Η Ρωσία δεν ήταν έτοιμη να διαχειριστεί τέτοιου μεγέθους στρατιωτική επιχείρηση

Εδώ και δέκα τουλάχιστον μέρες αναλυτές από όλον τον κόσμο προσπαθούν να καταλάβουν τι έκανε το ακινητοποιημένο ρωσικό κομβόι – τώρα κινείται – που αρχικά είχε ξεκινήσει την πορεία του προς το Κίεβο.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Η ρωσική στρατιωτική εισβολή αποτελεί αντικείμενο ανάλυσης, από εχθρούς και φίλους, προκειμένου να διαπιστώσουν τις πραγματικές δυνατότητες, της δεύτερης μεγαλύτερης στρατιωτικής δύναμης στον κόσμο. Γιατί οι εξοπλισμοί, τα στρατιωτικά και τεχνολογικά μέσα, αυτά που καθορίζουν την δύναμη πυρός γενικά, είναι ένα θέμα, αλλά το πώς αυτά αξιοποιούνται στο πεδίο της μάχης, είναι ένα άλλο θέμα.

Πριν από λίγες μέρες σε ένα συνέδριο πολεμικών εμπειρογνωμόνων και αναλυτών, που έγινε στην Χαβάη, το συμπέρασμα που κατέληξαν βασισμένο και στις πληροφορίες μυστικών υπηρεσιών, ήταν το ότι το ακινητοποιημένο ρωσικό κομβόι, είχε πέσει θύμα κατά κύριο λόγο, των προβλημάτων στην λεγόμενη «διοικητική μέριμνα». Σε μια μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση, το ένα μέρος που συμμετέχει, το μέρος που επιχειρεί, οι στρατιώτες, τα τανκς κλπ έχουν ανάγκη ενός τεράστιου συνοδευτικού σώματος, που δουλειά του είναι να μεριμνεί, έτσι ώστε η προπορευόμενη στρατιά να είναι συνεχώς ετοιμοπόλεμη. Τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν ήταν αποκαρδιωτικά για την ρωσική στρατιωτική δύναμη που εισέβαλε στην Ουκρανία. Το μεγάλο αυτό ρωσικό κονβόι ήταν ακινητοποιημένο γιατί είχε ξεμείνει κυρίως από καύσιμα και τρόφιμα και κατά δεύτερο μέρος από ανταλλακτικά για όσα οχήματα είχαν αντιμετωπίσει βλάβες.

Μετά από 15 μέρες στρατιωτικών επιχειρήσεων και με δεδομένο το ότι στρατιωτικά η επιχείρηση πάει με βήμα σημειωτόν, είναι φανερό ότι η υπόθεση δεν εξελίσσεται τόσο καλά όσο τουλάχιστον θα ήθελαν οι ηγέτες του Κρεμλίνου και ο Πούτιν.

Και αυτό που διακρίνεται είναι το ότι αυτή η τόσο μεγάλη στρατιά μοιάζει να ήταν περισσότερο προετοιμασμένη για μια μεγάλη στρατιωτική παρέλαση, παρά για μια τέτοιου μεγέθους στρατιωτική επιχείρηση. Εκ άλλου αυτό έλεγαν και οι Ρώσοι διοικητές στους στρατιώτες που είχαν για κάποιους μήνες στρατοπεδεύσει στα σύνορα με την Ουκρανία. Ότι η επιχείρηση που θα έκαναν θα έμοιαζε περισσότερο με μια προσκοπική εκδρομή.

