KLIK at THE MOVIES Batman V Superman: Η Αυγή της Δικαιοσύνης

Περίπου δύο χρόνια μετά τη σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή της Μητρόπολης κατά τη διάρκεια της μάχης ανάμεσα στον Superman και τον συμπατριώτη του Στρατηγό Zod, ο Batman, ο πανίσχυρος τιμωρός της γειτονικής Γκόθαμ Σίτι, αποφασίζει πως είναι καιρός να φέρει τον “θεό από άλλο πλανήτη” αντιμέτωπο με τις συνέπειες των πράξεών του. Κι ενώ η ανθρωπότητα αναρωτιέται τι είδους ήρωα έχει πραγματικά ανάγκη, ο ζάπλουτος Λεξ Λούθορ αποφασίζει να βάλει σε ισχύ το πιο πανούργο σχέδιο της καριέρας του.

Ας ξεκινήσουμε αναφέροντας πως το “Batman V Superman: Dawn of Justice” είναι τόσο αβάσταχτα “σκοτεινό”, που ξεκινάει και τελειώνει με πλάνα από… κηδεία! OK, το καταλαβαίνουμε πως αυτός είναι ένας τρόπος να διαφοροποιηθεί αισθητικά το κινηματογραφικό σύμπαν της DC από εκείνο της Marvel, όπου τα πράγματα είναι σαφώς πιο “ανάλαφρα” (αν και, με βάση τα trailers, στο επερχόμενο “Captain America: Civil War” σοβαρεύουν “επικίνδυνα”…), αλλά λίγο “ποιοτικό” χιούμορ δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Στο συγκεκριμένο sequel του αμφιλεγόμενου “Man of Steel”, ωστόσο, ο μόνος που καταφέρνει να ελαφρύνει κάπως την ατμόσφαιρα είναι ο Άλφρεντ, ο παραδοσιακά φλεγματικός μπάτλερ του Μπρους Γουέιν (και απολαυστικά ερμηνευμένος εδώ από τον Τζέρεμι Άιρονς, σε ένα σύντομο, πάντως, πέρασμα), ο οποίος εκστομίζει μερικές από τις πιο αξιομημόνευτες ατάκες της ταινίας. Αντιθέτως, ο πολυεκατομμυριούχος Αλεξάντερ “Λεξ” Λούθορ, ο ψυχάκιας εγκληματικός εγκέφαλος της ταινίας, παρά την έντονη διάθεση αστεϊσμού που τον χαρακτηρίζει, κρίνεται μάλλον εκνευριστικός ως εν γένει παρουσία, δικαιώνοντας όλους εκείνους που “κλώτσησαν” στο casting του Τζέσι Άιζενμπεργκ (που πιθανότατα νομίζει πως ακόμη παίζει στο “The Social Network”) στο συγκεκριμένο ρόλο.

Τα πραγματικά προβλήματα του “Batman V Superman: Dawn of Justice”, ωστόσο, πηγάζουν από την ίδια του τη φύση, καθώς μιλαμε για μια ταινία η οποία είχε ως αποστολή της να λειτουργεί συγχρόνως ως sequel του “Man of Steel”, ως λογική/φυσική συνέχεια της “Dark Knight” τριλογίας του (executive παραγωγού εδώ) Κρίστοφερ Νόλαν, από τη στιγμή που στο παιχνίδι (ξανα)μπαίνει και ο Batman, αλλά και ως prequel του επερχόμενου “The Justice League Part One” (όπως υπονοεί και ο υπότιτλος της ταινίας), που φιγουράρει ως το κατεξοχήν αντίπαλον δέος των “Avengers” της Marvel, συγκεντρώνοντας την αφρόκρεμα των υπερηρώων της DC Comics. Πάνω απ` όλα, όμως, έπρεπε να δικαιώνει τις τεράστιες προσδοκίες των αναρίθμητων fans του Batman και του Superman (οι οποίοι είναι σίγουρα πολύ περισσότεροι από εκείνους όλων των υπολοίπων υπερηρώων μαζί), για την παρθενική από κοινού εμφάνιση του “Σκοτεινού Ιππότη” και του “Ανθρώπου από ατσάλι” στη μεγάλη οθόνη – έστω και σε αντίπαλα στρατόπεδα.

