ON THE ROAD με τον Στράτο Καντζέλη
Τον πέτυχα την ώρα που έφτιαχνε τη βαλίτσα του. Το ίδιο απόγευμα θα πετούσε για Μασσαλία, όπου έχει αναλάβει την μετατροπή μιας βιοτεχνίας σαπουνιού σε κατοικία.
Σπούδασε Αρχιτεκτονική στη Σκωτία, όπου έζησε συνολικά 11 χρόνια. Το βιογραφικό του περιλαμβάνει πληθώρα έργων, από κατοικίες και γραφεία έως νοσοκομεία και σωφρονιστικά ιδρύματα. Εντυπωσιακό για έναν τόσο νεαρό αρχιτέκτονα.
Ο Στράτος όμως είναι πολυπράγμων. Από το 2008 σχεδιάζει και κατασκευάζει κοσμήματα, καθώς και αντικείμενα με τη μέθοδο της Καλλιτεχνικής Σφυρήλατης Αργυρουργίας. Το 2012 συμμετέχει στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό “Schoonhoven Silver Award”, όπου κερδίζει το Πρώτο Βραβείο για την εγκατάσταση του Dressing Forethought, ένα ένδυμα από ασημένιο ύφασμα που ύφανε σε εξειδικευμένο αργαλειό δικής του κατασκευής. Αυτήν την εποχή δουλεύει επίσης πάνω σε μια ενότητα κοσμημάτων που σχεδιάζονται ψηφιακά με την επίδραση μουσικής και ήχων μέσω αλγόριθμων και CAD. Και ταξιδεύει… Συνέχεια. Μια συζήτηση με έναν «πολίτη του κόσμου».
Τι θυμάστε από το πρώτο σας ταξίδι; Τη μυρωδιά του βαγονιού στο τραίνο από Gatwick Airport προς Victoria Train Station.
Ποιo ήταν το καλύτερο ταξίδι σας; Αργεντινή/Ουρουγουάη/Παραγουάη/Βραζιλία. Αυτές οι 20 ημέρες με βοήθησαν να δω πολλά στοιχεία της ζωής μου διαφορετικά.
Σε ποια πόλη/χώρα θα μπορούσατε να ζήσετε απ’ όσες έχετε
επισκεφθεί;
Αν μιλάμε για πόλη μάλλον στο Rio de Janeiro. Η πόλη αυτή
είναι ταυτόχρονα επιβλητική και οικεία. Αν μιλάμε για χώρα, σίγουρα στη Σκωτία. Στη Σκωτία χρωστάω
το ποιος είμαι – και τα 11 χρόνια που έζησα εκεί, πάντα θα φαντάζουν πολύ
λίγα.
Η φαβέλα Ροζίνια, η “Κηφισιά των φαβελών του Ρίο”, όπως τη χαρακτηρίζει ο Στράτος Καντζέλης.
Όταν ταξιδεύετε, τι αναζητάτε; Μια διαφορετική ματιά στη δική μου πραγματικότητα.
Τα ταξίδια μάς βοηθούν να καταλάβουμε καλύτερα τον κόσμο; Αλίμονο αν δεν το έκαναν. Αρκεί βέβαια να σε ενδιαφέρει να ανακαλύψεις την καθημερινότητα των ντόπιων. Τα μουσεία και τα αξιοθέατα δεν μαρτυρούν τα πάντα για έναν τόπο, σε αντίθεση με τους απλούς πολίτες που το κάνουν με τον πιο λιτό και άμεσο τρόπο.
Άνθρωπος/τοπίο/εμπειρία που θα θυμάστε για πάντα από κάποιο
ταξίδι;
Μια ηλικιωμένη κυρία της φυλής Guarani στην Plaza de Armas,
στην Asuncion της Paraguay, είχε το πιο μικρό εστιατόριο στον κόσμο. Με ένα καρότσι κουβαλούσε ένα πτυσσόμενο
τραπέζι και δύο σκαμπό μαζί με γεμάτες φαγητό κατσαρόλες αγνώστου σχήματος από
τις κακουχίες που είχαν υποστεί. Η ίδια μαγείρευε κάπου στην φαβέλα και έστηνε
το εστιατόριό της στο πεζοδρόμιο της κεντρικότερης πλατείας. Οι κατσαρόλες
ακουμπισμένες σε ένα πρεβάζι εγκαταλελειμμένου κτιρίου, μερικές από τις οποίες χρειάζονταν
πέτρες από κάτω ώστε να μην τουμπάρουν, ενώ στο πιο δίπλα πρεβάζι ακουμπούσε τα
άπλυτα πιάτα. Κάθισα για ώρα σε ένα παγκάκι παρατηρώντας την ίδια και τους
πελάτες της. Όλοι τους λιγομίλητοι, άγγιζαν τα όρια της παντομίμας.
H γιαγιά-αξιοθέατο στην Asuncion της Παραγουάης.
Πού ονειρεύεστε να ταξιδέψετε; Προορισμός ζωής για εμένα είναι η Ιαπωνία. Λόγω της ενασχόλησής μου με την αρχιτεκτονική, το κόσμημα και κατ’ επέκταση με ορισμένα είδη μεταλλοτεχνίας, η Ιαπωνία αποτελεί την Μέκκα των ενδιαφερόντων μου. Εξισορροπεί ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον της, με κύρια στρατηγική τα έθιμα, καθώς και την υποστήριξη και προώθηση όλων των εφαρμοσμένων τεχνών που άνθισαν εκεί εδώ και αιώνες. Το παρελθόν σου είναι το όχημα για το μέλλον σου.
Η πρώτη εικόνα που σας έρχεται στο μυαλό στο άκουσμα της λέξης «ταξιδεύοντας». Καφές σε χάρτινο ποτήρι.
Αν το ταξίδι ήταν μουσικό κομμάτι, ποιο θα ήταν; Το Raf Raf του Anouar Brahem
Αν ήταν φαγητό; Cranachan. Το παραδοσιακό γλυκό της Σκωτίας που μετατρέπει την ανέχεια σε γλύκα. Μην ξεχνάμε πως πολλοί άνθρωποι ταξίδεψαν και ταξιδεύουν ως μετανάστες.
Αν ήταν πίνακας ζωγραφικής; Ένας από τα Κεριά του Gerhard Richter.
Πώς θα ορίζατε την έννοια του ταξιδιού με πέντε λέξεις; Εγώ, ένας πολίτης του κόσμου.