Μερικοί δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι τα παγκόσμια πράγματα, μπορεί να πέφτουν θύματα από συχνά παιδαριώδεις και ερασιτεχνικούς χειρισμούς ή εκτιμήσεις. Και όμως, αυτοί, που κρίνουν εξετάζουν και βγάζουν συμπεράσματα και αποφάσεις, είναι κι αυτοί άνθρωποι και κάνουν κι αυτοί λάθη – όπως εσείς και εγώ. Ο Μέγας Ναπολέων, ένα πραγματικό δαιμόνιο της στρατηγικής, με τεράστιες στρατιωτικές επιτυχίες, δεν μπόρεσε να προβλέψει ένα τόσο απλό πράγμα όσο ο παγωμένος ρωσικός χειμώνας. Συνηθισμένος ο ίδιος στο σχετικά πολύ ηπιότερο κλίμα της Γαλλίας και της Κορσικής, όπου είχε γεννηθεί, ξεκίνησε το καλοκαίρι του 1812 μια μεγάλη εκστρατεία εναντίον της Ρωσίας. Καθώς τα ρωσικά στρατεύματα υποχωρούσαν σταδιακά, καταστρέφοντας σκόπιμα ότι μπορούσαν στην υποχώρηση τους, ώστε ο αντίπαλος να μην μπορεί να βρει ούτε τα τρόφιμα που χρειαζόταν, οι στρατιές του Ναπολέοντα είχαν φτάσει περίπου προελαύνοντας, στα περίχωρα της Μόσχας. Αλλά εν τω μεταξύ είχε έρθει ο χειμώνας. Ο απροετοίμαστος στρατός του Ναπολέοντα, έχοντας μείνει και από τρόφιμα και όχι με κατάλληλο ρουχισμό για τον ρωσικό χειμώνα, ηττήθηκε από το χιόνι και μετά από λίγο αναγκάστηκε αποδεκατισμένος και ταπεινωμένος να εγκαταλείψει την εκστρατεία και να γυρίσει πίσω.

Όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη. Ακόμη και εκείνοι που νομίζουμε ότι διαθέτουν υπερβολικά έξυπνα μυαλά. Χειμώνα – καλοκαίρι το ίδιο μυαλό, κανείς δεν αποφεύγει τα λάθη.

Ένα μεγάλο λάθος εκτίμησης, ήταν και σχεδιασμός της ρωσικής επιχείρησης στην Ουκρανία.

Ας αφήσουμε κατά μέρος τους λόγους που επικαλείται το Κρεμλίνο για την εισβολή. Το ότι η Ουκρανία απειλούσε την ασφάλεια της Ρωσίας κλπ. Αυτά θα τα κρίνει η Ιστορία.

Ας δούμε όσο μπορούμε ψυχρά και αντικειμενικά την ίδια την εξέλιξη της επιχείρησης, τόσο από στρατιωτική, όσο και από πολιτική, γεωπολιτική, οικονομική και κατασκοπευτική άποψη.

Ο Πούτιν είχε βάλει την Ουκρανία στο μάτι, από το 2013-14 την περίοδο της εξέγερσης των Ουκρανών στη Πλατεία Μαϊντάν που κατέληξε στην φυγή με ελικόπτερο του φιλορώσου ως τότε Προέδρου της Ουκρανίας Γιανουκόβιτς. Στην συνέχεια το ξέχασε γιατί εν τω μεταξύ είχε εκλεγεί ο Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ, οπότε εκείνο που απασχολούσε και τους δυο για τα επόμενα τέσσερα χρόνια ήταν το πώς να διαβρώσουν την Δύση εκ των έσω.

Το πεδίο άλλαξε όταν ο πρώην ηθοποιός Βολοντιμιρ Ζελένσκι εξελέγη το 2019 Πρόεδρος της Ουκρανίας, ενώ το 2020 εξελέγη στις ΗΠΑ Πρόεδρος ο Τζο Μπάιντεν.

Όταν τον Αύγουστο του 2021, ο Μπάιντεν ανακοίνωσε αιφνίδια την αποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν και την ίδρυση του AUKUS μια συμμαχία των ΗΠΑ με την Μεγάλη Βτρετανία και την Αυστραλία, δήλωσε ακόμη ότι δεν θεωρούσε πως υπήρχαν πια γεωπολιτικά προβλήματα στην Ευρώπη και ότι το πρόβλημα του μέλλοντος ήταν η Κίνα.

