Codex Seraphinianus: Το πιο παράξενο βιβλίο που έχει «γραφτεί» ποτέ
Εκτός από τη σουρεαλιστική εικονογράφηση, αυτό που κάνει ξεχωριστό το βιβλίο είναι το σύστημα γραφής που δεν έχει αποκρυπτογραφηθεί εδώ και 35 χρόνια, δημιουργώντας έναν πραγματικό θρύλο στο internet. Από τη Νικολέτα Μακρή
Το Codex Seraphinianus, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1981, και είναι μια εικονογραφημένη εγκυκλοπαίδεια ενός φανταστικού κόσμου, που γράφτηκε (δημιουργήθηκε είναι η πιο κατάλληλη λέξη) από τον Ιταλό καλλιτέχνη, αρχιτέκτονα, και βιομηχανικό σχεδιαστή Luigi Serafini. Η δημιουργία του διήρκεσε τριάντα μήνες, από το 1976 έως το 1978. Το πρωτότυπο αυτό έργο εκτείνεται σε 360 σελίδες (ανάλογα με την έκδοση), και είναι γραμμένο σε ένα κρυπτογραφημένο αλφάβητο που αντιστοιχεί σε μια φανταστική γλώσσα.
Αρχικά δημοσιεύθηκε στην Ιταλία, αλλά έκτοτε έχει κυκλοφορήσει σε πολλές χώρες
Το βιβλίο έχει τη μορφή χειρόγραφης εγκυκλοπαίδειας με άφθονες απεικονίσεις με χρωματιστό μολύβι, παράξενης και φανταστικής χλωρίδας και πανίδας ενώ τα σκίτσα καταπιάνονται με την ανατομία, τη μόδα και τα τρόφιμα. Οι γνώστες του είδους το συγκρίνουν με το χειρόγραφο Voynich, το “Tlοn, Uqbar, Orbis Tertius” και τα έργα των M.C. Escher και Hieronymus Bosch.
Οι εικόνες, σε όσες τουλάχιστον βγαίνει νόημα, αποτελούν συχνά σουρεαλιστικές παρωδίες όντων και πραγμάτων του πραγματικού κόσμου όπως για παράδειγμα φρούτα που αιμορραγούν, φυτά που μεγαλώνουν σε σχήμα καρέκλας, ζευγάρια που κάνουν έρωτα και στη συνέχεια μεταμορφώνονται σε αλιγάτορες. Υπάρχουν επίσης και εικόνες εύκολα αναγνωρίσιμες όπως χάρτες ή ανθρώπινα πρόσωπα. Από την άλλη πλευρά, ειδικά στο κεφάλαιο «Φυσική», πολλές εικόνες φαίνονται εντελώς αφηρημένες. Το κοινό στοιχείο της εικονογράφησης είναι το έντονο χρώμα και οι αναλυτικές λεπτομέρειες.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο όμως του Codex Seraphinianus και αυτό που το κάνει ξεχωριστό είναι το σύστημα γραφής το οποίο δίνει αρχικά την εντύπωση ότι είναι ψεύτικο. Ωστόσο με μια προσεκτική ανάγνωση φαίνονται πολλά στοιχεία της Δυτικής γραφής (ροή από αριστερά προς τα δεξιά, αλφάβητο με κεφαλαία και πεζά γράμματα, μερικά από τις οποία εμφανίζονται και διπλά). Ορισμένα γράμματα εμφανίζονται μόνο στην αρχή ή στο τέλος των λέξεων, ένα χαρακτηριστικό που παραπέμπει σε σημιτικά συστήματα γραφής. Τα γράμματα είναι καμπυλόγραμμα γράμματα σε σειρά, εμφανίζοντας βρόχους και κόμβους, και θυμίζουν το αλφάβητο της Sinhala που συναντάται στη Σρι Λάνκα.
Η γλώσσα του βιβλίου έχει μελετηθεί αναλυτικά από γλωσσολόγους για δεκαετίες. Αυτό που έχει αποκρυπτογραφηθεί (από τον Allan C. Wechsler και τον Βούλγαρο γλωσσολόγο Ivan Derzhanski) είναι μόνον το σύστημα των αριθμών που χρησιμοποιείται για την αρίθμηση των σελίδων και το οποίο βασίζεται στον αριθμό 21.
Σε ομιλία του στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης που πραγματοποιήθηκε στις 11 Μαΐου του 2009, ο Serafini δήλωσε ότι δεν υπάρχει κάποιο νόημα το οποίο κρύβεται πίσω από το σενάριο του Codex, αλλά η τοποθέτηση του εκλήφθηκε περισσότερο ως έκφραση χιούμορ.
Με την πάροδο των χρόνων το Codex Seraphinianus έγινε cult στο Διαδίκτυο. Για παράδειγμα, αυτή η ομάδα ανακάλυψε (και αυτή) ότι το σύστημα αρίθμησης είναι η βάση του 21, ενώ αυτός ο τύπος ανακάλυψε ορισμένους γραμματικούς κανόνες που διέπουν το σενάριο, δημιουργώντας και ένα στοιχειώδες είδος αποκρυπτογράφησης που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε. Αυτή η γυναίκα ισχυρίζεται ότι έχει παραισθήσεις βασισμένες στον κόσμο του Codex.
Τον Οκτώβριο του 2013 η Rizzoli επανακυκλοφόρησε το Codex Seraphinianus.
Στην έκδοση αυτή ο Serafini αποκάλυψε ότι μια αδέσποτη λευκή γάτα που τον ακολούθησε, τον καιρό που δημιουργούσε το Codex στη Ρώμη στη δεκαετία του 1970, ήταν στην πραγματικότητα ο συγγραφέας, κατευθύνοντας τηλεπαθητικά τον Serafini την ώρα που ζωγράφιζε και «έγραφε».
Για όσους έχουν ήδη εντυπωσιαστεί, μπορούν να ρίξουν μια ματιά εδώ σε pdf, στο Codex Seraphinianus.
