Είδα τους BTS στο Παρίσι και τους πέτυχα στην καλύτερη φάση τους
92.000 ARMY συνιστούν BTS στο Παρίσι και παντού!
Πολλά δεν ήξερα για τους BTS, ήξερα όμως πολύ καλά πως ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου να βρω 3 εισιτήρια σε εκείνα τα μιλισεκόντ μετά το άνοιγμα της προπώλησης του comeback tour τους τον περασμένο Ιανουάριο. Ήμουν η τελευταία ελπίδα δύο αδερφών, που έβλεπαν στις οθόνες τους τα εισιτήρια και τις ελπίδες τους να εξανεμίζονται. Μετά από ένα λογύδριο αλά Braveheart, πήρα στα χέρια μου το λάπτοπ από τον Β. και ως δια μαγείας, το Παρίσι μού άνοιξε τις πύλες του. Τρία εισιτήρια στη σειρά, στα αψηλά του Stade de France, για τις 18 Ιουλίου. Τα παράπονα σώπασαν για πάντα, η χαρά επέστρεψε στα χείλη των ARMY αδερφών και χρίστηκα αυτομάτως σε ιππότισσα Δωρεάν Εισιτηρίου. Δεν με χάλασε.
Ήμουν νια (εικοσιεννιά) και γέρασα (τριαντάρισα) όταν φτάσαμε στο Παρίσι, με τα σακίδιά μας γεμάτα κρουασάν από Ελλάδα, λικέρ μαστίχα και φιστίκια, γιατί ευρώ δεν θα έδινα στους Γάλλους (τα είχα δώσει όλα στους Γερμανούς λίγες μέρες πιο πριν, αλλά άλλο άρθρο αυτό). Λίγες ώρες πιο πριν, στο Stade de France, είχε εμφανιστεί ο Μακρόν στην πρώτη συναυλία των BTS, και λίγες ώρες μετά οι BTS θα εμφανίζονταν στον τελικό του Μουντιάλ. Όλη η συναυλία μια μάχη με τον χρόνο, και όμως, το κλίμα έξω από το στάδιο ήταν πέρα για πέρα γιορτινό: ARMY να μοιράζουν χειροποίητα δώρα σε έτερους ARMY, αφίσες, κουκλάκια και χαρτονομίσματα με τα αλαβάστρινα πρόσωπα των αγοριών που απαρτίζουν τους BTS. Κανένα σπρωξίδι, κανένας τσακωμός, μόνο χαρά και χρώμα.
Όταν βρήκαμε τις θέσεις μας, βρήκαμε και Ελληνίδες στη σειρά μας, οπότε μύρισε πατρίδα. Κοιτάζοντας βέβαια γύρω μου, είδα ανθρώπους από Κορέα, Πολωνία μέχρι και Αφρική, με πανό και merch. Συνεπώς ναι μεν ήμασταν στο Παρίσι, όμως νιώθαμε λίγο πολύ πολίτες του κόσμου.
Λοιπόν, εδώ να με συγχωρέσουν οι ARMY: δεν ξέρω τραγούδια BTS απ’ έξω, ούτε μπορώ να ταυτοποιήσω τίτλο / τραγούδι πέραν των κλασικών. Εγώ πήγα ως συνοδός αδερφών που είχαν όνειρο ζωής να δουν από κοντά τους BTS, και τα κατάφεραν και με συγκίνησαν τα παλιόπαιδα. Οπότε, θα σας μεταφέρω vibes και αμερόληπτη «κριτική» για την performance των αγοριών.
Διαβάστε επίσης
Νούμερο 1 ατού των BTS είναι το ίδιο τους το κοινό. Απίστευτη ενέργεια, γίνονται ένα με το συγκρότημα και ανταποκρίνονται πλήρως στο πρόγραμμα, γεγονός που δίνει στη συναυλία την αίσθηση δράσης – αντίδρασης. Να θυμίσω πως ήμουν και στους Metallica στο ΟΑΚΑ, όπου το κοινό στις κερκίδες στη μεγάλη πλειονότητά του ήταν casual fans ή ακόμα και μη ακροατές των Metallica. Αυτό δεν ισχύει για τη συναυλία των BTS, καθώς όλοι γύρω μου ήξεραν απ’ έξω τους στίχους, ήξεραν πότε να πουν «το σύνθημα» (τα ονόματα των BTS) και φαίνονταν πως ήρθαν για να ζήσουν τη συναυλία της ζωής τους. Συνάμα, οι ARMY είναι το πιο ευγενικό και inclusive fandom που έχω γνωρίσει, δοτικό και καθόλου ανταγωνιστικό. Έχω βγάλει κάγκελο Lady Gaga και ξέρω τι λέω…
Νούμερο 2 ατού των BTS είναι οι ίδιοι οι BTS. Ενέργεια επί σκηνής; Συντονισμός; Αλληλεπίδραση με το κοινό (όχι απλά τα “make some noise” που τα κάνει και η κουτσή Μαρία); Χορευτικές ικανότητες; Αδιαπραγμάτευτο ταλέντο; Σεβασμός σε καθέναν από εμάς; Super star quality χωρίς τουπέ; Της Παναγιάς τα μάτια; Όλα τα ‘χουν τα παιδιά, και το λέω εντελώς αντικειμενικά. Επίσης να σημειωθεί ότι ο Β. μού έχει δείξει πώς ήταν παλιότερα οι BTS και πρέπει να το πω: έχουν κάνει το glow up της ζωής τους και τους πετυχαίνουμε ομολογουμένως στην καλύτερη φάση τους.
Ξεχωριστή παράγραφο θα πρέπει να αφιερώσω στο νεραϊδάκι που ακούει στο όνομα Τζιμίν και είναι ό,τι πιο κουκλίστικο έχουν δει τα μάτια μου. Αν είναι αληθινός, πού μπορούμε να μαζέψουμε υπογραφές να αφήσει το μαλλάκι του σε ΑΥΤΟ το μήκος; Επίσης έμαθα πως η παραπάνω συμπάθεια που έχω στον Τζιμίν λέγεται «bias», οπότε, ε ναι, λοιπόν, έχω bias, άνθρωπος είμαι και εγώ.
Από τραγούδια / performances ξεχώρισα το MIC Drop, το FYA και το IDOL, καθώς ήταν οι πιο δυναμικές σε ενέργεια στιγμές τους και επίσης δονούνταν το στάδιο. Μπορεί να φοβήθηκα στην αρχή, όμως θυμήθηκα πως δεν είμαι στο ΟΑΚΑ, οπότε δεν πέφτουμε.
Έφυγα από το στάδιο, σκεπτόμενη πως 92.000 άνθρωποι εκπλήρωσαν μέσα σε λίγες ώρες το όνειρό τους, και τα κατάφεραν δίχως παρατράγουδα και μίνι διαγωνισμούς «πόσο μεγαλύτερος φαν είμαι εγώ και όχι εσύ». Χρειάζεται να θυμόμαστε πού και πού πως, από όπου και αν προερχόμαστε, είναι αξιοθαύμαστο που βρίσκουμε τέτοιες αφορμές για να μαζευόμαστε κάπου μαζί, και να ξεπερνάμε τους εαυτούς μας χώρια (και πάλι όμως, μαζί).