Ήταν τότε που το Κρεμλίνο θεώρησε ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή για να αναβιώσει η Ρωσία, έναν καινούργιο μεγαλοϊδεατισμό, που θα της έδινε πάλι την χαμένη αίγλη που είχε κάποτε η Σοβιετική Ένωση. Για να γίνει αυτό θα έπρεπε να διευρύνει όχι απλώς την επιρροή, αλλά την κυριαρχία πάνω στα κράτη που κάποτε σχημάτιζαν ένα δαχτυλίδι ασφάλειας γύρω από την Ρωσία. Και για να γίνει αυτό έπρεπε να αρχίσουν από την Ουκρανία, που αποτελούσε και έναν εύκολο – κατά την αντίληψη τους – πρώτο στόχο. Και μετά θα συνέχιζαν.

Εδώ μπαίνουν στην μέση τα προβλήματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων, που στην σημερινή εποχή της μεγάλης αλληλοεπίδρασης φέρουν τον σπόρο της καταστροφής τους.

Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα αν λειτουργήσουν με επιτυχία για κάμποσα χρόνια γίνονται μοιραία αυτοαναφορικά. Η ανταλλαγή απόψεων γίνονται μόνο ανάμεσα σε κάποια άτομα που περιστρέφονται γύρω από τον ηγέτη. Καθώς ξέρουν πόσο αδίστακτοι γίνονται οι ίδιοι προκειμένου να διατηρήσουν την εξουσία τους, ρέπουν στην πορεία του χρόνου προς την παράνοια και εκείνο που βλέπουν τριγύρω τους είναι μόνο εχθροί που τους επιβουλεύονται και θέλουν να τους πάρουν την εξουσία. Οι επιθυμίες του ηγέτη γίνονται «νόμος» γιατί σ’ αυτόν χρωστάνε όποια εξουσία έχουν, την οποία μπορούν να χάσουν με ένα νεύμα του. Αυτό φάνηκε πολύ καθαρά σ’ εκείνη την συγκέντρωση του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας, όπου τα μέλη του καθισμένα σε καρέκλες γύρω από τον Πούτιν και σε μεγάλη απόσταση από τον ίδιο που καθόταν δέκα μέτρα μακριά τους, ανέβαιναν σε ένα βήμα για να δηλώσουν ψελλίζοντας πως συμφωνούσαν με τον ηγέτη, στις επιθυμίες του, που είχαν σαν στόχο να τους κάνουν τυπικά και νομικά υπεύθυνους, για την απόφαση του να εισβάλλει στην Ουκρανία.

Από τον Σεπτέμβριο, ο «ηγέτης» είχε ήδη πάρει τις αποφάσεις του που στηρίζονταν στην δική ανάγνωση της κατάστασης και της πραγματικότητας. Σύμφωνα με την δική του αντίληψη μια εισβολή στην Ουκρανία δεν επρόκειτο να συναντήσει μεγάλες αντιστάσεις. Για τον Ζελένσκι δεν υπήρχε θέμα. Ήταν σίγουρο πως θα το έβαζε στα πόδια με την πρώτη σφαίρα. ΟΙ ίδιοι οι Ουκρανοί δεν θα είχαν αντιρρήσεις και μάλλον θα τον υποδέχονταν ως σωτήρα και ελευθερωτή. Ο αδύναμος στρατός της Ουκρανίας δεν επρόκειτο να προβάλλει αντίσταση κι αν πρόβαλε θα ήταν μη υπολογίσιμη. Εξ άλλου τα ίδια ακριβώς είχαν συμβεί πριν από χρόνια με την Γεωργία, όταν κι αυτοί είχαν εκδηλώσει φιλοδυτικές τάσεις. Δεν χρειάστηκε παρά μόνο μια μικρή στρατιωτική επιχείρηση για να συνέλθουν. Η Αμερική παρά τα όσα έλεγε δεν θα ασχολιόταν. Το ΝΑΤΟ δεν θα αντιδρούσε, καθώς όπως είχε δηλώσει πριν από κάποιο καιρό και Πρόεδρος Μακρόν της Γαλλίας, ήταν ήδη «κλινικά νεκρό». Η Ευρωπαϊκή Ένωση κατά τα συνήθειο της θα έκανε κάποια σύσκεψη μετά από κάνα εξάμηνο, όπως συνήθιζε σε όλες τις μεγάλες κρίσεις που είχε αντιμετωπίσει ως τότε και θα ανέβαλε την απόφαση για την επόμενη σύσκεψη.

