω καταλήξει στο ολοφάνερο: ότι δύο έργα φέτος έχουν ξεχωρίσει και έχουν μοιραστεί τα επιτεύγματά τους. Το «Μια Μάχη Μετά την Άλλη» και το «Sinners». Και τα δύο έχουν ως βάση το σενάριο, που πάντα μετράει. Από εκεί ξεκινούν όλα. Δηλαδή, αν φτάσουμε να μονομαχεί μια ταινία σκηνοθεσίας με μια ταινία σεναρίου, συνήθως κερδίζει η ταινία του σεναρίου.
Εδώ τέτοιο πρόβλημα δεν υπάρχει, γιατί και οι δύο βασίζονται σε πολύ καλό σενάριο, αλλά όχι στην ίδια κατηγορία. Άρα έχουν καταλάβει δύο διαφορετικά «εδάφη»: το διασκευασμένο σενάριο (το adapted), που το έχει το «Μια Μάχη Μετά την Άλλη», και το πρωτότυπο σενάριο (το original) που είναι το «Sinners». Σε αυτή τη βάση πατούν και τα δύο, άρα από εκεί δεν βλέπουμε προς το παρόν κάποιον να προηγείται.
Διαβάστε επίσης
Βλέπουμε όμως ότι από πλευράς Σωματείων το «Μια Μάχη Μετά την Άλλη» υπερέχει στα μεγάλα, δηλαδή στους σκηνοθέτες και στους παραγωγούς. Οι παραγωγοί όμως δεν είναι οι μόνοι που ψηφίζουν την Καλύτερη Ταινία, παρότι είναι οι αρμόδιοι του κλάδου. Για την Καλύτερη Ταινία ψηφίζουν όλοι. Και στις υποψηφιότητες και στα βραβεία.
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο στη διαδικασία της Καλύτερης Ταινίας. Ενώ σε όλες τις άλλες κατηγορίες ψηφίζουν έναν από την κάθε πεντάδα, στην Καλύτερη Ταινία (που έχει γίνει δεκάδα) ψηφίζουν αλά Eurovision. Δηλαδή και τις δέκα, με σειρά αξιολόγησης. Οπότε, αν εσύ έχεις πάρει όλα τα «επτάρια», ας πούμε, και έχουν διασκορπιστεί τα «δωδεκάρια», το κερδίζεις εσύ. Γιατί εκεί μετράει η καθαρή πλειοψηφία των βαθμών, όχι πόσα δωδεκάρια πήρες.
Με βάση λοιπόν αυτά, βλέπω ότι όταν θα φτάσει η ώρα, τα άλλα θα είναι ξεκαθαρισμένα. Δηλαδή για τη σκηνοθεσία βλέπω ότι θα το πάρει το «Μια Μάχη Μετά την Άλλη». Το σενάριο, είπαμε, έχει δύο κατηγορίες: θα πάρει το καθένα το δικό του, δεν έχουν αντίπαλο.
Και το Όσκαρ της Καλύτερης Ταινίας πάει…
Στην Καλύτερη Ταινία τώρα, αφού έχουμε αυτά τα δύο δεδομένα, αρχίζουν οι κανόνες αξιολόγησης. Ο πρώτος είναι ότι προηγείται η ταινία με καθολικότητα και όχι με περιστατικό. Και οι δύο όμως αυτές έχουν καθολικότητα. Άρα πάμε στο επόμενο στάδιο. Το επόμενο στάδιο είναι η διαφορετικότητα ή το πολύ βαθύ περιεχόμενο. Εδώ, στο θέμα της διαφορετικότητας, θα πάρει πόντους το «Sinners». Το θέμα του βαθύτατου περιεχομένου ελέγχεται και για τους δύο, γιατί έχουν και οι δύο δυνατά σενάρια. Γι’ αυτό και υπάρχει σασπένς.
Το τελευταίο βραβείο που θα δοθεί φέτος θα είναι της Καλύτερης Ταινίας, γιατί μέχρι εκείνη την ώρα ό,τι έχει μαζευτεί θα είναι πάνω–κάτω αυτό που βλέπει και ο «γυμνός οφθαλμός». Πάντα όμως υπάρχουν κατηγορίες όπου συμβαίνει κάτι που δεν το έχουμε αντιληφθεί εμείς οι κοινοί θνητοί, και εκεί το έχουν δώσει με καλύτερη εκτίμηση οι συνολικοί, δηλαδή το σύνολο των κινηματογραφιστών.
Στην Καλύτερη Ταινία, λοιπόν, με τα φετινά δεδομένα, το πρώτο στάδιο έχει ήδη λυθεί, γιατί και οι δύο έχουν καθολικότητα. Στο θέμα της διαφορετικότητας κερδίζει πόντους το «Sinners». Αν πάει έτσι, θα δούμε το «Sinners». Αν το πάρει το «Μια Μάχη Μετά την Άλλη», σημαίνει ότι το βρήκαν βαθύτερο σε περιεχόμενο. Αν τώρα δεν το πάρει κανένα από αυτά και κάποιος άλλος συγκέντρωσε τα «επτάρια», τότε θα κάνουμε άλλη κουβέντα ανάλυσης μετά.
Αυτά που λέω είναι προϊόν παρατήρησης, όχι δημιουργικότητας. Δηλαδή, αν ήμουν κινηματογραφικός δημιουργός, τότε θα τα έβλεπα όλα από τη σκοπιά του διευθυντή φωτογραφίας. Θα κοίταζα τι έκανε η κάμερα, πώς λειτουργεί το κάδρο, ποιος ανταποκρίνεται σε αυτό κ.λπ. Βέβαια και οι δημιουργοί βλέπουν τα πράγματα με τον τρόπο που σου είπα κι εγώ, αλλά πάντα μπορεί κάτι να διαφύγει. Ένας τομέας μπορεί να έχει δώσει μεγάλη βαρύτητα σε κάτι που οι άλλοι δεν το είδαν, όταν η ψήφος πηγαίνει τόσο μαζικά.
Δηλαδή, θυμάμαι, όταν το 2020 ένα από τα δύο φαβορί πήρε το Όσκαρ σκηνικών, δηλαδή καλλιτεχνικής διεύθυνσης, η ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο, το «Κάποτε στο Χόλιγουντ». Πολλοί περίμεναν να το πάρει κάτι άλλο (ίσως τα «Παράσιτα» ή το «1917»). Όμως τελικά ψήφισαν πολλοί το εξής: ότι ήταν μια ταινία που αναφερόταν στο Λος Άντζελες του 1969, στο κέντρο της πόλης, και είχε γίνει σκηνογραφική παρέμβαση στο σημερινό Λος Άντζελες, για να μοιάζει με το 1969. Αυτό είχε αποτέλεσμα να δουλευτεί όλη αυτή η αχανής πόλη σαν ντεκόρ, σαν πλατό, και μάλιστα με έναν πολύ διακριτικό τρόπο.
Διαβάστε επίσης
