Σαντορινιό Φεγγάρι | Το βαθιά τρυφερό τραγούδι που ερμήνευσε η υπέροχη Φωτεινή Δάρρα
Όταν η συναρπαστική μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου, συναντά τους εκπληκτικούς στίχους του Χρήστου Παναγιωτόπουλου, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι μοναδικό.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Φεγγάρι… Ένα από τα υπέροχα δώρα του σύμπαντος στους ανθρώπους… Δεσπόζει ψηλά, “κρατώντας μας συντροφιά” κάθε βράδυ, άλλοτε μισό, άλλοτε ολόκληρο… Είναι πάντα εκεί και με ένα μαγικό τρόπο, έχει τη δύναμη της σαγήνης… Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι πολλοί σπουδαίοι ποιητές μας- ανάμεσά τους, οι κορυφαίοι Νίκος Γκάτσος και Οδυσσέας Ελύτης– έχουν εμπνευστεί από αυτό κι έχουν δημιουργήσει εκπληκτικά έργα.
`Ενα από τα τραγούδια που αναφέρεται σε αυτό και που έχω ξεχωρίσει κι αγαπήσει, είναι το “Σαντορινιό φεγγάρι“.
Από την πρώτη φορά που το άκουσα, ένιωσα γοητευμένη, τόσο από τον ιδιαίτερο, αισθαντικό στίχο του, όσο και από την όμορφη μελωδία του. Η ερμηνεία, δε, της Φωτεινής Δάρρα, το αποθεώνει. Δεν είναι τυχαία, η πολύχρονη συνεργασία της με το συνθέτη του, Δημήτρη Παπαδημητρίου. Πρόκειται για μια χαρισματική καλλιτέχνιδα με φωνή ατόφια που σε ταξιδεύει…
Για πολλούς, η Σαντορίνη είναι το νησί των μοναδικών συγκινήσεων. Εκεί, λοιπόν, γεννήθηκε το “Σαντορινιό φεγγάρι“, από το γνωστό δημοσιογράφο και πρώην γενικό διευθυντή ενημέρωσης του Mega, Χρήστο Παναγιωτόπουλο. Οι υπέροχοι στίχοι του, περιλαμβάνονται στην πρώτη ποιητική του συλλογή “Aποτύπωμα” (εκδόσεις Λιβάνη) που κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 2013. Από τα συγκλονιστικά ποιήματά του, 13 μελοποιήθηκαν από το Δημήτρη Παπαδημητρίου και περιλαμβάνονται στο δίσκο “Λωτοφάγοι”. Επτά κορυφαίοι Έλληνες καλλιτέχνες – η Ελευθερία Αρβανιτάκη, η Ελένη Βιτάλη, η Φωτεινή Δάρρα, ο Πάνος Κατσιμίχας, ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Γιώργος Μαργαρίτης και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου – τα ερμηνεύουν.
Είχα την χαρά και την τιμή να συνεργαστώ με τον εξαιρετικό δημοσιογράφο, Χρήστο Παναγιωτόπουλο. Έναν άνθρωπο που θαυμάζω κι εκτιμώ, όχι μόνο για την πορεία του στο δημοσιογραφικό χώρο, αλλά και γιατί έχει το χάρισμα να αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές της ψυχής, με τους στίχους του. Κάποια από τα τραγούδια του, τα έχω συνδέσει με κάποιες περιόδους της ζωής μου. Το “Σαντορινιό φεγγάρι”, θεωρώ ότι είναι, ίσως, το πιο τρυφερό από όλα, καθώς αναφέρεται στο μικρό του γιο, Άλκη. Αρκετές φορές, μάλιστα, του το αφιερώνει σε αναρτήσεις του.
“…Ψυχής μου ανάσταση εσύ σαντορινιό φεγγάρι…”
Πόσο τρυφερό, να γράφει ένας πατέρας για το παιδί του…
Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από την ομιλία του Θάνου Μικρούτσικου, στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Χρήστου Παναγιωτόπουλου, που αξίζει να διαβάσετε. Ανάμεσα σε άλλα, λέει:
“Όταν άρχισα να τους διαβάζω (σ.σ. τους στίχους), ειλικρινά εξεπλάγην. Δεν ήταν σε μένα η γνωστή ευαισθησία του αλλά το γεγονός ότι είχα μπροστά μου κείμενα που μπορούσαν να εκφράσουν ευαίσθητες στιγμές και άλλων ανθρώπων. Ευαίσθητοι άνθρωποι υπάρχουν εκατομμύρια. Αλλά δεν είναι πολλοί αυτοί που μπορούν να εκφράσουν το κοινό αίσθημα. Κι όταν αμέσως του τηλεφώνησα και του είπα ότι με εξέπληξε, με εξέπληξε για δεύτερη φορά λέγοντάς μου ότι αυτά άρχισε να τα γράφει το 2012. Φυσικά, μη φανταστείτε ότι πρόκειται για επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, πρόκειται για χιλιάδες ερεθίσματα που αποθήκευε πολλά χρόνια και κάποια στιγμή άνοιξε η πόρτα – ήθελε δεν ήθελε ο Παναγιωτόπουλος- και βγήκανε. Και θα πω ότι αισθάνομαι χωρίς να το `χω συζητήσει μαζί του ότι βγήκανε παραληρηματικά.”
Σαντορινιό Φεγγάρι…
Εσύ με μπουζουκιού χορδές και με βιολιού δοξάρι Ψυχής μου ανάσταση εσύ σαντορινιό φεγγάρι
Σύννεφο ανυπάκουο μπάρες ονείρων κλέβεις Με ατίθασα μυαλά γλεντάς με άγονα χηρεύεις
Πατρίδα σου είν’ οι αγκαλιές καρδιές που δε δειλιάζουνε Οι έρωτες και οι σιωπές που μέσα σου φωνάζουνε
Της Οίας πεφταστέρι μου δεν σε αγγίζουν φόβοι Εαρινό νυχτέρι μου δε σε ορίζουν νόμοι
Εσύ του σύμπαντος σπασμέ στα σπλάχνα μου χορεύεις Στ’ αγέννητα μωρά μιλάς τη γύμνια μου χαϊδεύεις
Πατρίδα μου είν’ όσοι αγαπώ και στον κυκλώνα θα φρουρώ Οι μουσικές, οι μυρωδιές κι οι παιδικές διαδρομές
