Fruit Gillette, πώς έγινες «Γυναίκα Τσιμέντο»;
Η περφόρμερ και μουσικός που έχει κάνει την queer σκηνή της Αθήνας ανάστα, κυκλοφόρησε σήμερα το νέο της άλμπουμ.
Βγάζει φωτιά, είναι σκανδάλη… Παγωμένη, τσιτωμένη και τρυφερή μαζί. Η Fruit Gillette δεν είναι μια συνηθισμένη ποπ σταρ, αλλά μια «Γυναίκα Τσιμέντο». Ο ομώνυμος δίσκος καταπιάνεται με μια γυναίκα που προσπαθεί να βγάλει άκρη με τον έρωτα στη σύγχρονη εποχή, ανάμεσα στην επιθυμία, την απογοήτευση και τις αντιφάσεις της.
Τον περασμένο Σεπτέμβριο, στο Αγοραφοβικό Φεστιβάλ της Αθήνας, η περφόρμανς της «Συναισθηματικά Διαθέσιμη», σε συνεργασία με τον χορογράφο Γιώργο Κούμπο, έφερε στο προσκήνιο μια ακόμη πλευρά αυτού του κόσμου, όπου η μουσική, το σώμα, η εικόνα και η περσόνα μπλέκονται αξεδιάλυτα. Σήμερα, με αφορμή την κυκλοφορία του «Γυναίκα Τσιμέντο», μιλάμε για τις περσόνες που αλλάζουν, τους ανθρώπους που δεν μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε, το μεσογειακό ταπεραμέντο και την πιθανότητα να γλεντήσεις τον πόνο σου αντί να τον αφήσεις να σε καταπιεί.
Ποια είναι η Γυναίκα Τσιμέντο και γιατί τσιμεντώθηκε; Τι σημαίνει να σκοτώνεις το μεσογειακό ταπεραμέντο;
Ουσιαστικά, μιλάμε για ένα άλμπουμ που χρησιμοποιεί τα κλασικά αφηγήματα γύρω από τον χωρισμό ως μέσο για να αποκαλύψει κρυμμένους καθρέφτες, σημεία που έχουν να κάνουν με εμάς και όχι με τον «άλλο». Το μεσογειακό ταπεραμέντο είναι αυτό το storytelling για τους Μεσόγειους και τους Βαλκάνιους που είναι συναισθηματικοί, ερωτικοί, φλογεροί κ.λπ. Αλλά τι γίνεται όταν ζούμε στην εποχή του alienation, του self-care και της τεχνητής μοναξιάς; Πώς κλονίζεται μια ταυτότητα μέσα σε συλλογικά τραύματα; Πώς βρεθήκαμε παγωμένοι σε μια post-apocalyptic δυστοπία, με σκηνικό τα φαντάσματα μιας βιομηχανικής επανάστασης, μιας πόλης-τσιμέντο και μιας χώρας που ονειρεύτηκε μια ανάπτυξη που δεν ήρθε ποτέ;
Πώς θα περιέγραφες τη δημιουργική σου διαδικασία; Τα βλέπεις όλα στα όνειρά σου;
Εξαρτάται από το concept που υπηρετώ ανά έργο/project. Ξέρω τι θέλω να κάνω, έχω μια εσωτερική ανάγκη να περιηγηθώ σε μια περιοχή, σε ένα συναισθηματικό πεδίο, και ακολουθώ τη διαίσθησή μου. Σε αυτό το era με απασχόλησε το πώς κάτι που αφορά εμένα μπορεί να αφορά και τους άλλους. Αυτό το «ένα τραγούδι που να ανήκει σε όλους», το σημείο όπου κάτι δικό σου μπορεί να βρει κάτι που είναι όλων μας.
In this time and age, με αφορά η χρυσή τομή ανάμεσα στο δικό μου, ρεμ επιπέδου, songwriting και την ποπ στιχουργία. Πώς, δηλαδή, το «είμαι» και η ταυτότητα μπορούν να τεθούν υπό συζήτηση μέσα από ένα ποπ κομμάτι, ένα λαϊκό τραγούδι που αφορά έναν χωρισμό, έναν έρωτα, πράγματα που μας είναι απολύτως οικεία πολιτισμικά ως χώρα. Ο έρωτας, το «σχετίζεσθαι» και η κουλτούρα των μπουζουκιών είναι για τον Έλληνα κουλτούρα, παράδοση, φίλτρο, άρα και σίγουρα performance. Στην εποχή μας, όλο αυτό βρίσκεται πολύ έντονα υπό εξέταση και αμφισβήτηση. Το θεωρώ καμπή στην εξέλιξή μας και με αφορά ερευνητικά όλο αυτό.
