Λίλα Αθανασίου: «Γύμνια» εν καιρώ μνημονίων με όπλο την ποίηση
«…Mια φωτογραφία σου, λίγο αλκοόλ, η γραφομηχανή μου. Ό,τι μου χρειάζεται για να ναυαγήσω κι απόψε».
Ό,τι χρειάστηκε για να γίνει μια φιλόδοξη ποιήτρια στο καιρό των μνημονίων. Ο λόγος για την Λίλα Αθανασίου (της δήλωσα ευθαρσώς πως θα προτιμήσω το βαφτιστικό της για όσο διαρκούσε η συνέντευξη).
Ευαγγελία, σε γνωρίσαμε μέσα από το tumblr. Λίγα λόγια για το blogσου…
Το «χωρίς» (είναι ένα blog στο tumblr. Πάντα μου άρεσε να γράφω, αλλά δεν τα έδειχνα πουθενά, όταν μια φίλη-η οποία ασχολείται επίσης με την συγγραφή- με παρακίνησε να τα μοιραστώ. Και σε ένα βράδυ πήρα την απόφαση να ανεβάσω στο διαδίκτυο, με σκοπό να τα διαβάσει ένα συγκεκριμένο άτομο.
Το blog σου, δηλαδή, είναι γέννημα έρωτα;
«Κάπως έτσι. Θες να το πεις εξομολόγηση… ίσως να ζητούσα και προσοχή. Τα πράγματα, όμως, πήραν διαφορετική τροπή. Από το συγκεκριμένο άτομο δεν πήρα ποτέ απάντηση, αλλά κόσμος άρχισε να μου στέλνει μηνύματα και να με ενθαρρύνει. Στην αρχή, τρομοκρατήθηκα. Ένιωσα ότι εκτίθεμαι και σκέφτηκα να το κλείσω. Στη συνέχεια, όμως, ένας άγνωστος μου έδινε ανέλπιστη χαρά με ένα μήνυμά του μόνο. Κι έτσι το «χωρίς» μετράει ένα χρόνο και κάτι…».
Η Ευαγγελία είναι το ζωντανό παράδειγμα της νέας γενιάς που δεν το βάζει κάτω. Αγαπά την τέχνη κι εκμεταλλεύεται την τεχνολογία, για να την «βγάλει» έξω από τους τοίχους του δωματίου της. Να την μοιραστεί. Ωστόσο, με δεδομένο το «μπάχαλο», την οικονομική και κοινωνική κρίση που βιώνει η χώρα μας, δηλώνει πως δεν βλέπει τον εαυτό της επαγγελματία. Μόνο το ονειρεύεται.
«Τα νέα παιδιά πληρώνουν, για να εκδοθούν μόνα τους. Δεν υπάρχει κέρδος. Είναι πολύ δύσκολο να ζήσεις από τη συγγραφή».
Οι Έλληνες είναι καχύποπτοι με την ποίηση;
«Είναι. Από το σχολείο κιόλας σου «πασάρουν» έτοιμη ανάλυση ποιημάτων. Σε κάνουν σχεδόν να «μισήσεις» την ποίηση. Το ποίημα είναι συναίσθημα. Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Κι όμως στο σχολείο διορθώνουν αυτό που σου ξυπνά ένα ποίημα(!). Γενικά, στην Ελλάδα η ποίηση είναι παρεξηγημένη. Δεν έχουμε παιδεία πάνω σε αυτό το είδος γραφής και έκφρασης. Η τηλεόραση, η μουσική βιομηχανία… δεν ασχολείται κανείς».
Οι συνομήλικοί σου διαβάζουν ποίηση;
«Όχι».
Τα κοινωνικά δίκτυα βοηθούν την τέχνη;
«Εγώ είμαι υπέρ της ανοιχτής λογοτεχνίας, μια κι ασχολούμαι και μ’ αυτό. Αλλά σε γενικές γραμμές, ναι. Τα κοινωνικά δίκτυα βοηθούν στην προβολή διάφορων έργων. Πλέον, μπορείς να βρεις ό,τι θες στο διαδίκτυο. Ακόμα και τέχνη. Κάθε είδους».
Από πού πηγάζει η έμπνευσή σου;
«Αρχικά, ήταν το άτομο που προαναφέραμε. Πλέον, τα ποιήματά μου διαφέρουν. Δεν μιλάω σε αυτόν και δεν γράφω πια γι’ αυτόν. Μπορεί να εμπνευστώ από μια εικόνα στον δρόμο, από μια δυσκολία, από μια οικογενειακή μου κατάσταση, μια αναποδιά».
Μπορεί κάποιος να εμπνευστεί, να «κάνει» ποίηση από κάτι χαρούμενο;
«Όχι. Η τέχνη θέλει σκοτάδι. Αν είσαι ολοκληρωμένος, αν πιστεύεις πως είσαι ευτυχισμένος στην καθημερινότητά σου, δεν χρειάζεται να φτιάξεις το όνειρό σου σε κάποιο ποίημα. Ή σε έναν πίνακα ζωγραφικής. Δεν ψάχνεις διέξοδο. Σου αρκεί η πραγματικότητά σου. Από την έλλειψη πηγάζει η ποίηση. Για τον λόγο αυτό, έχω επιλέξει το «χωρίς» για όνομα στο blogμου. Οι ελλείψεις ορίζουν την πορεία σου».
«Μη φοβάσαι, μη ντρέπεσαι. Αυτό που έχεις στην ψυχή σου, είναι ο πλούτος σου. Αγάπησε τα ‘χωρίς’»
Η Λίλα Αθανασίου γεννήθηκε το 1992 στην Αθήνα, κατοικεί στον Άλιμο, διασκεδάζει στην καρδιά της Αθήνας σε μαγαζιά που αγαπούν την jazz και ξεχωρίζει από τον Πειραιά το Belle Amie , όπου κι έγινε η συνάντησή μας.
«Διαβάστε» την ψυχή της ΕΔΩ. Είναι σίγουρο πως θα βρείτε και δικά σας κομμάτια στα ποιήματά της.
Καλή συνέχεια Ευαγγελία και εις το επανιδείν!
