Στα κάγκελα, αδερφές μου, στα κάγκελα: Τι σημαίνει να ζεις το αγαπημένο σου συγκρότημα από την πρώτη σειρά
Ποιοι πάνε κάγκελο και σε ποιες φυλές χωρίζονται; Βρεθήκαμε πρώτη σειρά στη συναυλία του Τιλ Λίντεμαν στη Σόφια και κάναμε επιτόπια έρευνα.
Στις συναυλίες των καλλιτεχνών που υπερ-αγαπώ πηγαίνω μόνο κάγκελο: το πιο πρόσφατο παράδειγμα λατρείας αποτελεί ο θρησκευτικός τουρισμός που έκανα στη Σόφια της Βουλγαρίας τον περασμένο Δεκέμβριο για τη συναυλία του Τιλ Λίντεμαν, aka τον frontman των Rammstein. Η ζωή μου χωρίς τους Rammstein δεν ξέρω μέχρι πού θα έφτανε και τι ήχο θα είχε, όμως ξέρω πως δεν θα ήταν δική μου· τους χρειαζόμουν. Πώς να μην είμαι πρώτη σειρά λοιπόν, όταν έχω χαράξει πάνω μου στίχο του Platz eins (Πρώτη θέση στα γερμανικά); Τέλος πάντων, ο στόχος μου με αυτούς τους Γερμανούς θα είναι πάντα αυτός: η πρώτη σειρά.
Οι χρόνοι και η οργάνωση
Το χρονοδιάγραμμα είχε ως εξής: Νοέμβριο του 2024 κλείσιμο εισιτηρίων, αεροπορικά / Αirbnb τον Δεκέμβριο του 2024, οραματισμός / παραγγελία outfit τον Οκτώβριο του 2025. Και γιατί τόσο νωρίς, θα ρωτήσετε. Γιατί δεν υπάρχει ποτέ το «πολύ νωρίς» για αυτήν την εμπειρία, θα απαντήσω.
Είναι 8 Δεκεμβρίου και φτάνω στην ουρά του Arena 8888 κατά τις 10:00, έχοντας λάβει μήνυμα από την Α. πως δεν είναι κανείς πέρα από την ίδια και τον Δ., παλαίμαχο των συναυλιών και των καγκέλων. Με την Α. είχαμε γνωριστεί τον Μάιο του 2024, στη συναυλία των Rammstein στο ΟΑΚΑ, όταν και πάλι ήμασταν στην ουρά για κάγκελο: εκείνη είχε φτάσει λίγο πριν τις 9:00 το πρωί, εγώ κατά τις 9:30. Αυτήν τη φορά, η Α. ήταν από τις 6:00 Σόφια, μια και ήρθε οδικώς και δεν έμενε σε κάποιο ξενοδοχείο / Αirbnb. Ήμουν το νούμερο τέσσερα, μια και τρίτος ήταν ένας Βούλγαρος που δεν μιλούσε – δεν λαλούσε. Ήταν από τους λεγόμενους σιωπηλούς πολεμιστές, όπως θα δούμε παρακάτω.
Λίγο πιο μετά βλέπω τους ανθρώπους της αρένας να στήνουν τα κιγκλιδώματα για την ουρά. Κανείς τους δεν μιλάει αγγλικά· απλά μας δείχνουν πού θα πρέπει να είμαστε. Στηνόμαστε, απλώνουμε κουβερτούλες, και έχουμε μπροστά μας άλλες 6+ ώρες μέχρι να ανοίξουν οι πόρτες. Έχει 5 βαθμούς Κελσίου και καθόλου ήλιο.
