Leo Buscaglia | Πληγώνουμε περισσότερο αυτούς που αγαπάμε περισσότερο
`Επισημαίνουμε συνεχώς τα λάθη τους, επικρίνουμε τις αποφάσεις τους, αμφισβητούμε τα συμπεράσματά τους...` γράφει ο Buscaglia. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;-Aπό τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Αγάπη… Όλοι μας την αναζητούμε και η ζωή περνάει δύσκολα χωρίς εκείνη…
Η αληθινή αγάπη δείχνεται όχι με λόγια αλλά με πράξεις… Είναι ένα συναίσθημα αφοσίωσης και αγνού ενδιαφέροντος που σε καμιά περίπτωση δεν αποσκοπεί στην ανταπόδοση. Επιθυμείς το καλό του άλλου ακόμα και αν γνωρίζεις, ότι δεν υπάρχει περίπτωση ανταποδοτικότητας στα συναισθήματα και τις επιθυμίες. Το εγώ παραμερίζεται, γιατί απλούστατα νοιάζεσαι περισσότερο για τον άλλο και τα δικά του θέλω. Η αγάπη ταυτίζεται με τον αλτρουισμό, ενώ δε γνωρίζει τι σημαίνει εγωισμός. Στην αγάπη επιθυμείς ο άλλος να είναι ευτυχισμένος ανεξάρτητα από τα συναισθήματα που έχει για σένα. Αγάπη θα πει δόσιμο, αφοσίωση, υπέρβαση…
Ο Leo Buscaglia, ο σπουδαίος καθηγητής της παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, ψυχολόγος και συναρπαστικός ομιλητής που καταφέρνει να καθηλώνει τους αναγνώστες του και να τους “μεταμορφώνει” με τα βιβλία του, τα οποία πηγάζουν από ομιλίες, διαλέξεις, ελεύθερες συζητήσεις μέσα και έξω από τις πανεπιστημιακές αίθουσες, γράφει ότι “Είμαστε γεννημένοι ν`αγαπάμε”. Σε αυτό, αναφέρεται στο εξής παράδοξο: στους ανθρώπους που μας πληγώνουν ενώ μας αγαπούν… Εκείνους που έχουν υψηλές προσδοκίες για εμάς και σε κάθε αποτυχία ή στραβοπάτημα, απογοητεύονται και ρίχνουν βέλη… Λανθασμένη συμπεριφορά… Αντί να έχει καλό αποτέλεσμα, λοιπόν, οδηγεί σε θλίψη και χειρότερη ψυχολογική κατάσταση για εκείνον που είχε μια ατυχία στη ζωή του… Ωστόσο, οι άνθρωποι έχουν αδυναμίες και κάνουν λάθη…
“Το να παρακολουθείς το Buscaglia να μιλά είναι σαν να κουβεντιάζεις μ` έναν παλιό φίλο πάνω σ` ένα κοινό και ποθητό θέμα” γράφει χαρακτηριστικά κάποιος σχολιαστής για εκείνον… Με ιδιαίτερο τρόπο και αυτήν τη φορά, δίνει τη δική του ερμηνεία πάνω σε αυτό το θέμα…
Ας δούμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο του…
“Αποτελεί ένα από τα παράδοξα της αγάπης το ότι συχνά πληγώνουμε περισσότερο αυτούς που αγαπάμε περισσότερο. Επισημαίνουμε συνεχώς τα λάθη τους, επικρίνουμε τις αποφάσεις τους, αμφισβητούμε τα συμπεράσματά τους. Κάποιες φορές, βάζουμε σ’ εκείνους πιο υψηλά στάνταρ απ’ ότι στον εαυτό μας. Δεν είναι κακό να θέλουμε τα πρόσωπα που αγαπάμε να κάνουν το καλύτερο που μπορούν, αλλά αυτό δε θα το πετύχουμε ποτέ με τις επικρίσεις και τα αρνητικά σχόλια.
Μερικά χρόνια πριν, βιντεοσκοπήσαμε μια καθηγήτρια στη διάρκεια του μαθήματος, προκειμένου να αναλύσουμε την αλληλεπίδραση ανάμεσα στην ίδια και τους μαθητές.
Μελετώντας τα αποτελέσματα, ανακαλύψαμε, προς μεγάλη έκπληξη της εκπαιδευτικού, ότι, μολονότι ενδιαφερόταν πάρα πολύ για τους μαθητές της, η συμπεριφορά της απέναντί τους ήταν σχεδόν εντελώς αρνητική – ένας ολόκληρος κατάλογος με «Απαγορεύεται» κοσμούσε την αίθουσα, γραπτά επιστρέφονταν γεμάτα κοκκινίλες και τα προφορικά σχόλιά της επισήμαιναν σχεδόν πάντα τις αδυναμίες των παιδιών.
Η κριτική είναι μια σύνθετη και δύσκολη τέχνη, που δεν πρέπει να γίνεται με ελαφριά καρδιά. Μπορεί να είναι εποικοδομητική, αλλά μπορεί να είναι και ισοπεδωτική.
Την επόμενη φορά που θα μπούμε στον πειρασμό να πούμε «Το πρόβλημα με σένα είναι ότι…» θα πρέπει ίσως να το ξανασκεφτούμε και να αναρωτηθούμε γιατί το κάνουμε! Το σχόλιό μας θα έχει πραγματικά κάποιο θετικό αποτέλεσμα ή μήπως είναι καλύτερα να σωπάσουμε; Θα ωφελήσει αν μιλήσουμε ή θα μειώσουμε ένα ανθρώπινο πλάσμα; Ή μήπως έτσι θα χάσουμε ένα αγαπημένο μας πρόσωπο.”
“Aπαγορεύεται η αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρους αυτού από άλλο site / blog.”
