Ηθοποιός σημαίνει Μέδουσα

Η φυγή του Μαρίνου στάλθηκε αιτία για να γραφτούν πολλά και ενδιαφέροντα. Ο Γιώργος Μαρίνος με την εξαφάνισή του τα τελευταία χρόνια πρόσθεσε ίσως άθελά του επιπλέον ενδιαφέρον στον προσωπικό του μύθο κι επανάφερε συζητήσεις για τον ίδιο. Και φυσικά ερωτήσεις. Τα πού είναι; Τι κάνει; Γιατί χάθηκε; Ήταν οι τελευταίες που τον συνόδεψαν: βοήθησε κι ένα εντυπωσιακό pod του Άρη Δημοκίδη που έδωσε στην ιστορία διαστάσεις μυθιστορήματος – είναι ίσως το καλύτερο του Δημοκίδη που έχει κάνει πολλά ωραία.

Για να γράψεις για τον Μαρίνο δεν έπρεπε απλά να τον γνωρίζεις ή να έχεις ακούσει τις ερμηνείες του: έπρεπε να έχεις πάει στην Μέδουσα. Όλα τα υπόλοιπα που έκανε ήταν απλώς δουλειές – καλές ή λιγότερο καλές. Ο Μαρίνος όμως ήταν η Μέδουσα. Η ιδιωτική τηλεόραση εκμεταλλεύτηκε τον μύθο που αυτός έχτισε εκεί σε αυτό τον παράξενο ακόμα και για τα δεδομένα της δεκαετίας του 80 χώρο κατά την διάρκεια της οποίας τα μαγαζιά μεγάλωναν και η αθηναϊκή νύχτα αποκτούσε την δική της extravaganza. H Μέδουσα ήταν ο Μαρίνος. Ενας χώρος κομψός όπως ο οικοδεσπότης της, μικρός ώστε να μην χωρά όλος ο κόσμος, πάντα γεμάτος – ένα μαγαζί που συνδύαζε το παρελθόν των μπουάτ και ένα μέλλον που πιθανότατα δεν ήρθε ποτέ.

Εντός της Μέδουσας ο Μαρίνος ήταν μοναδικός – ένας βασιλιάς της νύχτας χωρίς μυστικά. Όπως συμβαίνει πάντα ο χώρος είχε τους φανατικούς του: το κοινό του βασιλιά του ήταν τυφλά αφοσιωμένο. Και του αναγνώριζε όχι μόνο την ερμηνευτική ικανότητα, αλλά και ένα είδος γοητευτικού θράσους. Ο Γιώργος Μαρίνος εντός της Μέδουσας μιλούσε για όλους και όλα χωρίς φραγμούς και αυτοπεριορισμούς και μετέτρεπε σε σόου τα πάντα. Δεν ήμουν ποτέ μεγάλος θαυμαστής του σόου του: μου ήταν μάλλον αδύνατο όταν τον είδα εκεί μερικές φορές να εκτιμήσω την αθυροστομία του, τις κυνικές του παρατηρήσεις, τον τρόπο που έκανε δημοσίως πλάκα στον εαυτό του. Αλλά ποτέ δεν ξέχασα τον τρόπο που έλεγε το «Ηθοποιός σημαίνει φως» μπροστά σε ένα κοινό που ενώ αναγνώριζε την στιγμή ως την κορυφαία της βραδιάς παρέμενε να ψελλίζει τα λόγια της παρλάτας χωρίς να τολμά καθόλου να σηκώσει τον τόνο της φωνής του. Ο Μαρίνος είναι ο μόνος που έχω δει που ερμήνευε το μεγάλο του σουξέ αυθυποβάλλοντας το κοινό του σε ένα είδος μυσταγωγικής αποστασιοποίησης: δεν τολμούσες να τραγουδήσεις μαζί του.

Μολονότι οι φανατικοί του θεωρούσαν στη Μέδουσα ως μεγαλύτερη στιγμή το «Σε λίγο θα σβήσουν τα φώτα», το τραγούδι του κλεισίματος του προγράμματος δηλαδή, το «Ηθοποιός σημαίνει φως» ήταν πάντα η μεγάλη στιγμή του ερμηνευτή: ο Γιώργος Μαρίνος θα ήταν σημαντικός ακόμα κι αν είχε πει μόνο αυτό, όχι για τον τρόπο που το είπε, αλλά για τον τρόπο που το έλεγε πάντα. Δεν έχει υπάρξει κάτι αντίστοιχο στην ιστορία της αθηναϊκής νύχτας και ούτε θα υπάρξει. Η ταύτιση όλων με την ερμηνεία δεν έχει προηγούμενο: ο Μαρίνος το τραγουδούσε πάντα για τον εαυτό του και όλοι νόμιζαν πως το έλεγε για αυτούς. ίσως γιατί στην Μέδουσα όλοι ήταν ή ένιωθαν λίγο ηθοποιοί – εννοώ και οι ίδιοι οι θαμώνες. Ο Μαρίνος τους αντιμετώπιζε λίγο σαν ντεκόρ, απαραίτητους σίγουρα αλλά και περαστικούς συγχρόνως – κοντά του και μακριά του συγχρόνως. Κι αν το κοινό αυτό ήταν φανατικό (όποιος το σόου του το αγαπούσε επέστρεψε συνεχώς) για τον Μαρίνο ήταν πάντα αυτό το παιδί που καρτερεί κάτι να δει, όπως λέει και το τραγούδι. Κι όταν του έλεγε «Έλα στο φως, παίζω, θα δεις, είμαι σοφός, μην απορείς» μιλούσε πάντα στην Μέδουσα. Δηλαδή στον μαγικό εαυτό του…