ολίνα στο ΚΛΙΚ: «Η φιλία δίνει μια συντροφικότητα που δεν αντικαθίσταται από τον έρωτα»
Η ολίνα απαντά για όσα τη συγκινούν• όσο συγκίνησε εμάς το πρώτο άλμπουμ της, το οποίο παρουσιάζει στις 6/11 (Ίλιον Plus).
Η ολίνα είναι το παράδειγμα του τι μπορείς να πετύχεις όταν έχεις υπομονή πίστη στο καλλιτεχνικό σου όραμα. Ήδη από το χαμηλών τόνων ξεκίνημά της με το «Πριόνι» (2021) έδωσε το στίγμα της ακολουθώντας θα βήματα της Nalyssa Green, με την οποία θα συνεργαζόταν μερικά singles μετά (« Λεοπάρ γάτες»). Και ενώ με το «μπλε μελαγχολί» μπήκε στον χάρτη της εγχώριας εναλλακτικής σκηνής, πήρε τον χρόνο της για να κυκλοφορήσει το ολοκληρωμένο ντεμπούτο της όταν πια θα είχε ένα συνεκτικό και διακριτό ύφος, κάτι που πέτυχε με το φετινό «Τι σε συγκίνησε», χειροπιαστό, τρυφερό και φέρνοντας στο προσκήνιο τη φιλία ως κινητήριο δύναμη. Με αφορμή την παρουσίασή του στο «Ιλιον Plus» (6/11), η ολίνα απαντά για τη μουσική, τις φίλες και τους έρωτες.
Ολίνα, εσένα τι σε συγκινεί;
Κάθε φορά που κάποιο δικό μου άτομο μου λέει «είμαι εδώ να σε βοηθήσω», όταν τα πράγματα είναι δύσκολα. Όμως αυτή τη στιγμή που μιλάμε, η εξέγερση των φοιτητών και των μαθητών στην Γαλλία.
Γιατί επέλεξες να πάρεις μια διαφορετική μουσική κατεύθυνση σε σχέση με το EP σου;
Ήθελα στα τραγούδια μου φυσικά όργανα και να συνεργαστώ με μουσικούς που θαυμάζω. Το είδα σαν φυσική εξέλιξη. Στην αρχή είσαι παιδί, μετά έφηβος, μετά ενήλικος. Μετά ίσως παλιμπαιδίσεις πάλι. Εγώ τώρα είμαι στη μουσική μου εφηβεία! Εκείνη την περίοδο του πειραματισμού.
Εσύ επέλεξες τα σύμβολα στο εξώφυλλο του νέου σου άλμπουμ; Αν ναι, τι σημαίνουν για σένα;
Κάθε σύμβολο είναι εμπνευσμένο από ένα τραγούδι ή ένα βίντεο του δίσκου. Στο κέντρο του θα δεις δυο χέρια που κρατάνε ένα ρολόι και το ένα ράβει μια πληγή στο άλλο γιατί… «ο χρόνος όλα τα γιατρεύει». Το artwork το σχεδίασε η Αναστασία Δαφερέρα aka Dafy.
Μου θυμίζει ταρώ. Πιστεύεις στη μοίρα; Στο «κακό μάτι»;
Ναι το reference ήταν ταρώ! Στην μοίρα, όχι, δεν πιστεύω, όμως πιστεύω στις ενέργειες των ανθρώπων -που προσωπικά τις τραβάω σαν μαγνήτης. Άλλες καλές, άλλες όχι τόσο.
Στο άλμπουμ αλλά και σε συνεντεύξεις σου μιλάς για τις φίλες σου. Ας αφιερώσουμε τις παρακάτω σειρές σε εκείνες, σε κάτι που θα ήθελες να τους πεις ή να πεις για εκείνες.
Προχθές είδα μια παράσταση, που «μιλούσε» για τη φιλία. Κι έλεγε πως οι άνθρωποι όταν αγαπηθούν πολύ από έναν αληθινό φίλο, μεταμορφώνονται τόσο που είναι σαν να αναγεννιούνται. Μέχρι και όνομα αλλάζουν, έλεγε συμβολικά. Βρίσκουν χώρο να ανθίσουν και την ασφάλεια να δοκιμάσουν και να βρουν τον εαυτό τους. Αυτό θέλω να τους πω.
