Αντώνης Τσιπιανίτης : «Δεν γράφω καταθλιπτικά πράγματα»

Τυχαία σκόνταψε πάνω στη δημοσιογραφία, μετά τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Αθηνών, τυχαία τον φίλησε η έμπνευση της θεατρικής συγγραφής, μετά την απόλυσή του λόγω κρίσης στα ελληνικά μίντια. Έκτοτε και διόλου τυχαία, ο Αντώνης Τσιπιανίτης, γράφει το ένα θεατρικό έργο κατόπιν του άλλου, σκοράροντας διάνα στο ταλέντο του, λες και ήταν το τυχερό του. Από τη λέξη «τύχη» και όχι από το «τυχαίο».

-Πες μου λίγα λόγια για σένα. Που γεννήθηκες, που μεγάλωσες, σπουδές, επαγγελματική πορεία κλπ.

«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην πλατεία Αμερικής. Όταν ήμουν παιδί, η περιοχή ήταν γεμάτη θέατρα και καλλιτέχνες. Έβλεπες παντού ηθοποιούς. Κάθε βόλτα με τους γονείς μου ήταν γεμάτη εκπλήξεις, λέγαμε για να δούμε ποιους ηθοποιούς θα συναντήσουμε. Σήμερα η περιοχή είναι γεμάτη μετανάστες κι είναι εξίσου συναρπαστική. Σε κάθε βόλτα συναντάς Άραβες, Πακιστανούς, Μπαγκλαντεσιανούς, Κινέζους, Ινδονήσιους, Αφγανούς, Ιρανούς, Αφρικανούς και κάθε εθνότητα έχει το δικό της στυλ ντυσίματος και τρόπο συμπεριφοράς. Σε κάθε δρόμο ακούς μια διαφορετική εθνική μουσική και μυρίζεις φαγητά με δυνατά μπαχαρικά. Χαίρομαι που ζω ανάμεσά τους και νιώθω ωραία στη σκέψη ότι θα πεθάνω ανάμεσά τους. Τώρα για τις σπουδές, σπούδασα ελληνική φιλολογία στη Φιλοσοφική Αθηνών και ήμουν μάλιστα συμφοιτητής με τον Αλέξανδρο Ρήγα και τον Θοδωρή Πετρόπουλο, την Άβα Γαλανοπούλου και τον Δημήτρη Λιγνάδη. Δεν δούλεψα όμως ποτέ ως φιλόλογος, επειδή τυχαία ασχολήθηκα με την δημοσιογραφία, μου άρεσε και παρέμεινα.»

-Η στροφή από τη δημοσιογραφία στο θέατρο πως συνέβη;

«Τυχαία-όπως όλα τα ωραία πράγματα. Είχα απολυθεί λόγω κρίσης από την τελευταία μου δουλειά, αναζητούσα άλλη και δεν έβρισκα, και μια μέρα μου τηλεφώνησε μια συνάδελφος που είχε κι εκείνη απολυθεί και μου είπε πως της είχαν τελειώσει όλα τα χρήματα κι έψαχνε τις τσέπες των ρούχων της μήπως είχε ξεχαστεί κάπου κανά ευρώ. Μόλις κλείσαμε το τηλέφωνο, είπα στον εαυτό μου: Θα γράψω έναν μονόλογο που θα λέγεται “Απολυμένη”. Και τον έγραψα. Έγινε παράσταση την άνοιξη του 2011, με την Μαρία Γεωργιάδου, και φέτος θα ξανανέβει με πρωταγωνίστρια την Κατερίνα Διδασκάλου. Έχω κάνει αρκετές αλλαγές και προσθήκες, διότι άλλη εμπειρία είχα όταν ήταν το πρώτο μου έργο και άλλη τώρα που έχουν ανέβει έξι έργα μου στο θέατρο και δύο σε bar theatre.»

