Οι πιο σοκαριστικές ανατροπές στην ιστορία των Όσκαρ

Το 2028, με το καλό, τα βραβεία Όσκαρ συμπληρώνουν έναν αιώνα ζωής. Σε αυτό το διάστημα, η απονομή της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου καθιερώθηκε ως η κορυφαία βραδιά της κινηματογραφικής σεζόν, προσελκύοντας την προσοχή του παγκόσμιου κοινού, αλλά και ως η σπουδαιότερη αναγνώριση για έναν επαγγελματία του σινεμά. Τουλάχιστον για όσους εργάζονται στο Χόλιγουντ, το να κερδίσεις ένα Όσκαρ είναι εφάμιλλο με την κατάκτηση Champions League, δηλαδή, με έναν τρόπο θεμελιώνεται το στάτους σου ως μύθο. Για αυτό το λόγο, κιόλας, το ποιοι βρίσκονται υποψήφιοι και ποιοι τελικά κερδίζουν, συνιστά μια ισορροπία ειδικού βάρους. Και την ευθύνη του καθορισμού των εξελίξεων αναλαμβάνουν οι εκατοντάδες ψηφοφόροι της Ακαδημίας κάθε χρόνο. Αυτό σημαίνει, φυσικά, πως ενίοτε εκδηλώνονται απρόοπτα, αδικίες και σνομπαρίσματα που συχνά περνούν αυτά στην ιστορία, αντί για εκείνους που κατάφεραν να νικήσουν. Ιδιαίτερα όταν μιλάμε για τις ερμηνευτικές κατηγορίες όπου, όπως θα προσέξετε παρακάτω, μονοπωλούν το κομμάτι των εκπλήξεων. Κάτι που δεν είναι απίθανο να συμβεί ξανά σε λίγες μέρες. Ενόψει των 98ων βραβείων Όσκαρ (15/3), λοιπόν, θυμόμαστε στις ανατροπές που έκαναν το μεγαλύτερο πάταγο και ακόμα δυσκολευόμαστε να ξεπεράσουμε.

Ποιος είναι ο Αρτ Κάρνεϊ;

1975. Υποψήφιοι για α’ ανδρικό ρόλο είναι οι εξής: Αλ Πατσίνο («Ο Νονός 2»), Άλμπερτ Φίνι («Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές»), Ντάστιν Χόφμαν («Λένι, ο Βρωμόστομος»), Τζακ Νίκολσον («Chinatown») και ο Αρτ Κάρνεϊ («Harry and Tonto»). Οι τέσσερεις από τις πέντε ερμηνείες όχι απλά άφησαν εποχή, αλλά θεωρούνται δικαίως μεταξύ των καλύτερων του αμερικανικού σινεμά. Παρόλα αυτά, η Ακαδημία βράβευσε, προς έκπληξη όλων τον Κάρνεϊ. Ένα σημαντικό ηθοποιό, μην παρεξηγηθούμε, ο οποίος βέβαια εκείνη τη χρονιά δεν θα λέγαμε πως μπορούσε να ανταγωνιστεί στα ίσια τους υπόλοιπους. Αν μη τι άλλο, στο «Harry and Tonto» υποδύεται ένα συνταξιούχο που μένει άστεγος και αποφασίζει να κάνει road trip με το γάτο του. Δεν θα αρνηθούμε πως και μόνο στην ιδέα λέμε #goals, αλλά πώς να συγκριθεί ο Κάρνεϊ με την επιδραστικότητα των Πατσίνο και Νίκολσον;