Ο ρωσικός στρατός θα έκανε παρέλαση στις απέραντες εκτάσεις της Ουκρανίας. Πέρα από την άμεση ενσωμάτωση των ρωσόφωνων περιοχών που θα ενώνονταν με την Κριμαία και μετά και με την Οδησσό το σχέδιο περιελάμβανε μια ακόμη προέλαση προς το Κίεβο, όπου αφού ο Ζελένσκι θα το είχε σκάσει, θα εγκαθιστούσε μια δική του κυβέρνηση.

Και έτσι κάπως ξεκίνησε η εισβολή στην Ουκρανία, που οι περισσότεροι ακόμη και μέχρι την τελευταία στιγμή περίμεναν πως δεν θα γινόταν.

Οι αντιδράσεις, όπως επίσης κανείς δεν το περίμενε ήταν αστραπιαίες. Το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση σαν να ξύπνησαν από λήθαργο, έλαβαν τα μέτρα τους, με τις γνωστές κυρώσεις, καινούργιους εξοπλισμούς κλπ.

Ας δούμε όμως τι έγινε στο στρατιωτικό πεδίο.

Οι Ουκρανοί δεν αντιμετώπισαν τον ρωσικό στρατό απ’ ευθείας στο πεδίο της μάχης, όπου τα τανκς της μιας στρατιάς θα μάχονταν με τα τανκς της άλλης. Και καλά έκαναν, γιατί αλλιώς θα έχαναν συνολικά τον πόλεμο μέσα σε λίγες ώρες. Ξεκίνησαν με ενέδρες ανταρτοπολέμου, που ήταν και αυτό που τους συνέφερε. Στον αέρα δεν υπήρξε θέμα, γιατί η ουκρανική αεροπορία ουσιαστικά ήταν ανύπαρκτη. Το ίδιο και στην θάλασσα, όπου οι Ουκρανοί βύθισαν μόνοι τους τα πλοία τους για να μην πέσουν στα χέρια του εχθρού.

Εκείνος που δοκίμασε έκπληξη, δυσάρεστη έκπληξη από την αντάρτικη αντίδραση των Ουκρανών, ήταν ο ίδιος ο Πούτιν, που σε μια μάλλον ακατανόητη και σπασμώδικη αντίδραση ενεργοποίησε το «σύστημα αποτροπής» όπως το αποκάλεσε, δηλαδή τα πυρηνικά όπλα, μετά από τρεις μέρες.

Δύσκολο να αξιολογήσει κανείς αυτήν την αντίδραση. Πιθανόν να είχε πιστέψει και ο ίδιος τα δικά του επιχειρήματα ότι οι Ουκρανοί είχαν ήδη πυρηνικό οπλοστάσιο και επρόκειτο να τα χρησιμοποιήσουν κατά της Ρωσίας. Περισσότερο με ένδειξη πανικού μοιάζει, μια και το ΝΑΤΟ είχε δηλώσει πως δεν επρόκειτο να εμπλακεί στην Ουκρανία, μια και αυτό θα σήμαινε την έναρξη του Τρίτου Παγκόσμιου Πόλεμου.

Μια και το αρχικό πλάνο δεν έγινε πραγματικότητα, η ρωσική στρατιά σταμάτησε αρχικά, ώσπου να γίνουν καινούργια πλάνα.

Στην συνέχει άρχισε να διαφαίνεται το καινούργιο πλάνο που δεν διαφέρει βασικά από το αρχικό, παρά μόνο στον βαθμό δυσκολίας που αντιμετωπίζει η πραγματοποίηση του. Από την μια μεριά προώθηση προς την Οδησσό προκειμένου να αποκοπεί τελείως από την Μαύρη θάλασσα η Ουκρανία και από την άλλη περικύκλωση των μεγάλων πόλεων, το Χάρκοβου, της Μαριούπολης, της Οδησσού και του Κιέβου.