Μια εξαιρετικά δύσκολη αποστολή, την οποία ανέλαβαν να φέρουν εις πέρας ο σκηνοθέτης Ζακ Σνάιντερ (τον οποίο και εμπιστεύονται για μια ακόμη φορά η Warner Bros. Pictures και η DC Entertainment, παρά τα “παρατράγουδα” του “Man of Steel”) και το σεναριακό δίδυμο των Κρις Τέριο (κάτοχος Oscar για το διασκευασμένο σενάριο του “Argo”) και Ντέιβιντ Σ. Γκόιερ (σεναριογράφος των “Batman Begins” και “Man of Steel”, μεταξύ άλλων). Δυστυχώς, το τελικό αποτέλεσμα κρίνεται μάλλον απογοητευτικό, κάτι που κατά ένα μεγάλο μέρος οφείλεται στο υπερφορτωμένο, αποσπασματικό, γεμάτο ανολοκλήρωτες ιδέες και ατυχείς εμπνεύσεις σενάριο, που σε κάποια σημεία του δεν βγάζει καν νόημα (η απίθανη, αλλά εκτός τόπου και χρόνου σεκάνς ονείρου στην έρημο) – ιδίως δε αν δεν έχεις αποστηθίσει τα άπαντα της DC Comics. Μεγάλος χαμένος της υπόθεσης είναι ο Superman, όχι μόνο επειδή καταλήγει ο λιγότερο ανεπτυγμένος χαρακτήρας εκ των δύο του τίτλου, παρά το γεγονός ότι ο αφηγηματικός ιστός της ταινίας τον θέτει ευθύς εξαρχής στο επίκεντρο της ιστορίας, αλλά και εξαιτίας του γεγονότος πως ο Χένρι Καβίλ που τον υποδύεται, αν και “ψημένος” στο ρόλο, είναι σαφώς πιο “λίγος” ως ηθοποιός από τον – αρκετά πιο έμπειρό του – Μπεν Άφλεκ, που ενσαρκώνει για πρώτη φορά στην καριέρα του τον Batman. Ο Άφλεκ, από την πλευρά του, τα πηγαίνει περίφημα στο ρόλο του, καταφέρνοντας να “σβήσει” τις άσχημες αναμνήσεις από την προηγούμενη υπερηρωική εξόρμησή του ως Daredevil, ενώ ακόμη και ως -γκριζαρισμένος εδώ- Μπρους Γουέιν εκπέμπει μια γοητεία… τζεϊμσμποντικού βεληνεκούς.

Όμως και ο ίδιος ο Σνάιντερ δε δείχνει να ενδιαφέρεται τόσο για το αν βγάζουν νόημα τα όσα παρουσιάζονται – άτσαλα μονταρισμένα, είναι η αλήθεια – επί της οθόνης, παρά ρίχνει το βάρος στη διατήρηση μιας… βαριάς και ασήκωτης (μελο)δραματικής ατμόσφαιρας “νολανικών” αποχρώσεων, όπου κυριαρχούν οι – εντυπωσιακά φιλμαρισμένες στο χαρακτηριστικό slow motion στυλ του – μεσσιανικές εκφάνσεις του Superman, η συσσωρευμένη οργή που νιώθει ο “μπαρουτοκαπνισμένος” Batman απέναντί του, αμφιβάλλοντας για τις “αγνές” προθέσεις του, οι μηχανορραφίες του Λούθορ που κινεί υπογείως τα νήματα σκορπώντας ολόγυρα το χάος και τον πανικό, καθώς και η έντονη αίσθηση ανασφάλειας των απλών ανθρώπων, που δείχνουν διχασμένοι ως προς το αν ο “Άνθρωπος από ατσάλι” είναι, τελικά, ο ήρωας που πραγματικά χρειάζονται ή ακόμη ένας ανεπιθύμητος “ξένος”. Παραμένει δε ολοκληρωτικά προσηλωμένος στο όραμά του να προσδώσει όσο το δυνατόν πιο επικές διαστάσεις σε αυτή καθαυτή τη μυθική κινηματογραφική σύγκρουση ανάμεσα στους δύο τιτάνες της 9ης Τέχνης, φουλάροντας τις CGI μηχανές της ταινίας όσο πλησιάζουμε προς το υπερβίαιο, φασαριόζικο πανδαιμόνιο του φινάλε.

Και ενώ σε επίπεδο φαντασμαγορίας πετυχαίνει το στόχο του (κι ας μη δείχνει ο τερατόμορφος Doomsday όσο απειλητικός θα επιθυμούσαμε), υποστηριζόμενος ιδανικά και από το πορωτικό original score των Hans Zimmer και Junkie XL, η συναισθηματική μας φόρτιση διατηρείται σε χαμηλά επίπεδα, ένεκα (και) του προβληματικού σεναρίου. Αντιθέτως, ο ενθουσιασμός μας χτυπά κόκκινο όταν εμφανίζεται για πρώτη φορά πάνοπλη η θρυλική – και ακαταμάχητα σέξι – αμαζόνα Wonder Woman, με την Γκαλ Γκαντότ που την ενσαρκώνει να κερδίζει με χαρακτηριστική άνεση τις εντυπώσεις από τους άρρενες συμπρωταγωνιστές της και να κάνει τα αφεντικά της Marvel να σκάνε από ζήλεια, που δεν την έχουν στο δικό τους υπερηρωικό “οπλοστάσιο”.

Τελικά, το μόνο που ουσιαστικά καταφέρνει το – σαφώς κατώτερο των προσδοκιών μας – “Batman V Superman: Dawn of Justice”, είναι να μάς κάνει να ανυπομονούμε (ακόμη περισσότερο) για τα “Captain America: Civil War” και “X-Men: Apocalypse”, με την ελπίδα πως αυτά, τουλάχιστον, θα σώσουν την υπερηρωική comic-2-film παρτίδα για φέτος.

Στις αίθουσες από τις 24 Μαρτίου 2016, σε διανομή Tanweer.