Διαβάστε επίσης
Είσαι συναισθηματικά διαθέσιμη; Τι σημαίνει αυτό για σένα;
Το «συναισθηματικά διαθέσιμη» είναι αρκετά ειρωνικό για μένα. Είναι σαν ένα μέρος που θέλω να πάω, αλλά έχει γκρεμιστεί η γέφυρα αυτή τη στιγμή, οπότε το βλέπω σαν μανιφέστο και σαν το επόμενο επίπεδο, την εξέλιξη της Γυναίκας Τσιμέντο. Θέλει χρόνο και η συναισθηματική διαθεσιμότητα είναι process. Κανείς μας δεν είναι· όλοι θέλουμε να γίνουμε. Εμένα μου φαίνεται ενδιαφέρον το ότι, ως κοινωνία, αντιμετωπίζουμε τη διαθεσιμότητα σαν προσευχή: καθόμαστε και ελπίζουμε να ξεπαγώσουμε, να εμπιστευτούμε ξανά και να νιώσουμε πράγματα. Οπότε νιώθω σαν να είναι μια μετάφραση της ελπίδας στο συλλογικό αφήγημα πλέον.
Η επιθυμία είναι πιο γλυκιά όταν είναι κρυφή; Μήπως ζεις για το δράμα;
Δεν είναι πιο γλυκιά η κρυφή επιθυμία, είναι πιο οικεία. Μας είναι οικεία η ενοχή. Είναι οκ να βυθίζεσαι στο δράμα και να μην απολαμβάνεις τις επιλογές σου, γιατί είναι πιο εύκολο να μην αναλαμβάνεις την ευθύνη και είναι σίγουρα κοινωνικά αποδεκτό το να αυτομαστιγώνεσαι. Τώρα, για το αν ζω για το δράμα, ακριβώς αυτό είναι το προσωπικό μου deal μέσα από αυτό το άλμπουμ: ο πόνος να μη σημαίνει βάθος και η χαρά να μη σημαίνει επιφάνεια. Υπάρχει ρηχός πόνος — το δράμα που λέμε — και υπάρχει βάθος σε ένα ποπ τραγούδι και σε ένα κεφάτο live.
Θες ακόμα να εξαϋλωθείς; Να κβαντωθείς; Γιατί;
Θέλω, ναι! Γιατί το σώμα και η υλική υπόσταση είναι περιορισμοί για ένα άτομο σαν εμένα. Το είπε η SOPHIE στο «Immaterial». Για έναν άνθρωπο που κινδυνεύει στον δρόμο, το να σε βλέπουν και να μη μπορούν να σε αγγίξουν είναι ασφάλεια αλλά και μοναξιά. Τι μπορούμε να κάνουμε, όμως, για να μην έχουμε «ασφάλειες-δεκανίκια»;
View this post on Instagram
Μπορεί η ενσυναίσθηση να γίνει τελικά ένας τρόπος να μένεις δεμένη με κάποιον που σε πληγώνει; Τι σε κάνει επιρρεπή στη συνεξάρτηση;
Όλα είναι επιλογές μας. Μια χαρά μπορεί να βολεύεσαι με κάποιον που σε πληγώνει, μια χαρά μπορεί να σου δίνει το όπλο για να το βάλεις στον κρόταφό σου, μια χαρά μπορεί αυτό να ικανοποιεί κάτι μέσα σου. Το θέμα είναι να δεις αν θέλεις να ζεις αυτό ή κάτι άλλο. Και πάλι μπαίνει το τι μας είναι οικείο για μένα… Η οικειότητα κρύβει τις μεγαλύτερες παγίδες.
Το «Ένα+Ένα» επιτίθεται στον performative προοδευτικό. Τι είναι αυτό που δεν μπορεί να κάνει η θεωρία όταν μπαίνει μέσα σε μια ερωτική σχέση;
Μιλάω για ένα performative male που μου κάνει και gaslighting, όμως. Όταν κάτι γίνεται token και πατάς πάνω του για να εξουσιάσεις άλλους, συνεχίζεις να είσαι μάτσο. Η θεωρία τίποτα δεν μπορεί να κάνει αν δεν την εφαρμόζεις στην πράξη. Προτιμώ να μην τα ξέρεις όλα παρά να τα ’χω με τον τύπο που το παίζει φεμινιστής για να έχει εύκολη πρόσβαση στις «γκόμενες». Και για μένα, αν είσαι άντρας και δεν έχεις δει τη μάνα σου πέρα από τον ρόλο της ως μάνα, δεν θα καταλάβεις ποτέ. Αν δεν έχεις νιώσει την καταπίεσή της με το στομάχι σου, δεν μπορείς να πας βαθύτερα.
Είναι ο έρωτας που σε ενεργοποιεί; Μιλάς για κάτι αρχέγονο που δεν είναι εμπορεύσιμο. Τι είναι ο έρωτας αν όχι συναλλαγή;
Δεν ξέρω αν μπορεί να είναι κάτι πέρα από αυτό. Περιμένω να μάθω. Το συγκεκριμένο κομμάτι, το «Emporio», το έγραψα μετά από ένα ακραίο σεξ που έκανα με έναν τύπο που φορούσε Emporio Armani. Ένιωσα ρομαντικά με τη στιγμή και οραματίστηκα ότι ζω κάτι αρχέγονο, γιατί ήταν σαν να μην υπήρχε ego στην εξίσωση. Δεν υπήρχε το ποιοι είμαστε κοινωνικά. Δεν το κάναμε για να πάρουμε επιβεβαίωση ή για να δούμε πόσο αξίζουμε μέσα από τα μάτια του απέναντι. Έδωσε ο ένας στον άλλο ικανοποίηση απλώς επειδή το θέλαμε, επειδή αράξαμε και γουστάραμε, χωρίς συναλλαγές, χωρίς να χρειάζεται να σημαίνει κάτι πέρα από αυτό. Είμαστε δύο πλάσματα που έχουμε μια κοινή φυσική ανάγκη και βρισκόμαστε αλληλέγγυοι στην ικανοποίηση, με ενσυναίσθηση.
