Τα Ημισκούμπρια επέστρεψαν by popular demand – και πολύ άργησαν!
Τα Ημίζ κάνουν όντως «30 χρόνια επιτυχίες» και οι 20.000 που πήγαν στην Πλατεία Νερού τις ήξεραν απ' έξω λέξη προς λέξη.
Κάποιες συναυλίες δεν τις χάνεις γιατί ξέρεις ότι θα γράψουν μια σελίδα στην ιστορία της εγχώριας ποπ κουλτούρας: δεν ήταν όμως αυτός 0 κύριος λόγος που στις 20 Ιουνίου η Πλατεία Νερού γέμισε «ημίσκουμπρες», αλλά η πραγματική πόρωση μια(μισης) γενιάς με τα Ημισκούμπρια. Κι αν έχουμε πήξει στη φασεΐλα και τα must-see, στα Ημίζ η πλειοψηφία των 20.000 δεν πήγε για τη φάση, αλλά γιατί όντως ο Μιθριδάτης, ο Μερτζέλος και ο Πρύτανης είχαν λείψει απ’ τα μουσικά δρώμενα.
«30 Χρόνια Επιτυχίες»: με αυτό τον ταπεινό τίτλο κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο το μακρινό 1996 και να που μέσα στο χαβαλέ τους χτύπησαν διάνα. Με το τραγούδι «Τα Ημίζ είναι εδώ» απ’ την «Απλή Μέθοδο των Τριών» του 2006 η τριπλέτα των σκουμπριών βγήκε στο stage του Release Athens κάτω από φωτογραφίες απ’όλες τις φάσεις τους και το κοινό, αποτελούμενο κυρίως από σαραντάρηδες που άκουγαν Ημισκούμπρια απ’ όταν ήταν μέσα στην κονσέρβα αλλά και μικρότερους που τα είχαν γνωρίσει από τα τρασόπαρτα, και τον μαζικό παροξυσμό που προκαλούν η «Ντισκοτέκ» και η «Μπραζίλ», άρχισε να παραληρεί.
Με το επώνυμο κομμάτι απ’ το ντεμπούτο τους ο Μιθριδάτης σάρωσε τη σκηνή σαν να μην πέρασε μια μέρα απ’ την τελευταία του συνάντηση με το Μεντζέλο, ο οποίος παρότι ελαφρώς πιο κουρασμένος (δεν παρέλειψε να γκρινιάξει χαριτολογώντας για την ηλικία τους σε κάθε break μεταξύ των τραγουδιών) στάθηκε αντάξιος και φωνητικά και κινητικά στον συμπαίκτη του, και τον πάντα στωικό (και απρόσμενα ψηλό για όσους δεν τον είχαμε ξαναδεί live) Πρύτανη.
Και απευθείας στροφή στο τελευταίο κομμάτι που κυκλοφόρησαν, το «Λε Χαμ» του 2016: και όντως μεγάλωσαν οι Ημίσκουμπρες αλλά τους αγαπάμ!
Διαβάστε επίσης
Κι εκεί που κάνουμε το χάβαλο μας, όπως επιβάλλουν οι ίδιοι δηλαδή, ρίχνουν το «Νωρίς» με φόρο τιμής στον Λουκιανό Κηλαηδόνη, που συμπληρώνονται του χρόνου 10 χρόνια απ’ το θάνατό του, αλλά παραμένει το ίδιο έντονη η απουσία του απ’ τη μουσική. Δεν επέτρεψαν όμως στη διάθεση να βουτήξει προς τα κάτω: με το που παίζει το αλά Cabaret ίντρο του «Δημόσιο φορέβα» επιστρέφουμε στο αρχικό μουντ και ο «Κύρης του σπιτιού» που πέφτει στο καπάκι επισφαγίζει την γκρουβάτη διάθεση. Τα διαλλείματα ενδιάμεσα στα κομμάτια είναι απαραίτητα: ο Μεντζέλος χρειάζεται ανάσα και νερό, όπως μας ενημερώνει, ενώ ο Μιθριδά ξεκινά ένα beef με τα μη-αποσπώμενα καπάκια στα μπουκαλάκια του νερού που εξλίσσεται σε inside joke ολόκληρης της συναυλίας.
Κάπου ανάμεσα στο «Greek Lover» και το «Brazil-Imiz 1-0» βρίσκουν την κατάλληλη ευκαιρία να ρίξουν τον προβολέα σε ένα ζευγάρι σε πρόταση γάμου, ανεβασμένοι στους ώμους των φίλων τους· πολλή κιουτ στιγμή αν μας ρωτάτε και εξαιρετικά τρολ οι επιλογές των κομματιών ανάμεσα στις οποίες την έκαναν.
Πρώτος καλεσμένος της βραδιάς, ο Φοίβος Δεληβοριάς με τα γνωστά πουκαμισάκια του ανεβαίνει για το «Je suis bossu», ώστε να συνεχίσει το ρομάντζο και ανοίγει το δρόμο για τους υπόλοιπους καλεσμένους της βραδιάς που ανεβαίνουν πότε-πότε στη σκηνή. Ο παραγωγός Μιχάλης Παπαθανασίου, στον διάδρομο του οποίου μπροστά στο μπάνιο ηχογράφησαν τον πρώτο τους δίσκο, ο οποίος παρέλαβε για δώρο απ’ τα Ημίζ μια χρυσή κασέτα, ο NiVo που ανέβηκε για να δώσει τις ευχές του για τα 30 χρόνια (μήπως ήρθε η ώρα και για ένα live Going Through; Λέω εγώ τώρα…) και φυσικά η Ευρυδίκη, για το «Αν ήσουν άλλος».
Μα αν ήταν άλλοι δεν θα τα αγαπούσαμε τόσο τα Ημισκούμπρια, οι οποίοι χώρεσαν 30 τραγούδια στο live τους, μεταξύ άλλων τα «Ο διάβολος κατέβηκε στον Χολαργό», «Το πιο σκληρό Mp3 του δίσκου», «La Klikaria», αλλά και «Ο Υποκλοπέας», «Ο καταδότης» και το «Δώρο του Καίσαρα»· τρία κλεισίματα ματιού, για όσους δεν πιάνουν ότι τα Ημίζ είναι πολιτικά και σατίρισαν πριν απ’ όλους τη ματσίλα.
Δεν χρειάζεται να περιγράψουμε τι έγινε στην «Παραλία» και τη «Ντισκοτέκ»· πάντως από τα παιδάκια που είδα στη συναυλία με τους γονείς τους, μάλλον εκπαιδεύεται μία ακόμα γενιά στον ημισκουμπρισμό, έτοιμη για 60 χρόνια επιτυχίες.
Και όλοι τα ήξεραν όλα: κάθε στίχο, κάθε ρίμα, κάθε παύση, σε όσες ασκήσεις μνήμης κι αν μας έβαλε ο Μιρθιδάτης περάσαμε όλα τεστ, γιατί οι στίχοι τους, αυτό το σπίρτο, η ειρωνία και το χιούμορ τους έχει γράψει στο DNA αυτής της μιάμισης γενιάς. Φεύγοντας, οι παρέες γύρω μας συζητούσαν να κλείσουν εισιτήριο και για τη δεύτερη συναυλία τους στις 3 Ιουλίου· ας μην είναι η τελευταία φορά που θα ξαναϊδωθούμε για την επόμενη δεκαετία.
