Η σοβαροφάνεια δεν είναι καλοκαιρινό σπορ

Η Βάσια ανήκει στην κατηγορία των γυναικών που δεν αστειεύονται κι ας κάνουν συνέχεια πλάκα, κι ας γελάνε δυνατά. Είναι ένας απίθανος συνδυασμός ωραίας γυναίκας και εύθυμου πιτσιρικά. Αυτό λειτουργεί ως εξισορροπητικός μηχανισμός σε πολλές περιπτώσεις αλλά κυρίως στην ίδια τη Βάσια. Λίγο πριν φτιάξει βαλίτσα διακοπών μιλήσαμε για την σκοτεινή εποχή που είχε ανάγκη να καταφύγει σε ψυχολόγο αλλά και για την φωτεινή εποχή που έρχεται με άμμους στα πόδια και μοναδικό ένδυμα το μαγιό και το αντηλιακό, μακριά από τις τρεις δουλειές στις οποίες εργάζεται, παράλληλα με το ραδιόφωνο, η Βάσια. Άξιο κορίτσι. 

-Ποια είναι η πρώτη σκέψη που περνάει από το μυαλό σου το πρωί που ανοίγεις τα μάτια σου;

“Πότε θα έρθει το καλοκαίρι παναϊαμ”. Καλοκαίρι ίσον διακοπές, ξεκούραση, χωρίς ωράριο, χωρίς σπαστικό ξυπνητήρι, χωρίς υποχρεώσεις και με οικονομίες ενός χρόνου έτοιμες να γίνουν ποτά, φαγητά, κιλά, ανεμελιά, παιχνίδια, χορός, φίλοι, έρωτας. Καλά μην νομίζεις ότι με το που ανοίξει το μάτι γίνονται όλα αυτά, μετά το πρώτο καφέ όμως…

-Ποια η τελευταία σκέψη πριν πέσεις για ύπνο;

Πόσα πράγματα ήθελα να προλάβω να κάνω και οι 24 ώρες δεν μου έφτασαν. Δεν πειράζει μια μέρα πιο κοντά στο καλοκαίρι.

-Μίλησέ μου για την εποχή της ψυχανάλυσης. τι σε οδήγησε εκεί; Πόσο σε βοήθησε;

Ναι, πέρασα και εγώ από αυτό το στάδιο. Κάποια στιγμή στη ζωή μου ένιωσα πως δεν μπορώ να με βάλω σε τάξη, τις σκέψεις μου, τα συναισθήματα μου,την οργή μου,την στεναχώρια μου. Ήταν η εποχή που ξεκινούσαν όλα στην Ελλάδα, Μάιο του 2010, την εποχή που οι αυτοκτονίες ήταν καθημερινό ειδησεογραφικό νέο. Που οι άνθρωποι άρχισαν να νιώθουν θλίψη και αγωνία. Ακόμη και αυτοί που δεν αντιμετώπισαν ουσιαστικό πρόβλημα κάπου γύρω τους υπήρχε. Όλοι με κάποιο τρόπο το περάσαμε. Σταμάτησα να αγαπώ με πάθος τον εαυτό μου αφού δεν μπορούσα να με κοντρολάρω. Καταλάβαινα τι έπρεπε να αλλάξω αλλά ήταν πάνω από τις δυνάμεις μου. Άρχισα να δίνω την αγάπη μου και την συμπόνοια μου σε φίλους, σε γνωστούς. Ξύπναγα με έγνοια αν όλα πηγαίνουν καλά για αυτούς και αν όση προσπάθεια έκανα για να τους βοηθήσω έπιανε τόπο. Κουράστηκα,εξαντλήθηκα και δεν έβλεπα διέξοδο. Εκεί κατάλαβα ότι έπρεπε κάτι να κάνω. Όταν άρχισα να ψάχνω για ψυχοθεραπευτή συνειδητοποίησα πόσα άτομα γύρω μου ακολουθούσαν αυτό το δρόμο. Με χαροποίησε να σου πω την αλήθεια. Όχι γιατί δεν ήμουν η μόνη αλλά που όλοι ξεκίνησαν να δουλεύουν τους εαυτούς του ψάχνοντας την ισορροπία μέσα τους. Κράτησε περίπου τρεις μήνες. Πολύ γρήγορα άρχισα να βρίσκω τον εαυτό μου και στο στάδιο που ένιωσα πως μπορώ να πατήσω ξανά στα πόδια μου εκεί σταμάτησα. Δεν ήθελα μια σχέση εξάρτησης με την ψυχολόγο, ήθελα να μπορώ να τα λύνω μόνη μου και ως ένα βαθμό το έχω καταφέρει.

