Οι 10 καλύτερες σειρές του HBO

Με το «καλημέρα», το 2026 αλλάζει ραγδαία το εγχώριο streaming τοπίο. Μετά από τις αλλαγές στις συνήθειες που επέφερε ο περσινός νόμος κατά της πειρατείας, τώρα ο ανταγωνισμός μεταξύ των πλατφορμών εντείνεται, καθώς πλέον το HBO Max είναι διαθέσιμο στην Ελλάδα και εκτός Vodafone TV. Ο τεράστιος κατάλογος της εταιρίας που ευθύνεται για έναν πακτωλό σειρών και ταινιών που έχουν αλλάξει άρδην την ποπ κουλτούρα τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, είναι προσβάσιμος μέσω δύο διαφορετικών μηνιαίων πακέτων: standard (10,99€) και premium (15,99€) με έξτρα κόστος (3€) για τους συνδρομητές που επιθυμούν επιπλέον αθλητικό περιεχόμενο.

Καλωσορίζουμε, λοιπόν, και εμείς το HBO στη χώρα σχεδιάζοντας μία από τις πιο δύσκολες λίστες που μπορεί να φτιάξει κανείς. Ένα top-10 με τις καλύτερες σειρές στην ιστορία του. Αυτονόητο, ελπίζω, πως λήφθηκαν υπόψη μόνο ολοκληρωμένα έργα, ενώ για να μη τα χάσουμε τελείως, πολύ βολικά δεν υπολογίστηκαν οι μίνι σειρές (συγγνώμη «Angels in America», «Chernobyl» και «The Undoing»). Πρόκληση ξεχωριστής δυσκολίας, αφού από τις εποχές της καλωδιακής TV ακόμα, η εταιρία θεμελίωσε αυτό που σήμερα αντιλαμβανόμαστε ως μέση τηλεοπτική αφήγηση φροντίζοντας, μάλιστα, να ανανεώνει και να εφεύρει από την αρχή τη δική της συνταγή μέσα από σπουδαίες παραγωγές της μικρής οθόνης. Η οποία, παράλληλα, έπαψε να θεωρείται κάτι πολιτισμικά υποδεέστερο και τώρα αναγνωρίζεται ως μέσο ισοδύναμο του σινεμά – δικαίως, αν μας ρωτάτε.

Συν τοις άλλοις, η πλειοψηφία των σειρών του HBO έχουν καταφέρει να κερδίσουν τις καρδιές των εκατομμύρια θεατών τους, γεγονός που προσθέτει δυσκολία ως προς τι μπορείς να αφήσεις έξω από μια λίστα όπως η παρακάτω. Το επικό γουέστερν «Deadwood»; Το millennial classic «True Blood»; Το φιλόδοξο sci-fi «Westworld» ή το πωρωτικό «The Deuce»; Ξεχνιέται, έπειτα, το εξαιρετικά γραμμένο «Barry» και το ανατρεπτικό «Big Little Lies»; Τελειώνει η παράγραφος και όπως καταλαβαίνετε, αυτοί είναι τίτλοι που μισώ τον εαυτό μου που δεν έβαλα στη δεκάδα. Εδώ δεν μπήκε το υπεραγαπημένο «How to with John Wilson» που έφερε επανάσταση στο τι εννοούμε συνειρμικό μοντάζ, αστική καταγραφή και αυτο-αφήγηση ως θεραπεία, μαζί! Το καλό είναι βέβαια πως, χρόνο να έχετε, από εδώ και πέρα μπορείτε να τα δείτε όλα και να διαφωνήσετε με την ησυχία σας. Το πιθανότερο είναι πως δε θα έχω σοβαρό αντίλογο να κάνω, τέτοια είναι η ποιότητα του HBO.

Κάτι τελευταίο. Τις θέσεις ένα και δύο τις αλλάζω μεταξύ τους κάθε μέρα, είναι ειλικρινά αδύνατο να αποφασίσω. Proceed with caution.

Οι 10 καλύτερες σειρές του HBO

10. «Girls»

Σε κάθε γενιά, υπάρχουν οι καλλιτέχνες που φιλοδοξούν να καταγράψουν τον παλμό της εποχής και των συνομηλίκων τους ακριβώς τη στιγμή που *συμβαίνουν*. Η Λένα Ντάναμ, δημιουργός και πρωταγωνίστρια εδώ, τα κατάφερε μέσα από μια βιωματική γραφή που εξελίχθηκε σε επιδραστικό στιλ, καθώς αφηγείται με φρεσκάδα κάτι καθολικά κοινό: τα πνευματικά αδιέξοδα, τα ρομαντικά απωθημένα, την απόγνωση και την ανυπομονησία για το άλμα προς ένα άγνωστο εμπρός όταν είσαι στα είκοσι και μαθαίνεις τι σημαίνει να είσαι ενήλικος. Α και χάρη στο «Grils» μάθαμε όλοι το εκτόπισμα, pun intended, του τότε άγνωστου Άνταμ Ντράιβερ.

