Μιχάλης Σουγιούλ | Ας ερχόσουν για λίγο μοναχά για ένα βράδυ…

Μιχάλης Σουγιούλ | Ας ερχόσουν για λίγο μοναχά για ένα βράδυ…

Ενα υπέροχο τραγούδι αγάπης που όποιος το ακούει δεν μπορεί παρά να νιώσει ιδιαίτερη συγκίνηση και νοσταλγία, για μια αγάπη αληθινή και τρυφερή. Ο δημιουργός του, Μιχάλης Σουγιούλ, έφυγε από τη ζωή στις 16 Οκτωβρίου 1958.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

“Ας ερχόσουν για λίγο μοναχά για ένα βράδυ…”  μια φράση που νομίζω ότι στους περισσότερους που διαβάζετε αυτό το κείμενο, φέρνει στο μυαλό ένα παλιό, υπέροχο τραγούδι και μια γλυκιά μελαγχολία ή νοσταλγία. 

Υπέροχα, μοναδικά λόγια που συνοδεύονται από μια τρυφερή μελωδία γραμμένη από ένα σπουδαίο καλλιτέχνη – πολυγραφότατο στο είδος της ελληνικής ελαφράς μουσικής κατά τον Μεσοπόλεμο και την πρώτη μεταπολεμική / μεταεμφυλιακή δεκαετία.  Εμπνευστής περισσότερων  από 700 τραγουδιών,  σε όλα τα στυλ, ταγκό, ρομάντζες, βαλς, καντάδες, δημοτικά, πατριωτικά και λαϊκά, και με μεγάλη εμπορική επιτυχία, δημιουργός μουσικής για 45 θεατρικές επιθεωρήσεις και 10 κινηματογραφικές ταινίες, μέλος της Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων και Μουσουργών, διευθυντής Ακρόασης της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και των εταιρειών δίσκων Cοlumbia και Parlophone. Δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από το Μιχάλη Σουγιούλ. 

Ποια είναι όμως  η ιστορία πίσω από αυτό το εκπληκτικό, διαχρονικό τραγούδι :” Ας ερχόσουν για λίγο…”;

Μια συναρπαστική γυναίκα στάθηκε ο λόγος για να γεννηθεί… Για εκείνη που έγραψε στην αυτοβιογραφία της στην εφημερίδα  “Εθνικός Κήρυξ” με τίτλο “Η ζωή μου”.  Τη Σοφία Βέμπο.

 “Εγώ θα σας αφηγηθώ τη ζωή μου με απλότητα. Είναι μια απλή ζωή που αμφιβάλλω αν θα σας ενθουσιάσει, όπως αμφιβάλλω για το συγγραφικό μου ταλέντο. Ισως θα προτιμούσατε αντί να διαβάζετε αυτές τις γραμμές να σας έλεγα ένα τραγούδι…”. Αναφέρει και το εξής σημαντικό για εκείνη: “Τα χρόνια και η ερωτική μου ζωή είναι κάτι δικό μου, κάτι που δεν θα το μάθετε ποτέ. Από το στόμα μου τουλάχιστον. Έρωτες και χρόνια δεν σας ενδιαφέρουν. Από έρωτες λοιπόν μόνο ό,τι ξέρετε. Κι από χρόνια μόνον ό,τι βλέπετε κι ό,τι νομίζετε”…

Η Σοφία Βέμπο υπήρξε κορυφαία Ελληνίδα ερμηνεύτρια και ηθοποιός με καλλιτεχνική πορεία που εκτείνεται από το Μεσοπόλεμο μέχρι τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και τη δεκαετία του `50. Χαρακτηρίστηκε “Τραγουδίστρια της Νίκης” εξαιτίας των εθνικών τραγουδιών που ερμήνευσε κατά τη διάρκεια του Ελληνοιταλικού πολέμου του `40.

Στην αυτοβιογραφία της γράφει: “`Οσο μεγάλωνα τόσο γινόταν συνείδησις μέσα μου ο προορισμός της ζωής μου. Και προορισμός μου επίστευα πως ήταν να παντρευτώ και να δημιουργήσω δική μου οικογένεια. Εάν μου έλεγαν τότε ότι το 1947 θα ήμουν ανύπανδρη και θα είχα ως επάγγελμα να λέω τραγούδια στο θέατρο, ομολογώ πως θα εθύμωνα πολύ και ίσως έβαζα τα κλάματα. Στο σπίτι μου επίστευαν και με εδίδασκαν ότι έπρεπε να γίνω μια καλή νοικοκυρά, μια τρυφερή σύζυγος και μια στοργική μητέρα”.

H Σοφία Βέμπο διατηρούσε δεσμό με τον συγγραφέα και στιχουργό Μίμη Τραϊφόρο, τον οποίο παντρεύεται τελικά το 1957.

Το  1948 η Βέμπο έφυγε για δυομιση χρόνια για τις ΗΠΑ . Ο Μίμης Τραιφόρος, της είχε ετοιμάσει  μια σειρά ερωτικών τραγουδιών, στην προσπάθειά του να την κάνει να επιστρέψει. Πιο γνωστό από αυτά το “Ας ερχόσουν για λίγο” που έκανε τη Βέμπο να λυγίσει και να γυρίσει στην αγκαλιά του. Ερμηνεύτριά του ήταν η  Δανάη Στρατηγοπούλου και τη μουσική έγραψε ο Μιχάλης Σουγιούλ.΄

`Ενα υπέροχο τραγούδι αγάπης που όποιος το ακούει δεν μπορεί παρά να νιώσει ιδιαίτερη συγκίνηση και νοσταλγία, για μια αγάπη αληθινή και τρυφερή…

Πού να `σαι αλήθεια το βράδυ αυτό που είμαι μόνος, μα τόσο μόνος και που μαζί μου παίζουν κρυφτό πότε η θλίψη και πότε ο πόνος

Πού να `σαι αλήθεια το βράδυ αυτό που με χτυπάει τʼ άγριο τʼ αγέρι να `ρθεις και μʼ ένα φιλί καυτό να με γεμίσεις με καλοκαίρι

Ας ερχόσουν για λίγο μοναχά για ένα βράδυ να γεμίσεις με φως το φριχτό μου σκοτάδι και στα δυο σου τα χέρια να με σφίξεις ζεστά ας ερχόσουν για λίγο κι ας χανόσουν μετά

Πού να `σαι, να `ρθεις το βράδυ αυτό σʼ αυτούς τους δρόμους που σʼ αγαπούνε το ντουετάκι τους το γνωστό τα βήματά μας να ξαναπούνε

Πού να `σαι να `ρθεις το βράδυ αυτό που `γινε φύλλο ξερό η ελπίδα να `ρθεις κοντά μου να φυλαχτώ από του πόνου την καταιγίδα

Ας ερχόσουν για λίγο μοναχά για ένα βράδυ να γεμίσεις με φως το φριχτό μου σκοτάδι και στα δυο σου τα χέρια να με σφίξεις ζεστά ας ερχόσουν για λίγο κι ας χανόσουν μετά 

Σχετικά άρθρα