Είναι όμως ένα πλάνο που έχει μερικές εφιαλτικές δυσκολίες. Καθώς η ρωσική στρατιά προσπαθεί να προωθηθεί, υφίσταται έναν μεγάλο πόλεμο φθοράς. Η ουκρανική τηλεόραση έδειξε ένα βίντεο τραβηγμένο από ένα drone όπου διακρίνεται μια φάλαγγα ρωσικών τεθωρακισμένων κάπου στα περίχωρα του Κιέβου. Τα πλάνα δείχνουν τα ρωσικά τανκς να χτυπιούνται από μεμονωμένες επιθέσεις, συνήθως από έναν μαχητή που έχει στον ώμο του έναν εκτοξευτήρα αντιαρματικών βλημάτων, ή από κάπου αλλού. Στην γλώσσα των στρατιωτικών αυτές οι φάλαγγες που ενώ προωθούνται πέφτουν εύκολα σε μεμονωμένες ενέδρες, ονομάζονται sitting ducks, «καθιστές πάπιες» δηλαδή, θέλοντας να δείξει πόσο εύκολο είναι να χτυπηθούν, όχι σαν πάπιες που πετάνε δηλαδή, οπότε το χτύπημα απαιτεί αυξημένες ικανότητες από τον κυνηγό σκοπευτή, ενώ μια καθιστή πάπια είναι εύκολος στόχος.

Οι Ουκρανοί έχουν χτυπήσει ως τώρα τουλάχιστον 1.000 τέτοιες «καθιστές πάπιες», τανικς και άλλα οχήματα μεταφοράς προσωπικού. Η περιοχή έχει γίνει μια κόλαση για τους Ρώσους στρατιώτες, καθώς οι ρωσικές φάλαγγες πέφτουν συνεχώς σε ενέδρες μεμονωμένων μαχητών, που με ένα αντιαρματικό χτυπούν και φεύγουν.

Παρόμοια προβλήματα αντιμετωπίζει και η ρωσική αεροπορίας, καθώς η ουκρανική άμυνα είναι εξοπλισμένη και με αντίστοιχους μικρούς μεταφερόμενους αντιεροπορικούς πυραύλους. Πρωταγωνιστές σ’ αυτόν τον ιδιότυπο ανταρτοπόλεμο είναι οι φορητοί πύραυλοι εδάφους-αέρος Stinger και οι αντιαρματικοί πύραυλοι Javelin.

Έτσι δεν είναι μόνο οι φάλαγγες των αρμάτων που αντιμετωπίζουν πρόβλημα. Είναι και η αεροπορία  στο σύνολα της.. Σε ένα άλλο βίντεο της ουκρανικής τηλεόρασης ένα ρωσικό ελικόπτερο που πετάει χαμηλά, γίνεται θύμα ενός τέτοιου αντιεροπορικού βλήματος, τυλίγεται στις φλόγες και πέφτει στο έδαφος σε μια πορεία θανάτου ώσπου τελικά να εκραγεί.

Γι’ αυτό καθώς κάμποσα αεροπλάνα έχουν ήδη καταρριφθεί, το καμάρι της ρωσικής αεροπορίας τα Sukhoi αναγκάζονται να πετάνε ψηλά, πάνω από τα 4.000 μέτρα και να βομβαρδίζουν από αυτό το ύψος. Όμως η ρωσική αεροπορία παρόλο που είναι τεχνολογικά προηγμένη, δεν διαθέτει τα εξελιγμένα συστήματα ακριβείας και γι΄ αυτό βλέπουμε συχνά χτυπήματα σε αγροικίες, νοσοκομεία, μαιευτήρια και άλλα, που επικοινωνιακά κάνουν τεράστια ζημιά στην ρωσική προπαγάνδα.

