Patti Smith & Sam Shepard | Ήξερα ότι θα έβλεπα ξανά τον Sam κάπου στο τοπίο του ονείρου
Ένας έρωτας με σύντομη διάρκεια & μια αγάπη παντοτινή που επισφραγίσθηκε με ένα τρυφερό γράμμα. Η Patti Smith γεννήθηκε στις 30/12/1946.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Sam Shepard & Patti Smith
Mια σχέση που είχε διάρκεια μισού αιώνα.
Εκείνος… σπουδαίος ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος, βραβευμένος το 1979 με Πούλιτζερ για “Tο θαμμένο παιδί”. Ένας ανατρεπτικός ντράμερ, καουμπόης αλλά και ρομαντικός, ένας “ήρωας” της underground σκηνής της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του `70.
“Όταν βρίσκεις έναν τοίχο που εσύ ο ίδιος έχεις χτίσει με τη σκέψη σου, απλώς ρίξτον”, είπε κάποτε με αφορμή τη διαδικασία της δημιουργίας. Ένας άνθρωπος που κατάφερε να ρίξει πολλούς τοίχους στη διάρκεια της καριέρας του.
Εκείνη… Ποιήτρια, μουσικός, τραγουδίστρια, φωτογράφος και συγγραφέας… Ατίθαση αλλά και ονειροπόλα… Η “νονά του πανκ”, όπως την αποκάλεσαν. Μια ψιλόλιγνη γυναίκα, με άγρια ομορφιά κι έντονη προσωπικότητα, η οποία μεγάλωσε διαβάζοντας ποιήματα του αγαπημένου της Άρθουρ Ρεμπώ…
Λίγους μήνες πριν, o Sam Shepard φεύγει από τη ζωή και η Patti Smith τον αποχαιρετά με μια ιδιαίτερα τρυφερή και συγκινητική επιστολή στο Νew Yorker.
Οι δυο τους έζησαν αρχικά μια σύντομη, παράνομη ερωτική ιστορία, η οποία όμως εξελίχθηκε σε δυνατή φιλία. Τόσο ισχυρή που τους κράτησε συνδεδεμένους για πολλά πολλά χρόνια…
Οι δυο τους γνωρίζονταν από τα δύσκολα χρόνια του ξεκινήματος στη Νέα Υόρκη. Τότε που έκαναν όνειρα για το μέλλον, δίχως να τους κυριεύει το άγχος της επιτυχίας και της διασημότητας. Η Patti αναφέρεται στα μικρά σημάδια που έμειναν για πάντα στο σώμα τους τότε. Ο Sam είχε ένα μισοφέγγαρο ανάμεσα στον αντίχειρα και τον δείκτη του και η ίδια μια αστραπή στο αριστερό γόνατο.
Η Patti Smith περιγράφει τη νυχτερινή τους επικοινωνία και συγκεκριμένη την εικόνα της… Εκείνη κάθεται να φτιάχνει νεσκαφέ και συζητά για τα παιδιά τους, για τα σμαράγδια του Κορτέζ, το ντέρμπι του Κεντάκι, τα βιβλία τους, του συγγραφείς…
“Με έπαιρνε τηλέφωνο αργά μέσα στη νύχτα από κάπου στον δρόμο, μια πόλη-φάντασμα στο Τέξας, από ένα χώρο στάθμευσης κοντά στο Πίτσμπουργκ ή από την Σάντα Φε, όπου είχε παρκάρει στην έρημο και άκουγε τα κογιότ να ουρλιάζουν”, γράφει, αναφερόμενη σε όλα εκείνα τα ξαφνικά μεταμεσονύκτια τηλεφωνήματα που της έκανε από διάφορα σημεία κυρίως όμως από το σπίτι του στο Κεντάκι.
Toν αποχαιρετά με απλά λόγια, αλλά τόσο τρυφερά που ραγίζουν την καρδιά…”Ήξερα ότι θα έβλεπα ξανά τον Sam κάπου στο τοπίο του ονείρου, αλλά εκείνη τη στιγμή φαντάστηκα ότι ήμουν πίσω στο Κεντάκι με τα χωράφια στις πλαγιές και το ρυάκι που φαρδαίνει και γίνεται ποταμάκι. Είδα τα βιβλία του Sam στα ράφια, τις μπότες του δίπλα στον τοίχο, κάτω από το παράθυρο από όπου μπορούσε να βλέπει τα άλογα που βόσκουν πλάι στον ξύλινο φράχτη. Είδα τον εαυτό μου στο τραπέζι της κουζίνας, να αγγίζω το τατουάζ στο χέρι του.”
Kάποτε ο Sam της είχε στείλει ένα γράμμα στο οποίο έγραφε ότι ονειρευόταν άλογα. Τώρα, η Patti γράφει: “…δεν θα χρειαστεί σέλα, δεν θα χρειαστεί τίποτα. Προχώρησα στα γαλλικά σύνορα, ένα μισοφέγγαρο ανέβαινε στον μαύρο ουρανό. Είπα αντίο στον φιλαράκο μου, καλώντας τον, μέσα στη νέκρα της νύχτας”.