-Τι θα συμβούλευες κάποιον που δεν πιστεύει στην ψυχανάλυση;

Η ψυχανάλυση είναι προσωπική υπόθεση του καθενός. Αν ένας άνθρωπος έχει βρει κώδικα επικοινωνίας με τον εαυτό του τότε ίσως να μην χρειάζεται να πιστέψει σε κάτι ή να ζητήσει κάποιου είδους βοήθεια. Σκέψου όμως πως κάθε μέρα που περνάει όλοι μας κάνουμε ένα είδος ψυχανάλυσης. Προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε κινήσεις και συμπεριφορές (εκτός του ίδιου μας του εαυτού) των γύρων μας (σύντροφος, φίλοι, οικογένεια, εργοδότης κτλ) προς γνώση και συμμόρφωση αλλά και προς μελλοντική εξέλιξη,όφελος,κέρδος. Η ψυχανάλυση δεν προσφέρει αρμονία σε όλους, ούτε καλές απαντήσεις Δεν παρέχει καμία υπόσχεση ευτυχίας ούτε σε απελευθερώνει από τον πόνο που υπάρχει στη ζωή, από τη δυσκολία του να ζεις ή ακόμη και από το θάνατο.

-Τι θα συμβούλευες κάποιον που μοιάζει “πνιγμένος” από την πίεση της ζωής;

Ξέρεις το να δώσεις  μια συμβουλή στον καθένα θα βρει κάτι να σου πει γι αυτήν. Μόνοι μας πρέπει να μάθουμε να κρατάμε τον εαυτό μας. Δεν είναι τυχαίο που λένε «ο καλύτερος σύμβουλος του εαυτού σου είσαι εσύ». Εγώ απλά θα μεταφέρω κάτι που βοήθησε εμένα. Κάποια στιγμή θυμάμαι έκλαιγα στο σπίτι μου με λυγμούς, ζούσα το δικό μου δράμα λες και έπαιζα σε βραζιλιάνικο σήριαλ. Κάποια στιγμή λοιπόν με πιάνουν τα γέλια και λέω από μέσα μου “Μαρή; Τι κλαις σαν τη Ντολόρες Ντελαφεύγα; λες και σε βλέπει κανείς και θα τον συγκινήσεις: θα χαλάσεις και τα ματάκια σου, άιντε σταμάτα, εξάλλου σε ένα χρόνο από τώρα δεν θα νιώθεις ούτε πόνο ούτε στεναχώρια, θα έχουν φτιάξει όλα στη ζωή σου και θα γελάς με τον χρόνο που έχανες τότε. Οπότε κάνε απλά υπομονή να περάσει ο καιρός και όλα καλά θα είναι πάλι.

-Πες μου λίγα λόγια για σένα. Που γεννήθηκες; Σπουδές ;Για την εκπομπή;Τι άλλο κάνεις εκτός από το Love Radio κλπ.