Η ρωσική στρατιωτική μηχανή δεν δείχνει καθόλου έτοιμη για αυτό που αντιμετωπίζει. Οι μικροί πόλεμοι που έχει κάνει ο ρωσικός στρατός ήταν κυρίως από την ρωσική αεροπορία, που βομβάρδιζε αδιάκριτα και όπου να’ ναι σε πόλεις, όπως το Γκρόζνι στην Τσετσενία και οι πόλεις της Συρίας.

Ούτε οι ίδιοι οι στρατιώτες της Ρωσίας, αλλά ούτε και τα ρωσικά επιτελεία δείχνουν έτοιμα για τέτοιου είδους ασύμμετρο πόλεμο.

Και έτσι φτάνουμε στην πολιορκία των πόλεων.

Αυτό που ήταν πάντα ο εφιάλτης της δύναμης που επιτίθεται.

Μια δύναμη που πολιορκεί μια πόλη έχει μπροστά της πέντε επιλογές.

Η πρώτη και η καλύτερη είναι οι υπερασπιστές να χάσουν το ηθικό τους και να παραδοθούν. Αυτό συνέβαινε κυρίως σε πολέμους της αρχαιότητας, όταν οι αμυνόμενοι γνώριζαν ότι ο επιτιθέμενος ήταν ιδιαίτερα σκληρός και αν αντιμετώπιζε αντίσταση αν τελικά καταλάμβανε την πόλη, θα εξολόθρευε όλους τους υπερασπιστές της.

Το δεύτερο καλύτερο είναι να αποκλείσουν από κάθε μεριά μια πόλη, να της στερήσουν, κυρίως σε τρόφιμα και νερό και έτσι να νικηθούν από την πείνα και την δίψα.

Η τρίτη επιλογή είναι να βομβαρδίσουν ολοκληρωτικά μια πόλη και να την ισοπεδώσουν σκοτώνοντας αμυνόμενους και άμαχους αδιάκριτα. Πράγμα ιδιαίτερα δύσκολο στην εποχή μας καθώς με τις εικόνες που θα προέκυπταν ο επιτιθέμενος θα γραφόταν στα πιο μαύρα κατάστιχα της Ιστορίας.

Η τέταρτη επιλογή είναι το χειρότερο σενάριο για τον επιτιθέμενο, όπου σε μια είσοδο πεζικού στην πόλη που θέλουν να καταλάβουν, όχι μόνο είναι πια ένας προς έναν, αλλά το πλεονέκτημα στρέφεται υπέρ του αμυνόμενου, καθώς εκείνος μάχεται καλυμμένος, ενώ εκείνος που επιτίθεται είναι εκτεθειμένος.

Γι αυτό άλλωστε παρόλο που οι ρωσικές δυνάμεις βρίσκονται από μέρες στην περίμετρο των πόλεων που θέλουν να καταλάβουν, δεν ξεκινάνε την τελική επίθεση. Κάνουν κάποιες επιχειρήσεις περιμετρικά, γίνονται κάποιες μάχες και σποραδικοί βομβαρδισμοί.

Η πέμπτη επιλογή είναι οι επιτιθέμενοι να σηκωθούν και να φύγουν.

Στρατιωτική αναλυτές υπολογίζουν ότι ο ρωσικός στρατός σ’ αυτήν την επιχείρηση έχει χάσει το 5% του συνολικού δυναμικού του, ενώ κανείς δεν ξέρει ποιες είναι οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές. Μια εκτίμηση του αμερικάνικου Πενταγώνου, έλεγε πως έχουν σκοτωθεί γύρω στους 6.000 Ρώσους στρατιώτες, αλλά αυτά τα νούμερα δεν θα επιβεβαιωθούν ποτέ από την Ρωσία, που δεν συνηθίζει να καταμετρά τις απώλειες της και να τις ανακοινώνει. Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα δεν έχουν τέτοιες ευαισθησίες.

Κρίμα γιατί οι περισσότεροι Ρώσοι στρατιώτες που σκοτώνονται είναι 19χρονα παιδιά.