Στο «Γκλόσι Κραγιόν» υπάρχει μια γυναίκα που είναι έτοιμη να δοθεί ολοκληρωτικά και ένας άντρας που αρνείται να τη ζήσει μαζί της. Το κραγιόν γίνεται μάρτυρας μιας επιθυμίας που δεν ολοκληρώθηκε. Σε ενδιαφέρει περισσότερο η γυναίκα που τολμά να επιθυμήσει ή ο άντρας που δεν αντέχει να ανταποκριθεί στην επιθυμία της;
Η γυναίκα που τολμά να επιθυμήσει, ξεκάθαρα. Χωρίς να εξαρτάται από την ανταπόκρισή του, χωρίς να χάνει τον εαυτό της και τον τρόπο με τον οποίο θέλει να επιθυμεί. Είναι large και το κάνει για εκείνη.
Στον «Δίσκο της Φαιστού» είσαι εσύ αυτή που μοιάζει αδύνατο να αποκωδικοποιηθεί. Τι σημαίνει να γίνεσαι για κάποιον ένα αίνιγμα;
Ότι προβάλλω, σημαίνει. Ότι βλέπω μόνο εμένα και όχι ποιον έχω απέναντί μου. Όπως κι εκείνος. Το αίνιγμα είναι αυτό από το οποίο κρατιέσαι για να μείνεις, το wow factor που σε αφήνει στην ψευδαίσθηση. Μάλλον το έχεις ανάγκη.
Ο δίσκος κλείνει με το «Ambient», ένα συνονθύλευμα-επίλογο στην κατάθεση της Γυναίκας Τσιμέντο. Δεν διακρίνουμε ακριβώς τι λέει, αλλά αφήνουμε τον ήχο να μας οδηγήσει στο συναίσθημα.
Ήθελα το άλμπουμ να τελειώνει με μια lo-fi μπαλάντα, κάτι τελείως απόκοσμο, κάτι που προκαλεί αυτό που λατρεύω και στον «Δίσκο της Φαιστού» και που θεωρώ μέρος της καλλιτεχνικής μου ταυτότητας: το αποστασιοποιημένο συναίσθημα, σαν παγωμένο κλάμα, ένα πράγμα. Ήθελα να μην έχει καμία σχέση με το υπόλοιπο EP, που έχει πολύ πιο ποπ διάθεση, να ανοίγει δρόμο σε κάτι επόμενο, ίσως, ή να δείχνει και το πώς πραγματικά ένιωθα εγώ γράφοντας τη «Γυναίκα Τσιμέντο», με μια ανάγκη να γλεντήσω τον πόνο μου, να τον πιω και να τον χορέψω. Να τον μοιραστώ και να γίνει ένα πάρτι στο οποίο θα έρθουν κι άλλοι. Το «Ambient» είναι αφού το πάρτι τελείωσε, αλλά και αφού το πάρτι τελείωνε καθ’ όλη τη διάρκεια της φετινής χρονιάς που έζησα το το «bus, another club» μου.
Το άλμουμ είναι ένα συνονθύλευμα επηρροών. Πώς προσεγγίζεις τον μουσικό σου πειραματισμό;
Σε αυτό το άλμπουμ ακούς σίγουρα περισσότερα από ένα είδη: trance, λαϊκό, τσιφτετέλι, reggaeton, techno… Όλα αυτά διαμορφώνουν ένα experimental pop εγχείρημα, χωρίς όμως τη σοβαροφάνεια και τις ταμπέλες που έχουμε συνηθίσει να συνοδεύει ένα μουσικό έργο.
Η ουσία, για μένα, είναι μια πειραματική δουλειά να προκαλεί την αντίληψή σου για τα πράγματα: τι είναι ποπ, τι είναι avant-garde, πότε μια μουσική ακούγεται ως μουσική και πότε είναι απλώς ένα meme song για την πλάκα μας. Οφείλει να είναι άβολη, να είναι experimental και εννοιολογικά. Στίχο χρησιμοποιούμε· οι λέξεις φέρουν άπειρες εικόνες κι εγώ γράφω με εικόνες.
Στο πρώτο μου άλμπουμ, το «ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΣΙΜΕΝΤΟ», ήθελα να παίξω με το τρας και την ποπ, γιατί είναι αληθινά. Ήθελα να βάλω αποδομημένο στίχο, αλλά με ένα παιχνίδι ανάμεσα στο οικείο και το ανοίκειο. Ή, μάλλον, να πάρω το οικείο και να το κάνω ανοίκειο, να το κάνω uncanny, γιατί πιστεύω στην επικαιρότητα του uncanny σε αυτή την εποχή.