Φιλίες ή έρωτες; Έχεις βρεθεί ποτέ σε αυτό το δίλημμα ή δεν υπάρχει καν δίλημμα;
Η φιλία δίνει μια συντροφικότητα που δεν αντικαθίσταται από τον έρωτα. Κι ο έρωτας φέρνει μια δική του, διαφορετική ένταση και οικειότητα. Η αγάπη είναι ο κοινός παρονομαστής και στα δύο. Όταν μια φιλία ή ένας έρωτας κατασταλάξουν σε ουσιαστική, ώριμη αγάπη με γερά θεμέλια, τότε νιώθεις πλήρης.
Νομίζω οι γυναίκες πλέον έχουμε στραφεί σε μεγάλο βαθμό στις φιλίες μας, τουλάχιστον σε σχέση με το παρελθόν που μπορεί μια γυναίκα 30+ να θεωρούσε ότι σε έναν σύντροφο θα βρει την «ολοκλήρωση». Είναι κάτι που συζητάτε με τις φίλες σου; Πώς το βλέπετε;
Η αλήθεια είναι πως όχι, δεν το συζητάμε. Απλά το ζούμε! Αυτό που κάνουμε είναι να δουλεύουμε τη σχέση μας, να συζητάμε ανοιχτά και να έχουμε υπομονή και επιμονή. Να είμαστε παρούσες. Γι’ αυτό όσα κι αν συμβαίνουν στη ζωή μας με οικογένειες, δουλειές, υποχρεώσεις, όταν θα βρεθούμε αφιερωνόμαστε η μία στην άλλη και είμαστε πραγματικά εκεί. Προσωπικά οι φίλες μου με αναζωογονούν.
Είναι και λίγο τάση πλέον να τα χώνουμε στους άντρες που δεν συμπεριφέρονται σωστά; Σκέφτομαι το (πολύ κολλητικό!) fckboiz φυσικά, αλλά και το «Red Flag» των Vassilina/DollyVara.
Σίγουρα δεν είναι μονάχα ένα trend! Απλά εκεί που υπήρχε ενοχή ή σιωπή, τώρα υπάρχει μια αφοπλιστική αμεσότητα. Το Red Flag, το fckboiz και πολλά ακόμα αντίστοιχα κομμάτια, εκφράζουν μια συλλογική αγανάκτηση που μας κάνει να ταυτιζόμαστε.
Έχεις δουλέψει κι εσύ ως δημοσιογράφος. Περίμενες μια μέρα να βρεθείς από την άλλη πλευρά των ερωτήσεων; Τι νιώθεις γι’ αυτό;
Και τότε για μουσική έγραφα! Έπαιρνα συνεντεύξεις από μπάντες και καλλιτέχνες που αγαπούσα. Ήταν ο δικός μου, κρυφός τρόπος να παραμένω κοντά στη μουσική. Κάτι που δεν είχα ακόμα το θάρρος να ζήσω ανοιχτά, οπότε το βίωνα μέσα από τους άλλους. Όταν όμως ήρθε η κατάλληλη στιγμή, πέρασα στην απέναντι όχθη.
Ποιο είναι το πιο ωραίο σχόλιο που έχεις πάρει για τη μουσική σου;
Ότι είναι ένα πολύ φωτεινό, τραυματισμένο τοπίο.
Πώς βλέπεις αυτή τη στιγμή την εγχώρια μουσική σκηνή και ποιους καλλιτέχνες/σχήματα ξεχωρίζεις; Τι σου λείπει ή θα ήθελες να γίνεται διαφορετικά;
Τη βλέπω με θαυμασμό. Αντλώ συνεχώς έμπνευση από αυτή. Ξεχωρίζω κάποια άτομα για την σκηνική τους παρουσία, άλλα για τις φωνές τους, άλλα για τους στίχους τους, άλλα για τους κόσμους που χτίζουν. Όταν κάτι με συγκινήσει θα το σκέφτομαι για καιρό με ενθουσιασμό. Θα πρήζω όλο τον κόσμο γύρω μου και θα του κάνω love bombing. Μου συμβαίνει συχνά. Αν κάτι μας λείπει, αυτό είναι χρηματοδότηση και συνεργάτες με εμπειρία για να μη χρειάζεται να τα κάνουμε όλα μόνα μας, αλλά και μια περιέργεια από το κοινό, μια διάθεση να δει κάτι διαφορετικό, που -πραγματικά, πιστέψτε με- θα το αγαπήσει.
Τι να περιμένουμε από το live στο Ίλιον plus (6/11);
Μια μπάντα με φοβερούς μουσικούς, visuals εμπνευσμένα από τα τραγούδια, guest που λατρεύετε, μύθους και αλήθειες εμπνευσμένες από τη ζωή που θα συνθέσουν μια συγκινητική βραδιά.
Διαβάστε επίσης
