«Μου λείπει το χειροκρότημα και η αγάπη» – Ιστορίες απ’ τη ζωή της Μαίρης Λίντα, όπως τις αφηγήθηκε
Παρότι είχε απομακρυνθεί από τα φώτα της δημοσιότητας, η αρχοντική της παρουσία ήταν αναλλοίωτη.
Tέσσερα χρόνια πριν φύγει από τη ζωή, η μεγάλη κυρία του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού είχε ανοίξει την καρδιά της στην εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα», μιλώντας για τη ζωή της στο Γηροκομείο Αθηνών, τις αναμνήσεις από τη σπουδαία πορεία της και όλα όσα εξακολουθούσαν να της λείπουν.
Με ηρεμία και το γνώριμο χαμόγελό της περιέγραφε την καθημερινότητά της στο Γηροκομείο, εξηγώντας πως είχε βρει έναν ήσυχο τόπο γεμάτο ανθρώπους που νοιάζονταν ο ένας για τον άλλον.
«Είναι πάρα πολύ όμορφα και πολύ ήσυχα εδώ στο Γηροκομείο. Περνάμε ωραία. Αγαπάει ο ένας τον άλλον», είχε πει χαρακτηριστικά, πριν συμπληρώσει με το γνώριμο χιούμορ της:
Όλοι ρωτάνε για τα παλιά, αλλά εγώ… μη τον είδατε.
Παρότι απολάμβανε τη γαλήνη της καθημερινότητας, δεν έκρυβε πως το μυαλό της ταξίδευε συχνά στα χρόνια της μεγάλης καριέρας της. Θυμόταν με αγάπη τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκε και μιλούσε με ευγνωμοσύνη για τις σχέσεις που έχτισε μέσα στο ελληνικό τραγούδι.
Είμαι ικανοποιημένη με τον εαυτό μου που μπορώ ακόμα και τραγουδάω και χορεύω. Πάντα αναπολώ τα παλιά. Είχα δουλέψει με όλους τους παλιούς και με αγαπούσαν πολύ
Αυτό είχε εξομολογηθεί, αναφέροντας με συγκίνηση τον Βασίλη Τσιτσάνη, λέγοντας πως «η οικογένειά του με θεωρούσε οικογένεια», αλλά και τη στενή σχέση που είχε αναπτύξει με την Καίτη Γκρέυ.
Η ίδια πίστευε πως το μυστικό της ήταν ότι ποτέ δεν κράτησε κακία για κανέναν. «Εγώ πάντα περνάω ωραία γιατί δεν έχω κάτι κακό μέσα για τους άλλους», είχε πει με απλότητα, περιγράφοντας τη στάση ζωής που τη συνόδευσε μέχρι το τέλος.
Ωστόσο, υπήρχε κάτι που δεν έπαψε ποτέ να της λείπει. Όχι η δόξα, ούτε οι προβολείς, αλλά η επαφή με τον κόσμο.
Διαβάστε επίσης
«Μου λείπει το χειροκρότημα και η αγάπη. Όλα τα θέλω», είχε πει. Σήμερα ακούγεται σαν ο πιο συγκινητικός αποχαιρετισμός μιας γυναίκας που έζησε τη ζωή της πάνω στη σκηνή.
Οι άνθρωποι που τη γνώρισαν στα τελευταία χρόνια της ζωής της περιγράφουν μια γυναίκα πάντα περιποιημένη, ευγενική και προσιτή, που απολάμβανε τις συζητήσεις με εργαζόμενους και επισκέπτες και δεν σταμάτησε ποτέ να τραγουδά. Ακόμη και μακριά από τις μεγάλες πίστες, συμμετείχε με χαρά στις μουσικές εκδηλώσεις του Γηροκομείου, σιγοτραγουδώντας αγαπημένες μελωδίες και παρακολουθώντας με ενδιαφέρον τις εξελίξεις στο ελληνικό τραγούδι.
Σήμερα, η φωνή της μπορεί να σώπασε, όμως το χειροκρότημα που τόσο της έλειπε συνεχίζει να ακούγεται μέσα από τα τραγούδια που άφησε πίσω της.