Εμείς και εμείς
Η Α. είναι γύρω στα 25 και μεγάλη fan από την εφηβεία της. Η πρώτη φορά που τους είδε live ήταν το 2023 στο Μιλάνο, τη μόνη φορά που δεν βρέθηκε πρώτη σειρά, ξεκάθαρα για οικονομικούς λόγους. «Έπρεπε κάπως να ισοσταθμίσω τα έξοδα του ταξιδιού με τα έξοδα του εισιτηρίου, δεν είχα τότε την οικονομική ευχέρεια», μου λέει. Όσο μου τα λέει την παρατηρώ: φοράει κάτι πολύ ελαφρύ για το κρύο της Βουλγαρίας και συνάμα πολύ βαρύ για τη συναυλία. «Έχω φέρει το outfit της προηγούμενης συναυλίας» μου απαντά, τουτέστιν ένα σουτιέν χειροποίητο με τρουκς, πλεξούδες, σορτς και καλσόν. Για μένα, το δερμάτινο και τα ισοθερμικά που φορούσα στην ουρά έκρυβαν τα Hunkenmöller δίχτυα μου, συν μια κόκκινη γούνα που έδινε της αίσθηση της σοβιετικής βαλκανικότητας (sic). Τα αγόρια της ουράς από την άλλη δεν φορούν κάτι πιο εμπνευσμένο από το merch της μπάντας: αυθαίρετο συμπέρασμα αλλά πάντα τα πιο ευφάνταστα outfits ανήκουν στα κορίτσια.
Το concept του καγκέλου τα προηγούμενα χρόνια
Ο Δ., merchάς όσο δεν πάει, ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο για τα αγαπημένα του συγκροτήματα, όχι για να βρεθεί στο κάγκελο και να νιώσει τον ιδρώτα του καλλιτέχνη, αλλά για να βρει πρώτος το merch. Συλλέγει όλα τα κομμάτια merch μέχρι τελικής πτώσης, όσο ακριβό σπορ και αν είναι, αφού πολλά από αυτά τα κομμάτια δεν είναι διαθέσιμα στο eshop της εκάστοτε μπάντας. «Παλιά πηγαίναμε συναυλίες και επειδή ήμασταν οι ίδιοι στα κάγκελα βάζαμε στοιχήματα: όποιος πιάσει το κάγκελο τον κερνάνε οι υπόλοιποι μπύρες το βράδυ. Αυτό το είχα ζήσει στη συναυλία των Pink Floyd στο Ολυμπιακό Στάδιο (1989). Είχε γίνει και σε συναυλία των Iron Maiden αλλά και των Scorpions στη Θεσσαλονίκη».
Πώς έχει καταφέρει να είναι κάγκελο σε τόσες συναυλίες; Το μυστικό κρύβεται στην προηγούμενη μέρα. «Στις περισσότερες συναυλίες κατασκηνώνουμε από την προηγούμενη μέρα. Για παράδειγμα, στους Rolling Stones ήταν θέμα τιμής ποιος θα κάτσει πρώτη σειρά. Όποιος έπιανε κάγκελο, ήταν βασιλιάς. Και επίσης, δεν ήταν μόνο το τρέξιμο που έπεφτε παλιά: τρικλοποδιές, μπουνιές, σαν αγώνας ράγκμπι ήταν η διαδρομή». Καμία σχέση με το σύστημα «νουμεράκια στο χέρι» που είχαμε στους Rammstein το 2024 (έχει σημασία εδώ να πούμε πως το έθεσαν Γερμανοί). Ποιο είναι το πιο κουλό σκηνικό που του έχει τύχει; «Στους Judas Priest στο Καυτατζόγλειο το 2011 φορούσα ακουστικό και με περάσανε για σεκιουριτά, οπότε μπήκα μέσα με το ποδήλατο, χωρίς έλεγχο».
Ποιοι πάνε κάγκελο;
Οι φυλές των «καγκελιστών» (κατά το Ευαγγελιστών) περιλαμβάνουν τους προαναφερθέντες σιωπηλούς πολεμιστές, που δεν χάνουν ενέργεια με το να βγάλουν λέξη (να σημειωθεί ότι πολλοί το παίζουν ότι δεν ξέρουν αγγλικά και έτσι μένουν σαν τον βράχο στη θέση τους, μηδέ τρώνε, μηδέ πάνε τουαλέτα)· το group των ξένων που ήρθαν σε νέα χώρα για τη συναυλία και είναι αποφασισμένοι να δαγκώσουν λαρύγγια για να δικαιολογήσουν τα χρήματα που έχουν δώσει στο ταξίδι τους, οι ντόπιοι που συνήθως έχουν beef με το group των ξένων γιατί δεν καταλαβαίνουν πώς έφτασαν εκείνοι πρώτοι και οι ξέμπαρκοι που χώνονται σαν-μην-πω τρέχοντας, από την στιγμή που ανοίγουν οι πόρτες, μέχρι να πιάσουν κάγκελο. Αυτοί έχουν την κατάρα μας.
