Οι Metallica ξέρουν και από Ζορμπά, και από show
Έζησα την πιο Metallica βραδιά της ζωής μου και την περιγράφω, όπως τη βίωσαν και τα θεμέλια του ΟΑΚΑ.
«Και ήθελα να τους αποφύγω!», μου είπε ο ταξιτζής που παρήγγειλα από το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, όταν κατάλαβε πως προορισμός μας ήταν το ΟΑΚΑ. Η απάντηση ήταν «πάμε γρήγορα», καθώς η ώρα ήταν 19:30 και οι Metallica 28 χιλιόμετρα μακριά.
Δύο εκπλήξεις με περιμέναν, φτάνοντας από τους τελευταίους στο ΟΑΚΑ: 1) Μια συγκλονιστική λαοθάλασσα 80.000 περίπου ανθρώπων, σε κερκίδες και αρένα, χωρίς να αφήνει οπτικά ούτε ένα κενό εδάφους, και 2) η τάξη με την οποία μπορούσες να βρεις τη θέση σου ανάμεσα σε αυτά τα 80.000 άτομα. Καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας, η συμπεριφορά των θεατών ήταν αξιοσημείωτη, χωρίς παρατράγουδα, αλλά και με την πλάκα της (τα mosh pits στην αρένα που πολλοί έσπευσαν να καταγγείλουν στα social της επόμενης μέρας, το κυνηγητό μικρών παιδιών στα ελάχιστα άδεια σημεία της αρένας, οι 2-3 φωτοβολίδες που εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της συναυλίας).
Και κάπου εδώ, πρέπει να γράψω για τους Metallica. Διαβάζοντας αυτό άρθρο, ήδη ξέρεις πως επί της κυκλικής σκηνής παίχτηκε από το δίδυμο Τρουχίγιο – Χάμετ ο Ζορμπάς και το «Δεν χωράς πουθενά» από τις Τρύπες. Οι Metallica λοιπόν τα είπαν όλα, σε ένα show σχεδόν 3 ωρών. Ξεκίνησαν με Μορικόνε και το «The Ecstasy of Gold» από τον «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος», μπήκαν με «Creeping Death» που ήταν αρκετό για να κουνηθούν αυχένες κάθε ηλικίας, και κράτησαν τα «hits» για το τέλος, αφού στη μέση έκαναν το αφιέρωμα στον Θεοδωράκη και της Τρύπες. Στο «Fuel» φλογίστηκε το στάδιο από τη μέση του, καθώς ξεπηδούσαν φωτιές από τη σκηνή, ενώ στο «Nothing Else Matters» το στάδιο ξαναφλογίστηκε, αυτή τη φορά από τους αναπτήρες των θεατών που έχουν ταυτιστεί έστω μία φορά στη ζωή τους με τους στίχους «Never opened myself this way / Life is ours, we live it our way». Στο «One» ήμουν από εκείνους που κοίταξαν και λίγο ψηλά, τα σίδερα του ΟΑΚΑ, για να δω αν αντέχουν την πρωτόγνωρη αυτή δόνηση, από τα μπάσα των Metallica, τη φωνή του Χέτφιλντ και τα πνευμόνια των 80.000 θεατών να επαναλαμβάνουν ρυθμικά «Darkness / Imprisoning me / All that I see / Absolute horror / I cannot live / I cannot die». Στο «Master of Puppets», το «Obey your Master» βάζω στοίχημα πως ακούστηκε μέχρι και στο αεροπλάνο που περνούσε από πάνω μας, ενώ στο «Enter Sandman» που το ήξεραν από καρδιάς μέχρι και οι πωλητές των hot dogs έξω από το ΟΑΚΑ παρακαλούσαμε ήδη «κι άλλο, κι άλλο», κάτι που δυστυχώς δεν επετεύχθη.
Είμαι ο άνθρωπος που κάνει θρησκευτικό τουρισμό για την μπάντα που λατρεύει, με στόχο μόνο το κάγκελο. Είμαι ο άνθρωπος που ξέρει πολύ καλά την πλευρά του ακραίου φαν, εκείνου που δεν μπορεί να διαχωρίσει τη ζωή του από τους στίχους και τη μουσική ορισμένων ταλαντούχων ανθρώπων, καθώς έτυχε να την επανανοηματοδοτήσει μέσω αυτών. Με αυτό το disclaimer, ειλικρινά μου φαίνεται ανούσιο το «χτύπημα» σε όποιον θέλησε να απολαύσει τη συναυλία των Metallica, χωρίς να γνωρίζει απ’ έξω ολόκληρη τη δισκογραφία τους. Κακά τα ψέματα, οι Metallica, στην παρούσα φάση τους, δεν είναι για τους «λίγους». Δεν είναι η μπάντα του υπογείου που έχει σκοπό να χτυπήσει το κατεστημένο. Οι Metallica, όπως έχουν διαμορφωθεί σήμερα, είναι το συγκρότημα με τη μεγαλύτερη εμβέλεια που καταφέρνει να βάλει σε 80.000 καρδιές ανεξαρτήτως γούστων και προέλευσης μουσικάρες. Είναι ο Χέτφιλντ που σου λέει πως τώρα που ήρθες στη συναυλία είσαι στην «οικογένεια Metallica», ο Τρουχίγιο που φωνάζει στο μικρόφωνο «Τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα!» και ο Χάμετ που δεν παραλείπει να σου πει πόσο αναγνωρίζει που η μουσική «γεννήθηκε» στη χώρα σου. Είναι το συγκρότημα που ξέρει από show, Θεοδωράκη και Τρύπες. Να αποτίει φόρο τιμής στην προέλευσή σου, καθώς εσύ τίμησες με τα χρήματά σου και την παρουσία σου τη δική τους δουλειά.
Κατά τη διάρκεια της συναυλίας, παρακολουθούσα τους τυχερούς στο κυκλικό pit και δεν μπορούσα να μη σκεφτώ τους δικούς μου μουσικούς «θεούς», και πως θα έδινα τα ίσως τα πάντα για να τους ζήσω ξανά και ξανά από την πρώτη σειρά. Ναι, είναι πιθανό να παρακολουθείς τους Metallica και να σκέφτεσαι τους Rammstein. Όπως συμβαίνει με το να ακούς τον στίχο «Forever trusting who we are / And nothing else matters» και να βλέπεις μόνο τον άνθρωπό σου, ανάμεσα σε 80.000 κόσμου.
