Τα λόγια είναι περιττά
Είναι ο Αταμάν ο λόγος που δεν τα κατάφερε ο ΠΑΟ να φτάσει στο Final 4;
Ο Παναθηναϊκός αποκλείστηκε από το Final 4 και στην επικαιρότητα του επέστρεψε η πιο αγαπημένη φέτος συζήτηση παραδόξως κυρίως των οπαδών του: αυτή για τις ικανότητες και τις δυνατότητες του προπονητή Αταμάν.
Είναι ο Τούρκος ο λόγος που δεν τα κατάφερε ο ΠΑΟ να φτάσει στο Final 4; Ο Αταμάν έχει, όπως όλοι οι προπονητές, τα καλά του και τα λιγότερο καλά του. Στην περίπτωσή του ωστόσο υπήρχε εξ αρχής ένα δεδομένο: πολλά από αυτά που πρεσβεύει ο Αταμάν δεν έχουν σχέση με τα γενικότερα πιστεύω που επικρατούν στην Ελλάδα σχετικά με το μπάσκετ. Για να το πω απλά ο Αταμάν ήταν, είναι και θα είναι παράταιρος με τα δικά μας και σαν προπονητής, αλλά κυρίως σαν χαρακτήρας. Δεν είναι δογματικός και δεν πιστεύει ότι υπάρχει ένα και μόνο μπάσκετ το οποίο κερδίζει και το οποίο αυτός διδάσκει. Γενικώς δεν πιστεύεις σε διδαχές και η προπόνηση του δεν είναι κάτι πρωτοποριακό. Δεν πιστεύει ότι είναι αυθεντία και δεν τον ενδιαφέρουν οι αυθεντίες. Δεν επιδιώκει τις ατομικές διακρίσεις. Τον ενδιαφέρει πιο πολύ η ζωή του και το επίπεδό της από τις εντάσεις του μπάσκετ: μπορεί και να γελάει με όσα έχει ζήσει εδώ. Είναι ένας ωραίος cool τύπος: δίνει την εντύπωση ότι τον γιό του τον ενδιαφέρει το μπάσκετ πιο πολύ από όσο αυτόν. Γουστάρει τα νότια προάστια της Αθήνας, είναι πολύ απλός. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Ο Αταμάν πιστεύει ότι είναι χρήσιμο να κατσαδιάζει δημόσια παίκτες του που ακριβοπληρώνονται και ότι μέρος της δουλειάς τους είναι να αντέχουν την κριτική του προπονητή τους: τους επικρίνει ελπίζοντας πως προσεχώς θα του κλείσουν το στόμα. Κάποιοι το κάνουν, κάποιοι δεν το αντέχουν. Πιστεύει επίσης ότι οι ομάδες πρέπει να έχουν εσωτερική ιεραρχία, δηλαδή βασικούς που να παίρνουν την ευθύνη και αναπληρωματικούς που να κάθονται ήσυχα στον πάγκο. Και το σημαντικότερο; Δεν πιστεύει πως οι ομάδες γίνονται με ασταμάτητες μεταγραφικές προσθήκες και δεν πιστεύει ότι αυτή η πρακτική (που τόσο αγαπάνε οι οπαδοί και οι παράγοντες) αποτελεί λύση για προβλήματα. Πέρσι όταν έχασε τον Λεσόρ, πήρε τον χαμάλη πολυτελείας Γκάμπριελ και όταν τον πίεζαν να πάρει κι άλλον ψηλό διάλεξε τον Πλάις, όχι γιατί θα τον βοηθούσε αλλά γιατί δεν θα τον έπρηζε με την γκρίνια του. Το ακόμα χειρότερο είναι ότι δεν πιστεύει ότι η κανονική περίοδος της Ευρωλίγκας είναι κάτι τρομερά σημαντικό και ότι η ομάδα του πρέπει κάθε αγωνιστική να πεθαίνει για να κερδίσει στο γήπεδο. Αυτό το τελευταίο, όπως όλα, έχει και τα καλά και τα στραβά του. Από τη μία οι παίκτες του δεν πιέζονται υπερβολικά, από την άλλη όταν πιέζονται είναι δύσκολο να αντέξουν αυτή την πίεση στην οποία δεν είναι συνηθισμένοι. Το είδαμε στα ματς με την Βαλένθια. Ο ΠΑΟ αρχικά αντέδρασε μετά τον τραυματισμό του Κώστα Σλούκα κερδίζοντας δυο ματς στην Ισπανία, και μετά κατέρρευσε από την έξτρα πίεση που βρήκε μπροστά του όταν η σειρά κρίθηκε στα πέντε ματς.
Σήμερα τον κατηγορούν για την εικόνα του ΠΑΟ κυρίως στο απογοητευτικό πέμπτο ματς. Όμως ο ΠΑΟ δεν αποκλείστηκε σε αυτό: αποκλείστηκε όταν έχασε τα δυο ματς που προηγήθηκαν με την Βαλένθια στο ΟΑΚΑ. Μέτρησε επίσης σίγουρα για τον αποκλεισμό του ότι κατέληξε έβδομος στην κανονική περίοδο: από την θέση αυτή ήταν δεδομένο πως θα έβρισκε μια καλή ομάδα απέναντί του στα play off. Φταίει για αυτά ο Αταμάν; Ναι, αλλά όχι για όσα του καταμαρτυρούν: αν για κάτι φταίει είναι γιατί φέτος δεν έκανε τον Αταμάν – πρόδωσε πολλά από τα βασικά πιστεύω του. Δέχτηκε ένα σωρό μεταγραφές, δεν ασχολήθηκε όσο θα έπρεπε με τον ΠΑΟ το καλοκαίρι λόγω της δουλειάς του στην Εθνική Τουρκίας, δεν ήταν όσο αυστηρός μπορεί να είναι κι επέτρεψε εγωισμούς. Όταν τον ρώτησαν στην συνέντευξη Τύπου, αν όπως είπε τον Ιανουάριο θα φύγει από την Ελλάδα αν δεν κερδίσει την Ευρωλίγκα, εγκατέλειψε τους δημοσιογράφους χωρίς να απαντήσει. Νομίζω φεύγοντας απάντησε με πράξεις, τα λόγια είναι περιττά…
