Λίο Μέσι: Κλαίγοντας ενώ κέρδισε τα πάντα
Η ήττα στο ποδόσφαιρο δεν είναι καταστροφή, είναι αποτέλεσμα.
Ήθελα να βάλω τίτλο στο συγκεκριμένο κόμματι ότι «όλα τελείωσαν όπως έπρεπε», αλλά ένας τέτοιος τίτλος σε ένα κομμάτι για τον Λίο Μέσι θα ήταν εύκολο να παρεξηγηθεί: κάποιος θα νόμιζε ότι του έπρεπε να ολοκληρώσει το μουντιάλ χωρίς να το κερδίσει κι έχοντας κάνει ένα κακό παιγνίδι όπως αυτό που έκανε στον τελικό. Ενώ εγώ λέγοντας ότι όλα τελείωσαν όπως έπρεπε ήθελα απλά να επισημάνω πως το φινάλε (;) του Μέσι με την εθνική Αργεντινής δεν θα μπορούσε παρά να είναι συνεπές με αυτό όλων σχεδόν των μεγάλων ποδοσφαιριστών τα τελευταία πενήντα χρόνια.
Η Αργεντινή αγωνίστηκε στον τελικό της Κυριακής με αποκλειστικό σκοπό να οδηγήσει το ματς με την Ισπανία στα πέναλτι. Έπαιξε σκληρή άμυνα, περίμενε στο μισό γήπεδο κι όταν έμεινε και με παίκτη λιγότερο μετά την αποβολή του Φερνάντεζ έγινε ακόμα πιο κυνική: ο κόουτς Σκαλόνι δεν έδωσε ούτε ένα λεπτό συμμετοχής στον Λαουτάρι Μαρτίνεζ – σκόρερ του γκολ πρόκρισης στον ημιτελικό με τους Άγγλους. Όλα αυτά είχαν μια καταλυτικά αρνητική συνέπεια στην προσπάθεια του Λίο Μέσι, ο οποίος δικαιούται να πιστεύει ότι στον τελικό έμεινε αβοήθητος από τους συμπαίκτες του που αντί να παίξουν λίγο γι’ αυτόν έπαιζαν αποκλειστικά για να χαλάσουν το παιχνίδι των Ισπανών. Αλλά ο Μέσι δεν χρειάζεται να στεναχωριέται. Δεν κρίνεται η δική του μεγαλειώδης καριέρα από το τελευταίο του παιχνίδι στην εθνική Αργεντινής. Οι πιο πολλοί από τους πραγματικά μεγάλους του ποδοσφαίρου δεν τελείωσαν καλά στην εθνική τους ομάδα.
Διαβάστε επίσης
Για τον Γιόχαν Κρόιφ που το 1978 αρνήθηκε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην Ολλανδία στο μουντιάλ της Αργεντινής δεν υπήρξε ούτε φιλικό ματς για ένα αντίο. Ο Πλατινί, όταν η Γαλλία αποκλείστηκε από τους Γερμανούς στο Μεξικό στον ημιτελικό πήρε ένα αμάξι και γυρνούσε στην Πόλη όλο το βράδυ: το πρωί ανακοίνωσε το αντίο του στην Εθνική Γαλλίας. Στην ίδια διοργάνωση είπε αντίο στην εθνική ο Κάλε Ρουμενίγκε μετά την ήττα των Γερμανών από την Αργεντινή. Ο Ροναλντίνιο μας αποχαιρέτησε στο μουντιάλ του 2006 εντελώς άδοξα: η Βραζιλία του αποκλείστηκε από τους Γάλλους νωρίς. Κανείς δεν θυμάται καλά καλά το δικό του αντίο όπως κι αυτό του Ματέους πχ ή του Πάολο Ρόσι ή του Κέμπες ή του Γκερτ Μίλερ που κέρδισαν μουντιάλ ως πρωταγωνιστές.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Και τα αντίο αυτών που θυμόμαστε όμως ήταν κομμάτι θλιβερά. Ο Ζινεντίν Ζιντάν αποβλήθηκε στον τελικό του μουντιάλ του 2006 κουτουλώντας τον Ματεράτσι. Τον Ντιέγκο Μαραντόνα τον είδαμε στις ΗΠΑ το 1994 να βγαίνει από τον αγωνιστικό χώρο συνοδεία μιας ξανθιάς νοσοκόμας για να κάνει αντιντόπινγκ κοντρόλ: δεν τον ξαναείδαμε να αγωνίζεται ποτέ. Πικρό και το φετινό αντίο του Κριστιάνο Ρονάλντο. Η Πορτογαλία του αποκλείστηκε για μια ακόμα φορά από τους Ισπανούς και ο ίδιος ήταν απλά ένα γιγάντιο θέμα συζήτησης. Ακόμα και ο Βραζιλιάνος Ρονάλντο, το Φαινόμενο, δεν είπε αντίο στην Εθνική ως θριαμβευτής στο μουντιάλ του 2002 αλλά μετά από μια φτωχή συνολική παρουσία στο μουντιάλ του 2006, όπου πέτυχε μόνο ένα γκολ – στη φάση των ομίλων κόντρα στην Γκάνα. Κι έτσι είπε αντίο φέτος κι ο Νεϊμάρ: εκτελώντας ένα πέναλτι για το γκολ της τιμής των Καριόκας κόντρα στην Νορβηγία.
Διαβάστε επίσης
Ο Μέσι, ο μεγαλύτερος όλων, δεν θα μπορούσε να ολοκληρώσει ως θριαμβευτής. Δάκρυσε την Κυριακή και είναι λογικό. Πάντοτε παίζει για να κερδίζει. Όπως οι Ισπανοί, οι οποίοι άλλωστε τον έκαναν ποδοσφαιριστή και τον βοήθησαν να χτίσει το μύθο του. Αν δεν ήταν αντίπαλος τους πιστεύω θα ήταν ο πρώτος που θα χαίρονταν για τον θρίαμβο τους. Κι αυτοί σίγουρα χάρηκαν που ήταν παρτενέρ του στο αντίο του, έστω κι αν τον κακοκάρδισαν. Η ήττα στο ποδόσφαιρο δεν είναι καταστροφή, είναι αποτέλεσμα. Και το σημαντικό είναι η καριέρα, η αναγνώριση, η αποδοχή. Ο Μέσι μας είπε αντίο έχοντας κερδίσει τα πάντα. Ίσως και περισσότερα…