Ειδική μνεία έχουν αυτοί που καταλήγουν δεύτερη σειρά και βάζουν χεράκι – ποδαράκι από πίσω σου στο κάγκελο μπροστά σου ώστε να χωθούν δίπλα σου και να σε στριμώξουν. Πώς τους αντιμετωπίζεις; Με πλάγια κωλιά για να πάνε στη θέση τους.
Ποια είναι όμως η ψυχολογία και η φιλοσοφία πίσω από το «μόνο κάγκελο;»
Στην ουσία, ένας (σωστός) καλλιτέχνης δημιουργεί με την ομάδα του ένα show που παραμένει αξιομνημόνευτο για κάθε θεατή, σε όποια σειρά και αν κάθεται, είτε στην αρένα, είτε στον εξώστη. Η επιλογή της πρώτης σειράς έχει να κάνει με το αν θέλεις να μετέχεις στο show: να τραγουδάς μαζί με τον καλλιτέχνη, να χτυπιέσαι στο κάγκελο και να σε βλέπει, να σου δίνει το χέρι / το νερό / την μπαγκέτα του, να κοιτάζεστε στα μάτια και να συνομιλείτε στη γλώσσα που κατανοείτε και οι δύο: των στίχων που σου έδωσε και της ζωής που σου δόθηκε μέσω αυτών, λέξεις και ψυχή.
O Τιλ Λίντεμαν κατάφερε σε μένα να κάνει όλα τα παραπάνω στην Arena 8888. Το μόνο που δεν κατάφερε, αν και σχεδόν sold out, ήταν να σπάσει το ρεκόρ του Βασίλη Καρρά ως του καλλιτέχνη που έβαλε μέσα στο συγκεκριμένο στάδιο 17.000 άτομα (με γύρω στους 5.000 να είναι έξω από το στάδιο, μη μπορώντας να αποκτήσουν ένα εισιτήριο). Άραγε, πώς είναι να είσαι κάγκελο στον Βασίλη Καρρά;
Πριν κλείσουμε, ας δούμε ποιο είναι το savoir vivre του καγκελίστα, ώστε να περνάμε μόνο καλά, σε κάθε συναυλία:
Ο 5+1 κανόνες του σωστού καγκελίστα:
- Σεβόμαστε τη θέση του άλλου στην ουρά αναμονής και δεν πάμε να τη «φάμε» με δικαιολογίες του τύπου κάθομαι λίγο μπροστά για να ξαποστάσω / πάρω αέρα κλπ. Μας τα ‘παν και άλλοι.
- Ερχόμαστε έ-τοι-μοι και ταυτόχρονα ολιγαρκείς. Δεν φέρνουμε τάπερ μοσχαράκι με παπαρδέλες και μυζήθρα, αλλά έχουμε μαζί μας νερό και κάτι απλό.
- Δεν τρέχουμε. Αν έχεις αυτοκαταστροφικές τάσεις, σκέψου γιατί θέλεις να πάρεις άλλους παραμάζωμα στο συγκεκριμένο setting.
- Δεν καθόμαστε να τραγουδάμε όλη τη δισκογραφία στην ουρά λες και είμαστε στο σχολικό έτοιμοι να γράψουμε τεστ στην προπαίδεια. Ηρεμούμε, μαζεύουμε δυνάμεις γιατί το show ξεκινά στις 21:00.
- Βοηθάμε τον συνάνθρωπο σε συνθήκες ανάγκης. Όλοι θα χρειαστεί να πάμε τουαλέτα, φυλάμε τη θέση για τον άλλο. Ακόμα καλύτερα, πάμε δύο – δύο σε βάρδιες.
- Απολαμβάνουμε με όλο μας το είναι. Όσο κουρασμένοι και αν είμαστε, όλα ξεχνιούνται με το που αγγίξουμε το κρύο σίδερο της πρωτιάς.