5 λεπτά είναι αρκετά

Η λίστα δεν θα αναπτυχθεί χρονολογικά, αλλά μιας και είμαστε στα ’70s, ας περάσουμε στο 1977 γιατί και εκεί είχαμε μια απρόβλεπτη βράβευση, στο β’ γυναικείο ρόλο αυτήν τη φορά. Στο σπουδαίο «Network» (Σίντνεϊ Λιούμετ, 1976), η Μπεατρίς Στρέιτ εμφανίζεται μόλις για πέντε λεπτά στη μεγάλη οθόνη, σε μια σκηνή όπου μαθαίνει μερικά συνταρακτικά νέα. Η ερμηνεία της είναι σαφώς ανατριχιαστική και από ότι φαίνεται αρκετή ώστε να βραβευτεί με Όσκαρ. Το λες και κομματάκι άδικο όταν συνυποψήφιές της ήταν, μεταξύ άλλων, οι Τζόντι Φόστερ («Ο Ταξιτζής») και Πάιπερ Φον («Carrie»). Επίσης, περιττό να αναφέρουμε πως η Στρέιτ παραμένει η ηθοποιός που χρειάστηκε το λιγότερο δυνατό κινηματογραφικό χρόνο για να αναδειχθεί οσκαρούχος, με την Τζούντι Ντεντς να τη διαδέχεται – συμμετέχει σε οκτώ λεπτά του «Ερωτευμένου Σαίξπηρ» (Τζον Μάντεν, 1998).

Σιγά τον «Πολίτη Κέιν»

Μέχρι να τον εκθρονίσει από την κορυφή ο «Δεσμώτης του Ιλίγγου» (Άλφρεντ Χίτσκοκ, 1958) και μετά το «Ζαν Ντιλμάν» (Σαντάλ Ακερμάν, 1975), ο «Πολίτης Κέιν» (Όρσον Γουελς, 1941) θεωρούταν η καλύτερη ταινία όλων των εποχών. Παρόλα αυτά, στα Όσκαρ του 1942, ήταν το «How Green Was My Valley» (Τζον Φορντ) που επικράτησε στην απονομή. Αν και πρόκειται για ένα έξοχο οικογενειακό δράμα, στο πέρασμα του χρόνου ο «Πολίτης Κέιν» εξελίχθηκε σε σταθμό της κινηματογραφικής ιστορίας κάτι που, βεβαίως, οι ψηφοφόροι της Ακαδημίας ίσως ήταν δύσκολο να προβλέψουν.

Ζιλιέτ Μπινός > Λορέν Μπακόλ

Τι κι αν υπήρξε ένα από τα πιο ταλαντούχα και αναγνωρίσιμα πρόσωπα του Χόλιγουντ, η Λορέν Μπακόλ χρειάστηκε να φτάσει τα 73 για να διεκδικήσει για πρώτη φορά Όσκαρ στην καριέρα της, με τον υποστηρικτικό ρόλο της στην κομεντί «Ο Καθρέφτης Έχει Δύο Πρόσωπα» (Μπάρμπαρα Στρέιζαντ). Δεδομένου του εκτοπίσματός της, έμοιαζε αυτονόητο πως θα κέρδιζε. Αμ δε! Ο ενθουσιασμός που είχε προκαλέσει τότε ο «Άγγλος Ασθενής» (Άντονι Μιγκέλα) είχε σαν αποτέλεσμα να βραβευτεί εν τέλει η Ζιλιέτ Μπινός. Για να τα λέμε όλα, η Γαλλίδα το δικαιούταν και με το παραπάνω, αλλά ούτε αυτή περίμενε να ακούσει την αναγγελία του ονόματός της, όπως το ομολόγησε επί σκηνής.

Ολίβια Κόλμαν > Γκλεν Κλόουζ

Σε παρόμοιο μήκος κύματος, όλα έδειχναν πως το 2019 θα ήταν η χρονιά της Γκλεν Κλόουζ, αφού η πολύπειρη ηθοποιός απέσπασε την έβδομη οσκαρική υποψηφιότητά της με τη «Σύζυγο» (Μπιόρν Ρούνγκε), χωρίς να είχε κερδίσει έως τότε. Στο διάβα της μπήκε η Ολίβια Κόλμαν της «Ευνοούμενης» (Γιώργος Λάνθιμος) περίπου από το πουθενά. Εκτός του ότι η Βρετανίδα ήταν σε όλη τη διάρκεια της σεζόν των βραβείων ένα καθαρό αουτσάιντερ, η Κλόουζ είχε νωρίτερα αποσπάσει το χρυσό αγαλματίδιο του ισχυρού Σωματείου Αμερικανών Ηθοποιών. Αποδείξεις πως, ενίοτε, δεν υπάρχουν «σιγουράκια». Στο μεταξύ, η Κλόουζ έχει φτάσει τις οκτώ υποψηφιότητες και ακόμα περιμένει να κερδίσει…

Ποια είσαι είπαμε;

