Common People? | Η Μαργαρίτα Πανουσοπούλου, χορεύει παίζοντας, και παίζει χορεύοντας

.Όταν αναλαμβάνω να κάνω μια συνέντευξη που ζητήθηκε, προτιμώ να μη ξέρω με ποιόν πρόκειται να μιλήσω. Θέλω να ξέρω απλά τη βασική του ιδιότητα και το όνομα του. Το ίδιο κάνω κι όταν πάω να δώ μια έκθεση, μια ταινία ή μια παράσταση. Δεν θέλω να ξέρω τι πάω να δώ, ούτε ποιος βρίσκεται μέσα σε αυτό, γιατί θέλω η άποψη μου να είναι αντικειμενική και ανεπηρέαστη. Πηγαίνοντας λοιπόν να γνωρίσω τη Μαργαρίτα, δεν είχα την παραμικρή ιδέα για το ποια ήταν η καταγωγή της, η ιδιότητα της, η ιστορία της. Ήξερα πως πάω να γνωρίσω μια γυναίκα καλλιτέχνη, που χορεύει εκπληκτικά τάνγκο, και που είναι και ηθοποιός.

Ομολογώ πως δεν έδωσα σημασία σε τίποτα από όλα αυτά, γιατί το πρώτο πράγμα που με κέρδισε στην Μαργαρίτα ήταν ότι έχει ωραίο γέλιο. Γελάει και δείχνει δόντια, χωρίς κόμπλεξ και χωρίς να σταματά ποτέ να βρίσκει κάτι αστείο. Και γελάει και χαμογελάει. Δύο σε ένα. Πάνω από ποτήρια κρασί, μαθαίνω, πως χορεύει κλασσικό Αργεντίνικο Τάνγκο, έναν χορό που όπως λέει μπορεί να στον μάθει ένας άντρας και όχι μια γυναίκα.  Πάντα της άρεσε, μα δεν χόρευε από «πάντα». Όλα ξεκίνησα πριν από 10 ολόκληρα χρόνια στο Λονδίνο -η Μαργαρίτα είναι μια υπέροχη Λονδρέζα στην καρδιά, και που να ακούσετε το British accent της- όπου πήγε πρώτη φορά σε Milonga μαζί με μια φίλη της. Milonga, για όσους δεν γνωρίζετε, είναι οι «χοροεσπερίδες» που οι  tangeros πηγαίνουν για να χορέψουν, event με social activity από πίσω, και τρομερή ιστορία. Η συμβουλή της Μαργαρίτας για όποιον πάει πρώτη φορά σε Milonga είναι «Όσα λιγότερα ξέρεις, τόσο περισσότερο το απολαμβάνεις» και σκέφτομαι, πως αυτή η φράση είναι μια τεράστια σοφία και για την ζωή.

Πρόκειται για ένα κλασσικό διδυμάκι (στο ζώδιο) που πάντα παράταγε ο,τι άρχιζε, μα με το τάνγκο εθίστηκε, ερωτεύτηκε. Και απλά «το ‘κανε». Στο χορό που εκείνη χορεύει βρίσκει πάρα πολύ άσχημο το να πιέζει κανείς μια ντάμα να χορέψει.  Της αρέσει πως στο τάνγκο δεν υπάρχει υποκρισία και μάλιστα λέει πως: «Δεν μπορείς να κρυφτείς σε μια αγκαλιά και γιατί να το κάνεις κι όλας;». Μετά τα πρώτα της αρχάρια μαθήματα, ξεκίνησε να πηγαίνει σε Μιλόνγκες, κι έτσι εξέλιξε το φυσικό της ταλέντο στην κίνηση για να χορεύει σήμερα και εμείς να την κοιτάμε σα στήλη άλατος. Εν αρχή ήν χορεύτρια κοινωνικήν. Δεν έκανε απευθείας μαθήματα. Μα θέλοντας να εξελίξει την τεχνική της, έφτασε μέχρι την Αργεντινή το 2009, και ξεκίνησε ουσιαστικά τα μαθήματα τρία χρόνια μετά.

Της αρέσει επίσης, πως το τάνγκο είναι ένας καθαρά αστικός χορός και πως μια Μιλόγκα δε μπορεί να γίνει οπουδήποτε. Λέει, πως μέσα από αυτό τον χορό σου δίνεται ένας ορισμένος χώρος να εκφραστείς, μα με απόλυτη ελευθερία μέσα. Καθώς συζητάμε για τις διάφορες Μιλόγκες στις οποίες έχει συμμετάσχει, συνειδητοποιώ πως πριν τη μέρα της επίσημης γνωριμίας μας, την είχα δεί να χορεύει σε μια εξαιρετική Μιλόνγκα που παρακολούθησα ένα Κυριακάτικο απόγευμα στο Faust, πίνοντας καφέ, όσο περίμενα τη φίλη μου να σχολάσει από τη βάρδια της στο μπαρ. Είμαι σίγουρη πως είδα το πρόσωπο της, γιατί δεν είναι πρόσωπο που ξεχνάς.

