Nadia Murad Basee Taha: Οι ημέρες μου και οι νύχτες μου στα χέρια της ISIS
Πέρασε μερικούς μαρτυρικούς μήνες στα χέρια των τζιχανιστών του Ισλαμικού Κράτους. Τώρα, βρίσκεται στη Νέα Υόρκη για να καταθέσει στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Από την Λήδα Καλόγλου
Η Nadia είναι μόλις 21 ετών. Ανήκει στη φυλή των Yezidi που έχει μπει στο στόχαστρο της ISIS περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη φυλή στο Ιράκ επειδή την θεωρεί φυλή άπιστων. 250 χιλιάδες μουσουλμάνοι Yezidi έχουν δεχτεί κάθε είδους επίθεση από το Ισλαμικό Κράτος επειδή δεν πράτουν το Ισλάμ «όπως θα έπρεπε».
Έζησε στιγμές φρίκης και τρόμου στα χέρια των Τζιχανιστών. Τώρα όμως, ελεύθερη πια, τολμά να πει την ιστορία της, ελπίζοντας πως έτσι θα βοηθήσει κι άλλες κοπέλες να επιβιώσουν από αυτόν τον εφιάλτη.
Δεν σε κοιτά στα μάτια. Η φωνή της με τα βίας βγαίνει και το βλέμμα της είναι χαμηλωμένο. Αισθάνεται ακόμα ντροπή για αυτά που πέρασε. Λες και ήταν δικό της λάθος. Βρίσκει όμως ροι κουράγιο της να μιλήσει για τις ημέρες και τις νύχτες που πέρασε ως σκλάβα της ISIS.
Από το δωμάτιο του ξενοδοχείου στη Νέα Υόρκη όπου βρίσκεται για να καταθέσει στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, η Nadia λέει πως θυμάται κάθα ανατριχιαστική λεπτομέρεια. Ποτέ δεν θα ξεχάσει.
Ζούσε στην πόλη Kocho μαζί με την μητέρα της και τα αδέλφια της. Ήταν μαθήτρια και το αγαπημένο της μάθημα ήταν η ιστορία. Το όνειρο της ήταν να γίνει δασκάλα. Όλα αυτά όμως σταμάτησαν απότομα όταν τζιχαντιστές της ISIS έφτασαν στην πόλη. Οδήγησαν όλη την πόλη στο σχολείο. Εκεί σκότωσαν 312 άντρες σε μια ώρα. Τις γυναίκες τις πήγαν στη Μοσούλη. Από εκεί τις πουλούσαν σε τζιχανιστές σε κάθε γωνιά του Ιράκ και της Συρίας. Τις έκαναν σκλάβες. Ορισμένες γυναίκες έριχναν υγρά μπαταρίας στο πρόσωπο τους για να μην είναι πια ελκυστικές, ελπίζοντας πως έτσι θα τις άφηναν ελεύθερες. Άλλες κατέστρεφαν τα μαλλιά τους. Φυσικά τίποτα από όλα αυτά δεν είχε αποτέλεσμα.
Η Nadia θυμάται πως πολλές κοπέλες δεν άντεχαν και προσπαθούσαν να βάλουν τέρμα στη ζωή τους. Έκοβαν τους καρπούς τους και το αίμα πλημμύριζε όλο το χώρο. Εγώ δεν ήθελα να αυτοκτονήσω αλλά ήθελα εκείνοι να με σκοτώσουν, λέει σήμερα η Nadia η οποία μένει πλέον μόνιμα στη Γερμανία. Μια μέρα ήρθε και η δική της σειρά να δωθεί προς πώληση. Καθόταν σε ένα δωμάτιο γεμάτο με άλλες κοπέλες. Φορούσε ένα ροζ τζάκετ. Μπήκε ένας ψηλός άντρας με μακριά μαλλιά και μακρύ μούσι. Της είπε να σηκωθεί. Εκείνη άρχισε να ουρλιάζει και φωνάζει. Την άρπαξε κι εκείνη προέβαλε αντίσταση. Επεσε στα πόδια ενός άλλου άντρα λιγότερου τρομακτικού και τον παρακαλούσε να την πάρει εκείνος.
Ο νέος της απαγωγέας προσευχόταν πέντε φορές την ημέρα. Είχε μια σύζυγο και μια κόρη που την έλεγαν Sara. Εκείνη όμως δεν τις είδε ποτέ. Μια μέρα την οδήγησε στο πατρικό της σπίτι. Την ανάγκασε να βάλει τα καλά της και να βαφτεί. Στη συνέχεια την βασάνισε και την βίασε. Αυτή ήταν η καθημερινότητα της.
Τώρα, ελεύθερη πια αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή της με την ελπίδα πως θα σώσει τις κοπέλες που είναι ακόμα σκλάβες στα χέρια των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους.