9. «Game of Thrones»

Ομολογώ πως είχα επιφυλάξεις για τη συγκεκριμένη επιλογή, πολύ απλά γιατί δεν μπορώ να με φανταστώ να βλέπω τη σειρά ξανά αγνοώντας τι πρόκειται να γίνει, αλλά και αποκομμένος από την αίσθηση πως τη παρακολουθεί μαζί μου όλος ο υπόλοιπος πλανήτης. Γιατί μία από τις πιο κομβικές τομές του «Game of Thrones» ήταν ακριβώς πως κατάφερε πρωτοφανή επίπεδα τηλεθέασης (νόμιμης ή μη), διασκευάζοντας ένα πολύπλοκο να αποδοθεί έργο φαντασίας («A Song of Ice and Fire» του Τζορτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν) και συστήνοντάς μας συλλογικά στην έννοια του spoiler. Ακόμα θυμάμαι το πρωί που ξύπνησα και έκανα το λάθος να χαζέψω στο Facebook (αχ τα ‘10s) αντί να δω το πιο πρόσφατο επεισόδιο με το πρωινό μου. Αντί για γραφικά με καλημέρες από συγγενείς μου, στην αρχική μου με καλωσόρισε μεγαλόπρεπη αποκάλυψη που κοινοποίησε (τότε) φίλη μου. Η σχέση μας δε διακόπηκε τότε εξαιτίας της αβλεψίας της, αλλά δεν υπόσχομαι πως δεν έπαιξε το ρόλο της.

8. «Curb Your Enthusiasm»

Αφού έκανε τομή στην τηλεόραση γράφοντας το «Seinfeld», ο εικονιζόμενος Λάρι Ντέιβιντ εξέλιξε ακόμα περισσότερο το κυνικό, πικρό και ειρωνικό χιούμορ που διακωμωδεί τις αφανείς παραδοξότητες της καθημερινότητας, υποδυόμενος μια εκδοχή του εαυτού του επί δώδεκα σεζόν. Πολύ πριν το «Office» οικειοποιηθεί το mockumentary ύφος και το σπάσιμο του τρίτου τοίχου, ο Ντέιβιντ παρέδιδε σεμινάρια κωμικής γραφής διατηρώντας σταθερά ένα υψηλό επίπεδο με τρόπο που πολύ συνάδελφοί του πασχίζουν ακόμα να φτάσουν. Κατά βάση, βέβαια, το «Curb Your Enthusiasm» δεν προσπαθεί να πείσει πως είναι κάτι σπουδαίο. Παρά μόνο να δείξει πως μάλλον, κατά βάθος, είμαστε όλοι πικρόχολοι και κομματάκι σκατόψυχοι.

7. «Sex and the City»

Αν δεν έχεις τσακωθεί τουλάχιστον μία φορά για την τοξική συμπεριφορά της Κάρι Μπράντσο (Σάρα Τζέσικα Πάρκερ) και δεν έχεις ερωτευτεί εναλλάξ σε διαφορετικές φάσεις την παρέα της, για να καταλήξεις στη Μιράντα Χομπς (Σύνθια Νίξον) θέλοντας ως αδερφή – κολλητή τη Σαμάνθα Τζόουνς (Κιμ Κατράλ), τότε σίγουρα χάνεις τον πιο τέλειο συνδυασμό rom com και σουσού που έχουμε δει στην τηλεόραση. Οριακά επαναστατικό για την εποχή του, αφού έφερε σε πρώτο πλάνο συζητήσεις για το σεξ που όλοι προσποιούνταν πως δεν κάνουν, το «Sex and the City» μπορεί να έχει πτυχές που δεν έχουν γεράσει πολύ καλά, ωστόσο, παραμένει μια υποδειγματικά απενοχοποιημένη απεικόνιση της φιλίας μεταξύ γυναικών, αλλά και των ρομαντικών σχέσεων κάθε είδους.

6. «Boardwalk Empire»

Οι ΗΠΑ της Ποτοαπαγόρευσης, διεφθαρμένοι πολιτικοί, γκάνγκστερς, ο «πολύς» Μάρτιν Σκορσέζε σκηνοθέτης του πιλότου όπως επίσης θεμελιωτής ενός ακαταμάχητου λουκ, και ο Στιβ Μπουσέμι σε ερμηνευτικό σόλο, συνθέτουν το συντακτικό ενός υποβλητικού νουάρ πέντε κύκλων. Με φόντο την Ατλάντικ Σίτυ, πόλη – κόμβο για τζόγο, οργανωμένο έγκλημα και λοιπές παρασπονδίες, ο showrunner Τέρενς Γουίντερ έφτιαξε μια ατμοσφαιρική περιπέτεια εποχής που χρειάστηκε να περάσει καιρός, λέγε με και «Peaky Blinders», για να βρει ανταγωνιστή. Κερασάκι στην τούρτα, το κομμάτι «Straight Up and Down» των Brian Jonestown Massacre που ακούγεται στους τίτλους αρχής.

