Αυτά τα 7 τραγούδια είναι ωδή στην europop καλτίλα

OK, η eurodance δεν είχε ποτέ την αίγλη «σοβαρής» ιντελεκτουάλ μουσικής ούτε τη διαχρονικότητα της ροκ, αλλά τουλάχιστον έχει αυτογνωσία. Τα μπιτάκια σε συνδιασμό με απροσδόκητα όργανα είναι εκεί για να να σε κάνουν να το κουνάς, για να κατεβάζεις το παράθυρο στο αυτοκίνητο στις διακοπές με τσιγάρο και να φοράς τσιτάκια στην πίστα. Σε ταξιδεύει, έστω για τρία λεπτά, σε κάποιο παραθαλάσσιο κλαμπ με πολύχρωμα φώτα και αμφίβολους θαμώνες.

Dragostea Din Tei, O-Zone

Η αλήθεια είναι πως η Ευρώπη έχει ιδιαίτερο ταλέντο στο κιτς. Και ευτυχώς. Γιατί χωρίς αυτή τη σχεδόν συγκινητική αδυναμία στην υπερβολή, δεν θα είχαμε αποκτήσει ποτέ τραγούδια σαν το Dragostea Din Tei των O-Zone. Το κομμάτι αυτό ακούστηκε τόσο πολύ στις αρχές των 00s ώστε σήμερα λειτουργεί σχεδόν σαν συλλογικό τραύμα. Άμα το ακούσεις σε κάποιο μιλένια πάρτι αναγκάζεσαι να τραγουδήσεις «NOYMA NOYMA ΓΙΕΪ!». Κανείς δεν καταλαβαίνει τους στίχους στα ρουμάνικα, όλοι όμως γκαρίζουν με αυτοπεποίθηση.

Hot, Inna

Η Ρουμανία, βέβαια, πήρε το θέμα προσωπικά. Για περίπου μια δεκαετία παρήγαγε επιτυχίες με τον τρόπο που άλλες χώρες παράγουν κρασί και ελαιόλαδο. Η Inna με το Hot έδωσε στην ευρωπαϊκή νύχτα έναν ήχο γυαλιστερό και ταγμένο στη διασκέδαση. Λίγο αργότερα, το Stereo Love των Edward Maya και Vika Jigulina κατάφερε κάτι σπάνιο: να κάνει το ακορντεόν κομψό. Ή, τέλος πάντων, όσο κομψό μπορεί να γίνει μέσα σε beach bar.

Stereo Love, Edward Maya & Vika Jigulina

Και έπειτα εμφανίστηκε η Alexandra Stan με το Mr. Saxobeat, ένα τραγούδι που ακούγεται σαν να γράφτηκε αποκλειστικά για ανθρώπους που χορεύουν κρατώντας πλαστικό ποτήρι. Το σαξόφωνο μπήκε με τέτοια αυτοπεποίθηση στη ζωή μας που για ένα διάστημα όλοι πίστεψαν πως είχαν μουσικές γνώσεις τζαζ.

Mr. Saxobeat, Alexandra Stan

Η eurodance, ωστόσο, δεν περιορίστηκε μόνο στη Βαλκανική γωνιά της Ευρώπης. Ο Tarkan με το Şımarık απέδειξε ότι ένα τραγούδι μπορεί να γίνει τεράστια επιτυχία μόνο με έναν χαρακτηριστικό ήχο φιλιού και αρκετή αυτοπεποίθηση. Ήταν το είδος επιτυχίας που έπαιζε παντού: από σε γάμους, σε ταξί, σε παραλίες, μέχρι σε μπαρ όπου το πάτωμα κολλούσε ανησυχητικά. Φυσικά το χιτάκι διασκευάστηκε συγκλονιστικά από τον δικό μας ΛΕΠΑ.

Şımarık, Tarkan

Ακόμα και οι πιο «καθωσπρέπει» στιγμές της eurodance, όπως το Colors των Morandi, είχαν πάντα κάτι το μελοδραματικό, σαν σίριαλ του Mega στις 19:00, σαν soundtrack διακοπών που δεν πήγαν ακριβώς όπως τις είχες φανταστεί, αλλά τελικά πέρασες καλά.

Colors, Morandi

Τέλος, πώς γίνεται να μην αναφερθούμε στο νούμερο ένα βαλκανικό υπερχιτ, το Sen Trope του Aziz. Ο φίλος ήταν πολύ μπροστά. Κοροϊδεύατε που περπάταγε τα δεκαπεντάποντα καλύτερα από εσάς, όμως η επιτυχία του κρυβόταν στο ό,τι δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει αποδεκτός. Το κομμάτι είναι υπερβολικό, θεατρικό, προκλητικό, με αισθητική που έμοιαζε να έχει προκύψει μετά από σερί ξενύχτια και βότκες ρέντμπουλ. Σήμερα, που η ποπ συχνά μοιάζει υπερβολικά σενιέ πενιέ, μας λείπει αυτή η αυθεντικότητα.

Sen Trope, Aziz

Ίσως τελικά αυτό να είναι και το μυστικό της eurodance, και ο λόγος που επιστρέφει ξανά σήμερα. Η eurodance ή europop ή ακόμα και eurotrash, δεν φοβήθηκε ποτέ την υπερβολή της, ούτε προσπάθησε να φανεί πιο «σοβαρή» απ’ όσο είναι. Ήταν φανταχτερή, θεατρική, κιτς και απολύτως ειλικρινής στις προθέσεις της. Πολύ πριν η ειρωνεία γίνει μόνιμη στάση ζωής και οι τάσεις γεννιούνται από έναν αλγόριθμο, η eurodance είχε ήδη καταλάβει τη δύναμη του υπερβολικού ρεφρέν, του γυαλιστερού βιντεοκλίπ και της μουσικής που δεν σε αφήνει να πίνεις ποτάκι χαλαρός στη γωνία. Κάπου ανάμεσα σε συνθεσάιζερ, στρας και ατελείωτους ρυθμούς, η Ευρώπη βρήκε τον πιο διασκεδαστικό ήχο που έβγαλε ποτέ.