Θα ήθελα πριν σου πω για την εκπομπή μας να ευχαριστήσω τον Ανδρέα τον Κουρή και τον Δημήτρη Ψεμματίκα που έδωσαν το βήμα μέσα από τον σταθμό μας Love Radio 97,5 σε μένα και τη Βιβή Τσιάμη να κάνουμε αυτό που αγαπάμε τόσο πολύ αλλά και σε όλο το Τeam του σταθμού που είναι ένας και ένας όλοι (Άγγελος, Κώστας, Ιωάννα, Έρση, Μυρτώ, Σταύρος, Γιώργος,Ποσειδώνας, Σμαρώ κτλ). Περνάμε τέλεια με την  Βιβή και νομίζω ότι έχει περάσει προς τα έξω στον κόσμο. Άλλοι περιμένουν το Σαββατοκύριακο να ξεκουραστούν και εμείς περιμένουμε να πάμε να δουλέψουμε. Για μένα δεν εχω να σου πω και πολλά. Γεννήθηκα Φλεβάρη του 1985 και μεγάλωσα στον Περισσό. Παιδί του λαού και εγώ οχι τόσο στις πολιτικές πεποιθήσεις καθώς εγώ εξελίχθηκα με τα χρόνια. Δεν αγάπησα ιδιαίτερα το σχολείο αλλά στις καταλήψεις πρώτη, δηλώνω εργασιομανής και θεωρώ οτιδήποτε θα με  βάλεις να κάνω θα το καταφέρω απλά αν δεν μου αρέσει δεν θα το αγαπήσω. Η λογική μου από μικρή ήταν πως δεν με ενδιέφερε να περάσω κάπου για σπουδές αφού δεν είχα βρει το δρόμο μου. Όνειρο είχα να παίξω βόλεϊ και να κάνω καριέρα, όμως ήξερα ότι οικονομικά θα ζοριζόμουν, το άφησα και με άφησε και αυτό, μετά έλεγα αθλητική δημοσιογραφία, φυσιοθεραπεύτρια και άλλα διάφορα που ένιωσα μια έλξη. Μετά ήρθαν τα δύσκολα και έτσι άφησα το κομμάτι σπουδές διότι ήθελαν και χρόνο και χρήμα, δύσκολος συνδυασμός. Κάποτε δεν ένιωθα καλά με τον εαυτό μου γιατί δεν είχα ένα χαρτί στα χέρια μου, τώρα βλέπω κόσμο που σπούδαζε τόσα χρόνια και μου λένε χαρακτηριστικά «και που το πήρα τι να το κάνω…». Την συνέχεια την ξέρετε. Κάθε μόρφωση που παίρνεις χαμένη δεν πάει. Αυτή τη στιγμή κάνω τρεις δουλειές για να πω στο τέλος του μήνα ότι ωραία δεν χρωστάω και έμεινε και κάτι για μένα. Ελπίζω ο δρόμος που διάλεξα να με οδηγήσει κάπου. Αν μας αφήσουν…

-Τι ονειρεύεσαι;

Με βρίσκεις σε μια εποχή που προσπαθώ να ζω την πραγματικότητα και να ονειρεύομαι μέχρι την επόμενη μέρα. Έτσι όπως έχει θεμελιωθεί ετούτη η χώρα το να κάνεις όνειρα είναι λίγο αστείο, κάθε μέρα είναι πάρτι έκπληξη το τι σου ξημερώνει. Αφού πλέον γελάμε και χορεύουμε στο Σύνταγμα, δεν είδες; Έχουμε πάθει ανοσία. Απλά και όμορφα πράγματα θέλω, να ξυπνάω και να κοιμάμαι ήρεμη. Να γελάω από τη καρδιά μου και να γίνομαι παιδί χωρίς να σκέφτομαι αν ο άλλος δίπλα μου έχει τα προβλήματα του και του δημιουργήσω εκνευρισμό. Μια όμορφη ζωή, με τον υπέροχο σύντροφο μου και υγεία μέχρι τα γεράματα για όλους. Τώρα που το θυμήθηκα έχω ένα όνειρο. Κάποια στιγμή να γράψω ένα βιβλίο, όχι απαραίτητα να το εκδώσω όσο να ικανοποιήσω την δική μου επιθυμία.

 ΄-Τι φοβάσαι;

Τον θάνατο, όχι για μένα, για τους ανθρώπους που με μεγάλωσαν και αυτούς που με αγαπούν.

-Είσαι τύπος που ερωτεύεται παράφορα ή το ζαλίζεις το θέμα;

Έχω υπάρξει και τα δυο νομίζω. Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Το θέμα είναι να μην ζαλίζεις τον έρωτα στον τύπο που ερωτεύεσαι παράφορα. 