-Τι αναπολείς από τη δημοσιογραφία των εντύπων, την οποία και έζησες; Τι σου αρέσει από την digital δημοσιογραφία;

«Ήταν ωραία. Πολύ ωραία. Είμαστε τυχεροί που κάναμε και κάνουμε αυτή τη δουλειά. Ακόμη και με τις τωρινές δυσκολίες παραμένει από τις ωραιότερες που υπάρχουν. Η digital δημοσιογραφία έχει κάτι το μαγικό. Είναι η παρέα μου. Οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ανοίγω το λάπτοπ, μπαίνω στο ίντερνετ και μπορώ να έχω την είδηση-πολιτική, οικονομική, καλλιτεχνική, οτιδήποτε-λίγα λεπτά αφότου συνέβη κάτι. Σαν να σε παίρνει τηλέφωνο ένας φίλος και να σου λέει αυτό που του συνέβη λίγο πριν.»

-Το έργο σου “Η πόρνη από πάνω” παίζεται πολλά χρόνια με μεγάλη επιτυχία. Πως αισθάνεσαι γι αυτό; 

«Παράξενα. Από τη μια χαίρομαι κι από την άλλη αναρωτιέμαι αν μου συμβαίνει πράγματι. Δεν είχα ποτέ μεγάλη αυτοπεποίθηση ούτε πίστευα ότι αξίζω κάτι οπότε είναι δύσκολο να ξεγραφτεί από το σκληρό δίσκο του μυαλού μου ότι είμαι άχρηστος και να εγγραφεί το νέο πρόγραμμα που λέει “για δες, κάτι αξίζω κι εγώ”.»

-Ποιος είναι ο συμβολισμός πίσω από την ηρωίδα;

«Α, δεν θα στο πω αυτό! Οι συμβολισμοί είναι μέρος της μαγείας του έργου και της προσωπικής σχέσης που αναπτύσσουν με αυτό οι θεατές. Αν πω τι συμβολίζει για μένα θα παρέμβω στη δική τους προσωπική σχέση με το έργο.»

-Τι είναι αυτό που κάνει ένα θεατρικό έργο κλασσικό/αιώνιο;

«Να έχει αλήθεια από την αρχή μέχρι το τέλος και να την λέει με απλό τρόπο. Είναι κοινό στοιχείο των κλασικών έργων. Από κει και πέρα είναι μυστήριο. Όπως το γιατί ερωτευτήκαμε τον τάδε άνθρωπο κι εκείνος εμάς… Κάποια πράγματα στη ζωή δεν έχουν απάντηση ή δεν την έχουμε βρει ακόμη.»

-Ποιο θεατρικό ακολούθησε του έργου σου “Η πόρνη από Πάνω”;

«“Το “Βασανίζομαι”. Το εμπνεύστηκα από το γνωστό γκράφιτι το οποίο κάποιος ή κάποιοι έγραφαν τα βράδια στην Αθήνα. Μετά ήρθε το ‘Συγχαρητήρια, Προσλαμβάνεσθε’, το Success story και το Η καθαρίστρια του lifestyle. Σε μπαρ παίχτηκαν τα: “Μαρία Αντουανέτα”, “Βασίλισσα των Ελλήνων”, και το “Να μ΄αγαπάς τα Σάββατα”».

-Τι ετοιμάζεις τώρα, τι έχεις στα σκαριά;

«Πάντα κάτι γράφω, πάντα ζούσα στον κόσμο μου, κι ευτυχώς το να ζω στον κόσμο μου με βοηθάει να ζήσω και στον κόσμο γενικότερα…»

-Πες μου μια φράση από κάποιον ήρωα/ηρωίδα σου που σε εκφράζει 100%;

 «“Δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος για να ανθίσει μέσα του η ζωή. Μια καλή κουβέντα κι ένα χαμόγελο. Και να του κρατούν το χέρι που και που.” Από το “Η πόρνη από πάνω”»