5. «The Leftovers»

Με την υπογραφή του δημιουργού του «Lost», Ντέιμον Λίντελοφ, και πρώτη ύλη το ομώνυμο μυθιστόρημα του υποψήφιου για Όσκαρ Τομ Περότα («Little Children»), προκύπτει ένα υπερφυσικό κομψοτέχνημα που στέκεται μετέωρο μεταξύ πένθους και ελπίδας. Υποτιμημένο όσο παιζόταν, διότι αδικήθηκε από τα απλώς συμπαθητικά νούμερα τηλεθέασης, παρόλα αυτά συνιστά μια αυθεντικής σύλληψης ιστορία, για την οποία όσο λιγότερα ξέρετε, τόσο καλύτερα. Όπως ακριβώς και το «Lost», δηλαδή.

4. «Six Feet Under»

Στην αγία τετράδα του HBO, αυτή είναι η σειρά που μάλλον αδικείται περισσότερο από όλες. Γιατί στην απόσταση του χρόνου που έχει περάσει από την ολοκλήρωσή της, εικοσιένα χρόνια αισίως, δε συζητιέται όσο θα της άξιζε. Πολύ πριν ο Μάικλ Χολ γίνει ο «Dexter», ήταν ο μεσαίος γιος της οικογένειας Φίσερ, η οποία διατηρούσε για δεκαετίες ένα γραφείο τελετών. Η ξαφνική απώλεια του πάτερ φαμίλια, ο φανταστικός Ρίτσαρντ Τζένκινς, ανατρέπει πλήρως τα μεταξύ τους δεδομένα, όπως επίσης την πορεία των ζωών τους. Δε θα πούμε κάτι παραπάνω καθώς οποιαδήποτε αναφορά στο «Six Feet Under» φλερτάρει με τεράστια spoilers, όμως, να είστε προετοιμασμένοι για κάτι που θα σας μείνει αξέχαστο.

3. «Succession»

Υπό κανονικές συνθήκες, ποτέ κανείς μας δε θα ενδιαφερόταν σοβαρά για το ποιος ανήθικος κληρονόμος ενός υπερηχητικά πλούσιου CEO μιντιακής αυτοκρατορίας θα διαδεχόταν τον πατριάρχη στον προεδρικό θώκο. Αλλά η έξοχα καυστική πένα του Τζέσι Άρμστρονγκ («Πόλεμος εκτός Προγράμματος», «Four Lions», «Peep Show») καταφέρνει να μετατρέψει τα σαιξπηρικά δράματα μιας οικογένειας που μισεί τα μέλη της σε μια αντανάκλαση του σύγχρονου δυτικού κόσμου που καταρρέει. Και όλα αυτά χωρίς να εκπίπτει στη σοβαροφάνεια, αντιθέτως, σερβίροντας πολιτικά σάτιρα και κοφτερές ατάκες που όσο περνάει ο καιρός γίνονται ακόμα πιο αστείες.

2. «The Sopranos»

Στο δημιουργό του «Sopranos», Ντέιβιντ Τσέις, οφείλουμε να είμαστε ευγνώμονες για τα εξής. Άλλαξε πλήρως το πώς αντιλαμβανόμαστε το τηλεοπτικό φορμά, φτιάχνοντας μια συμπαγή αφήγηση που απλώνεται σε 86 επεισόδια και μπορεί να αναμετρηθεί με σπουδαία λογοτεχνικά έργα. Ανέτρεψε τον ανθρωπότυπο του νονού, ψυχογραφώντας τον Τόνι Σοπράνο σαν ένα ον που φέρεται απάνθρωπα επειδή, την ίδια στιγμή, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, παρόλο που προσπαθεί να διορθωθεί. Παράλληλα δόθηκε την ευκαιρία στον Τζέιμς Γκαντολφίνι να σμιλέψει μία από τις καλύτερες ερμηνείες που έχουμε δει ποτέ. Και βεβαίως, το φινάλε της σειράς δεν είναι απλά ανεπανάληπτο, αλλά και τόσο σοκαριστικό που έκανε τον κόσμο να καλεί στα κεντρικά του HBO για να βεβαιωθεί για αυτό που είδε.

1. «The Wire»

Το αναφέραμε και στην αρχή, οι θέσεις ένα – δύο της λίστας θα μπορούσαν να αλλάζουν μεταξύ τους μέρα παρά μέρα. Σήμερα το «Wire» διατηρεί την πρωτιά για δύο λόγους. Αφενός, δεν έχει αντίστοιχο στο πώς αφουγκράστηκε το περιθώριο και την περιπλοκότητα της αστυνόμευσης στις σύγχρονες μητροπόλεις, εμβαθύνοντας σχεδόν δημοσιογραφικά στην πραγματικότητα αυτού που ονομάζουμε εγκληματικότητα. Αφετέρου, αποτελώντας μια αντισυμβατική ανθολογία, προκύπτει ένα ψηφιδωτό που όσο ριζωμένο και εάν είναι στις ΗΠΑ, μπορεί κανείς να βρει αντιστοιχίες σε όλο το δυτικό κόσμο. Ε και στην τελική, μόνο σε αυτό ακούγεται ο Στέλιος Καζαντζίδης…