-Ποιο είδος ανθρώπου σε γοητεύει και ποιο σε αποθαρρύνει;

Με γοητεύει το χιούμορ στους ανθρώπους. Άνθρωπος που θα “ακουμπήσει” το δικό μου χιούμορ έχει μπει στην καρδιά μου. Επίσης τους ανθρώπους που κερδίζουν τον θαυμασμό μου. Θεωρώ πως ο θαυμασμός αλλά και ο σεβασμός  είναι το κλειδί για μια ευτυχισμένη και πετυχημένη σχέση είτε προσωπική είτε φιλική είτε επαγγελματική. Δεν σε αποθαρρύνει κάτι όταν το αναγνωρίζεις και συνειδητά το αποφεύγεις. Εγώ αυτό έχω επιλέξει να κάνω πλέον. Με αποθαρρύνει λοιπόν η μιζέρια στους ανθρώπους. Έχω υπάρξει έτσι κάποια περίοδο στη ζωή μου και δεν αντέχω να κινούμε δίπλα σε ανθρώπους που δεν βρίσκουν ευτυχία σε τίποτα.

-Αν έπρεπε να ταξιδέψεις ξαφνικά για μια εβδομάδα σε ένα νησί, τι θα έπαιρνες μαζί σου. Πες μου τα πέντε βασικά πράγματα που δεν αποχωρίζεσαι.

Οδοντόβουρτσα, εσώρουχο, ραδιοφωνάκι, βιβλίο και τα 60 ευρώ που θα προλάβαινα να βγάλω από το ATM.

 -Πόσο δεμένη είσαι με την οικογένειά σου; Τι ρόλο παίζει η οικογένεια στη ζωή σου;

Έχω δυο  πρότυπα γονείς τον Μάκη και τη Ρένα , όπως και ο Μάνος ο μεγάλος μου αδελφός που πρόσφατα με έκανε και θεία! Με τα λάθη μας όλοι αλλά δεμένοι στα εύκολα και στα δύσκολα. Πάντα συζητάμε ό,τι και να μας συμβεί εξάλλου είναι οι μόνοι άνθρωποι που δεν θα σε κρίνουν απλά στη βλακεία σου θα γελάσουν, θα θυμηθούν τα παιδικά σου χρόνια, θα σου υπενθυμίσουν ότι έτσι ήσουν από μικρή και θα σε αγκαλιάσουν με αγνή αγάπη.

-Τι από τα δύο χρειάζεται πιο πολύ; Ταλέντο ή σκληρή δουλειά;

Είναι ευλογία αν έχεις γεννηθεί με κάποιο ταλέντο και ιδίως αν  έχει αναγνωριστεί από μικρή ηλικία. “Η σκληρή δουλειά όμως νικάει το ταλέντο όταν το ταλέντο δεν δουλεύει σκληρά”.

-Συμπλήρωσε τη φράση “Μου εύχομαι να…………”

 ……….μην χαθεί το χαμόγελο από τα χείλη μου.

-Κάνε μια πρόποση στο υπόλοιπο του ελληνικού καλοκαιριού.

Η πιο δύσκολη ερώτηση σου μέχρι στιγμής. Θα μπορούσα να πω καλό καλοκαίρι, να περάσετε τέλεια κτλ κτλ. ξέροντας όμως ότι κόσμος έχει αγωνίες και κάποιοι αδυνατούν να φύγουν κάπου παρά έξω, να ξεφύγουν από τα προβλήματα που κάποιοι ανίκανοι μας δημιούργησαν όλο αυτό το διάστημα μου κάνει την πρόποση μου δύσκολη. Αυτό που θα πω μόνο είναι πως τα προβλήματα θα είναι εκεί και θα μας περιμένουν, κάντε κάτι για να πάρετε δυνάμεις για τον χειμώνα που έρχεται, ελάτε όλοι πιο κοντά, κοιμηθείτε σε μια παραλία, μαζευτείτε σε μπαλκόνια με ωραίες μουσικές και ότι έχει ο καθένας, φιλονοξενείστε σε εξοχικά φίλους που δεν έχουν εναλλακτικές. Υπάρχουν τρόποι. Να είμαστε όλοι καλά και να μην ξεχνάμε τη παιδικότητα μας, αφήστε τη σοβαροφάνεια για το χειμώνα. Καλή ξεκούραση. Τα λέμε τον Σεπτέμβρη. Σε ευχαριστώ Έφη για τη παρθενική συνέντευξη μου.