Τότε οργάνωναν με μια ομάδα, Μιλόνγκες, και ακόμα γίνεται περίπου το ίδιο σε άλλα μαγαζιά. Η Μιλόνγκα όμως σαν κατάσταση δεν πρέπει να θεωρείται «μπίζνα», λέει, είναι απλά ένα τρόπος να προωθηθεί η δουλειά που έχεις κάνει. Στην Ελλάδα θεωρεί πως έχουμε πολύ καλό επίπεδο στο Τάνγκο, και μάλιστα με ενημερώνει πως το τρίπτυχο Ελλάδα-Ρωσία-Ιταλία είναι το πιο αξιόλογο στον εν λόγω χορό.

 Πέρα από την εξέλιξη της ως ντάμα όμως, η Μαργαρίτα είναι μια εξαιρετική ηθοποιός. Σπούδασε υποκριτική στην Αγγλία, που εκεί έλαβε και το βάπτισμα ως Λονδρέζα, που λέγαμε παραπάνω. Φυσικά και δεν έμεινε μόνο στο Λονδίνο. Η χάρη της έφτασε μέχρι την Αμερική (η οποία μου λέει πως δεν της άρεσε πάρα πολύ) κι έτσι επέστρεψε στο Λονδίνο όπου ένιωθε, και μάλλον ακόμα νιώθει σαν το σπίτι της. Θα ήθελε να ζεί ακόμα εκεί, μα η τύχη της την έφερε στην Ελλάδα. Θεωρεί πως «αν δεν πιστεύεις σε ο,τι κάνεις θα φάς τα μούτρα σου». Για εκείνη ο χορός και η υποκριτική είναι δύο διαφορετικές μορφές έκφρασης, που φαίνεται όμως πως σε εκείνη κάπως συνδυάζονται. Στο δικό μου μυαλό, και βλέποντας τη Μαργαρίτα, καταλαβαίνω, πως κι ο χορός είναι ένας ρόλος και ο κάθε της ρόλος, για εκείνη, ένας χορός. Χορεύει παίζοντας, και παίζει χορεύοντας. . Ξέρει πολύ καλά ποια είναι τα ταλέντα της. Δε θα έλεγε ποτέ πως «γράφει» αν και έχει προσπαθήσει, μα επιμένει πως δεν το κάνει με τον τρόπο που θα ήθελε. Στο Λονδίνο βρίσκει τον εαυτό της αλλά θεωρεί πως η έμπνευση δεν έχει σύνορα. Απλά στο Λονδίνο αισθάνεται πιο οργανωμένη και αποτελεσματική λόγω συνθηκών. Πιστεύει ακόμα πως οι Έλληνες έχουμε μια κληρονομιά, την οποία δεν είναι εύκολο να σηκώσουμε στην πλάτη μας. «Έχεις μια Ακρόπολη που πρέπει κάποια στιγμή να ξεπεράσεις, πως θα το σηκώσουμε αυτό το πράγμα;»  Στο θέατρο τα πράγματα διαφέρουν πολύ σ σχέση με το χορό και αυτό αλλάζει την κατάσταση στην οποία πρέπει να μπεί. Όμως απ’ όταν ξεκίνησε το χορό, δεν ήταν πια η ίδια αίσθηση. Στο χορό η κίνηση είναι πιο “primitive”, αρχαίγονη δηλαδή. Πρώτα ήρθε σε εκείνη η κίνηση και μετά ήρθε ο Λόγος, όπως λέει. «Ο χορός έχει σχέση με τον ερωτισμό. Με τον χορό απελευθερώνεται ο ερωτισμός μου. Το τάνγκο άλλωστε αποτυπώνει μια σχέση ανδρών και γυναικών. Απομακρυσμένες λεκάνες, κοντά οι καρδιές».

Αναλύει το πως το τάνγκο ξεκίνησε για να χορεύεται, και το μπαλέτο για να το βλέπει κάποιος, γι αυτό και το πρώτο ήταν χορός στα bars της Αργεντινής, κουβαλώντας μέχρι σήμερα αυτό το στίγμα, ενώ το δεύτερο ήταν στη Λυρική σκηνή. «Το τάνγκο είναι γή, αν δεν γειωθείς δε χορεύεις».