Η Μάρσια Γκέι Χάρντεν μπορεί να υπερηφανεύεται πως κατέχει ένα ανεπανάληπτο ρεκόρ. Είναι η μόνη βραβευμένη με Όσκαρ α’ γυναικείου ρόλου, η οποία κέρδισε με το «Pollock» (Εντ Χάρις, 2000) έχοντας προηγουμένως απουσιάσει από όλες τις υπόλοιπες σημαντικές απονομές. Δηλαδή, τις Χρυσές Σφαίρες, τα βραβεία του Σωματείου Αμερικανών Ηθοποιών, τα Critics Choice και τα BAFTA. Η Χάρντεν, κυριολεκτικά, ήρθε, σκούπισε, έφυγε.

Υπάρχουν και ισοπαλίες

Σπάνιο φαινόμενο αλλά κι όμως, ιστορικά έχουν σημειωθεί ισοψηφίες στα βραβεία της Ακαφημίας. Όσον αφορά τις ερμηνείες αυτό συνέβη μόνο μια φορά, το 1969, όταν ο θείος Όσκαρ «κόπηκε» στα δύο για χάρη των Μπάρμπαρα Στρέιζαντ («Ένα Αστείο Κορίτσι») και Κάθριν Χέπμπορν («Το Λιοντάρι το Χειμώνα»).

Παρενόχληση σε ζωντανή μετάδοση

Δύο Όσκαρ έχει κερδίσει μέχρι στιγμής ο Έιντριεν Μπρόντι και τις δύο φορές έχει καταφέρει να κάνει κόσμο να μετανιώσει που τον ψήφισε. Την πρώτη φορά, δεν έφτασε που έγραψε ιστορία ως ο νεότερος κάτοχος α’ ανδρικού ρόλου («Ο Πιανίστας») επικρατώντας μεγαθηρίων όπως ο Τζακ Νίκολσον και ο Νίκολας Κέιτζ, μόλις ανέβηκε στη σκηνή θεώρησε εντάξει να φιλήσει στο στόμα τη Χάλι Μπέρι που του απένειμε το βραβείο. Ίου δηλαδή.

Όχι αυτό, το άλλο

Στιγμή που θυμάσαι ακριβώς πού είσαι όταν την έζησες. Φεβρουάριος 2017, ένα ανθρώπινο μπέρδεμα, μια λάθος ανακοίνωση, ένα ιστορικό μπάχαλο. Οι θρυλικοί Φέι Ντάναγουεϊ και Γουόρεν Μπίτι, άθελά τους, αναγγέλουν το μιούζικαλ «La La Land» (Ντάμιεν Σαζέλ) ως την καλύτερη ταινία. Ανεβαίνουν όλοι οι συντελεστές στη σκηνή και ξάφνου: άκυρο, δικό μας, το «Moonlight» (Μπάρι Τζένκινς) κερδίζει τελικά! Χαμός, αγκαλιές, δάκρια. Μια ήττα μετατράπηκε σε νίκη άλλου, σε μια ανατροπή που σήμανε την αρχή της ανόδου για την ανεξάρτητη εταιρία παραγωγής A24.

Τον Ανγκ Λι θα τον σέβεστε

Το «Μυστικό του Brokeback Mountain» (Ανγκ Λι, 2005) παραμένει μία από τις πιο σπαρακτικές ιστορίες αγάπης του 21ου αιώνα, η οποία «τόλμησε» να δώσει ευρεία ορατότητα στην ομοφυλοφιλία, σε μια εποχή καθόλου φιλική προς τέτοιου είδους αναπαραστάσεις. Παράλληλα, περιλαμβάνει δύο σπουδαίες ερμηνείες από τους Τζέικ Τζίλενχαλ και Χιθ Λέτζερ. Από την άλλη, το «Crash» (Πολ Χάγκις) είναι ένα απλουστευτικό μελό το οποίο ούτε ο ίδιος ο σκηνοθέτης του δεν πίστευε πως ήταν η καλύτερη ταινία εκείνης της χρονιάς. Παρόλα αυτά, πιθανότατα λόγω της δυσαρέσκειας πολλών ομοφοβικών ψηφοφόρων, η κάλπη της Ακαδημίας έβγαλε αυτό ως νικητή του σημαντικότερου οσκαρικού βραβείου. Και μη χειρότερα.