Όλη αυτή η ιστορία είναι ένας τεράστιος παραλογισμός και όσο πάει τόσο πιο παράλογη γίνεται.

Για να καταλάβετε πόσο παράλογη είναι, ας κάνουμε μια υπόθεση. Ας υποθέσουμε πως αύριο ο Ζελένσκι έλεγε «τέρμα, φτάνει» και στην συνέχεια υπέβαλε την παραίτηση του και έφευγε από την χώρα, όπως ήταν και η αρχική επιθυμία των Ρώσων, αν και τώρα πια δεν απαιτούν την απομάκρυνση του και τον αναγνωρίζουν.

Τι θα έκανε ο Πούτιν από εκεί και πέρα; Θα έβαζε κάποιον δικό του; Πως θα κυβερνούσε με όσα έχουν μεσολαβήσει ; Θα άφηναν τον ρωσικό στρατό εκεί για να το στηρίζει. Όλα αυτά πέρα από τις πρακτικές δυσκολίες έχουν και τεράστιο οικονομικό κόστος.

Σε τι αποσκοπεί πια η συνέχιση του πολέμου; Οι χειρότεροι φόβοι του Πούτιν, έγιναν πραγματικότητα μετά από την δική του απόφαση της εισβολής. Το ΝΑΤΟ που τα τελευταία χρόνια δεν έμοιαζε πια να έχει λόγο ύπαρξης, αφού οι ΗΠΑ είχαν στρέψει πια το ενδιαφέρον τους στην Κίνα, ξαναζωντάνεψε και το ίδιο συνέβη και με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ ακόμη και η Γερμανία εξοπλίζεται.

Επιπλέον οι καλύτεροι πελάτες του σε φυσικό αέριο και πετρέλαιο δηλαδή οι ευρωπαϊκές χώρες, στρέφονται σε άλλες αγορές. Όταν γίνει αυτό. αναγκαστικά η Ρωσία θα στραφεί κυρίως προς την Κίνα για να αντικαταστήσει τις απώλειες. Αλλά η Κίνα οικονομικά είναι ένας γίγαντας που ψηλώνει ενώ η Κίνα είναι ένας νάνος που έχει αρχίσει να κονταίνει επικίνδυνα. Τέτοιου είδους συμμαχίες, όπου ο ένας είναι πολύ ισχυρότερος από τον άλλον υπάρχουν ανταλλάγματα. Το πιθανότερο που θα γίνει κάπως μελλοντικά θα είναι η Κίνα να καταβροχθίσει την Ρωσία, να την κρατήσει νάνο και να την κάνει υποτελή της.

Ο Πούτιν έχοντας μπλεχτεί στο δικό του καθοδικό σπιράλ παράνοιας – όπως είχε συμβεί και με τον Χίτλερ, όταν η Πλάστιγγα της Ιστορίας είχε αρχίσει να γέρνει σε βάρος του – είναι εγκλωβισμένος όχι από το ΝΑΤΟ, ούτε από οποιονδήποτε άλλον, αλλά από τον ίδιο του τον εαυτό και τέτοιες ναρκισσιστικές και συμπλεγματικές προσωπικότητες, είναι αδύνατον να απεμπλακούν από τις εμμονές τους και το περίεργο προσωπικό σύμπαν μέσα στο οποίο ζουν.

Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της παράνοιας που υπάρχει στο μυαλό όχι μόνο του Πούτιν, αλλά και των στενών συνεργατών του, δεν έχει παρά να δώσει λίγη προσοχή στις δηλώσεις που έκανε ο υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας Σερκέι Λαβρόφ στην συνέντευξη που έδωσε στην Αττάλεια, λίγο μετά την συνάντηση του με τον υπουργό εξωτερικών της Ουκρανίας. Προσπαθώντας να απαντήσει στην ερώτηση δημοσιογράφου για τον βομβαρδισμό του βρεφοκομείου που συγκλόνισε ολόκληρο τον κόσμο, είπε δυο αντίθετα πράγματα. Είπε ότι αφ’ ενός το βρεφοκομείο δεν ήταν βρεφοκομείο αλλά είχε γίνει στρατηγείο των εθνικιστών της Ουκρανίας και αφ’ ετέρου δεν το είχαν βομβαρδίσει οι Ρώσοι αλλά οι ίδιοι οι εθνικιστές της Ουκρανίας και ήταν προβοκάτσια. Υπάρχει όμως ένα άλμα λογικής εδώ. Τι είδους προβοκάτσια είναι το να βομβαρδίσεις ένα δικό σου στρατηγείο;