Είναι λάτρης της originalité, αγαπάει τα πράγματα στο φυσικό τους χώρο. Θεωρεί πως το αρχαίο θέατρο δεν θα έπρεπε να επιδέχεται μοντερνισμούς που εν τέλει αλλοιώνουν το νόημα στο οποίο εμπίπτει το έργο, και πως το έργο  του Shakespear χάνει το νόημα του στη μετάφραση. Πλέον την ενοχλεί που το αρχαίο θέατρο έχει γίνει social event, και παρατηρεί πως ο μέσος Άγγλος είναι πιο αμόρφωτος από το μέσο Έλληνα. Η κρίση είναι για εκείνη παρά μόνο μια δικαιολογία, χωρίς ισοπέδωση. Η Ελλάδα όμως, σε αριθμούς, δεν είναι βιώσιμη. Το ίδιο μας το σύστημα, ξέρει πως θα το κλέψουμε, κάποια στιγμή.

Όλα αυτά, τα λέει με τον αφοπλιστικό τρόπο που μόνο ένας άνθρωπος που έμαθε να ζεί τη ζωή της στα άκρα μπορεί. Άλλωστε μιλάμε για έναν άνθρωπο που πιστεύει ακράδαντα πως οι άντρες ακολουθούν όσα λένε οι γυναίκες. «Αν η γυναίκα δεν είχε πεισθεί από τον Χριστιανισμό δεν θα είχαμε σήμερα Χριστιανισμό. Στο tango όμως, ο καβαλιέρος θέλει να αναδείξει τη γυναίκα, αλλά εκείνη θα πρέπει να τον ακολουθήσει σε αυτόν τον παλαβό ερωτισμό».

Μια χορεύτρια, μια ηθοποιός, μια φιλόσοφος, σε ένα. «Ο,τι κι αν σου πω για το τάνγκο πρέπει να το βιώσεις για να το καταλάβεις» λέει εσωκλείοντας την αιώνια σοφία του «πρώτα ζούμε και μετά γράφουμε» και όπου «γράφουμε» μπορείτε να βάλετε όποιο είδος τέχνης θέλετε. Ναι, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια καλλιτέχνη, που το έχει στα γονίδια της το μικρόβιο της αιώνιας αγωνίας, της παντοτινής ενατένισης του άπιαστου της Τέχνης. Όποιας τέχνης.  Η ταπεινότητα όμως, και η απλότητα του ανθρώπου αυτού, απαγκιστρωμένου από κάθε κλισέ, κάθε εμμονή και κάθε αιτία που καταστρέφει τα έσω, κάνει τη Μαργαρίτα Πανουσοπούλου, πέρα από μια πολλά υποσχόμενη καλλιτέχνη, έναν υπέροχο και απολαυστικό άνθρωπο.

Τώρα: Η Μαργαρίτα, αυτή την περίοδο παίζει στο θεατρικό έργο Romantic Fools, του Orloff, σε σκηνοθεσία  του Νίκου Ορφανού, παρέα με τον αγαπημένο Αλέξανδρο Ζουριδάκη. Πρόκειται για μια καυστική κωμωδία που σκοπό έχει να διαλευκάνει τις ερωτικές σχέσεις. Είναι ο τελευταίος μήνας παραστάσεων πριν ξεκινήσει η καλοκαιρινή τους περιοδεία, και σπεύσατε να προλάβετε να κλείσετε εισιτήρια στο θέατρο Underground (Κοραή 4, Αθήνα) κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή. Όσο για τα χορευτικά της σχέδια, είναι μέλλος της διοργάνωσης του φεστιβάλ TODOS TANGO, στην Κέρκυρα, μεταξύ 13 και 20 Ιουνίου, όπου θα συμμετάσχει και ο μέγιστος Miguel Angel Zotto. Ξανά, και ξανά, σπεύσατε.

Τέλος, κάθε Τετάρτη, η Μαργαρίτα βρίσκεται στη Milonga στο Malvazia Bar Restaurant (Αγαθημέρου, 1 Αθήνα) με εισαγωγικό μάθημα στο τάνγκο μεταξύ 21:00 και 22:00 και τη Milonga να ξεκινά αμέσως μετά. Μη το χάσετε αυτό, φίλτατοι Αθηναίζοι.

Η φωτογράφιση έγινε από την Ειρήνη Θεοδώση για λογαριασμό του KLIKmag ένα συννεφιασμένο απόγευμα στην Αγία Παρασκευή.