Το υπουργείο άμυνας της Ρωσίας προσπαθώντας να δικαιολογήσει το παράλογο επιχείρημα του Λαβρόφ, έκανε μια ακόμη πιο προωθημένο άλμα. Ούτε λίγο, ούτε πολύ είπε πως οι σκηνές με τις τραυματισμένες έγκυες γυναίκες και άλλους ήταν ένα σκηνοθετημένο βίντεο προπαγάνδας των Ουκρανών.

Όμως η αξιοπιστία του Πούτιν του Λαβρόφ  του ρωσικού υπουργείου άμυνας

και των άλλων κρίθηκε λίγες μέρες πριν αρχίσει η εισβολή όταν τελείως άνετα διαβεβαίωναν ότι δεν πρόκειται να γίνει καμία εισβολή και κανένας πόλεμος. Ότι επρόκειτο για μια άσκηση και μετά το τέλος της ο ρωσικός στρατός θα έφευγε. Αποδείχθηκε το ίδιο αληθινό, όσο είναι και ο ισχυρισμός για το βίντεο.

Η ρωσική προπαγάνδα χαρακτηρίζεται από μια επιχειρηματολογία χοντροκομμένη που συχνά αυτοδιαψεύδεται. Ένα από τα βασικά αρχικά επιχειρήματα ήταν το ότι η κυβέρνηση του Ζελένσκι απότελείται από νεοναζί, ναρκομανείς και ομοφυλόφιλους, όλα αυτά δηλαδή η ρωσική προπαγανδιστική μηχανή θεωρεί αποτελεσματικά στοιχεία προπαγάνδας.

Μυαλό 15χρονου προπαγανδιστή δηλαδή.

Δεν υπάρχει τρόπος απεμπλοκής από αυτήν την ιστορία, καθώς το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό ή στρατιωτικό, αλλά θέμα άλλης ειδικότητας.

Ούτε το ΝΑΤΟ ούτε κανένας άλλος θέλει να βγάλει τον Πούτιν και το επιτελείο του από την εξουσία. Κάνουν οι ίδιοι μια τεράστια οικονομική – και όχι μόνο – ζημιά στην Ρωσία, από την οποία θα κάνει καιρό να συνέλθει.

Αλλά και η Δύση δεν πάει πίσω σε προβλήματα. Οι τιμές της ενέργειας έχουν αρχίσει να ανεβαίνουν προς τον ουρανό και το να βάλεις βενζίνη στο βενζινάδικο, να πάρεις πετρέλαιο θέρμανσης ή να αντιμετωπίσεις τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος είναι ήδη πρόβλημα μεγάλο και για τα νοικοκυριά και για τις επιχειρήσεις.

Βρισκόμαστε στην αρχή μιας μεγάλης περιπέτειας και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το τέλος της.

Ο κόσμος αλλάζει όχι μόνο γεωπολιτικά αλλά και οικονομικά και μόνο όταν λήξει αυτή η φάση με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο –αν λήξει – θα μπορέσουμε να εκτιμήσουμε τα δεδομένα της καινούργιας πραγματικότητας που θα προκείψει.

Για την ώρα αυτό που αρχίζει να διακρίνεται είναι ο κόσμος της Δύσης από την μια μεριά και ο κόσμος της Ευρασίας από την άλλη.

Όμως οι πόλεμοι είναι δυναμικά γεγονότα και οι εκπλήξεις δεν λείπουν.

It’s not over until it’s over όπως λένε και οι αγγλομαθείς…