Θυμήσου, το συναίσθημα είναι προσωπική υπόθεση και κτυπάει πάντα κόκκινο: Σπύρος Μάνεσης – « 9 Portraits of Lena Platonos» (2015 – Ankh)
Βάζεις το CD, σβήνεις το φως, ανοίγεις την ψυχή. Αφήνεις τις μνήμες να σε παρασύρουν. Γυρίζεις χρόνια πίσω, δένεις πρόσωπα με καταστάσεις. Επισκέπτεσαι ξανά στιγμές ατομικής μοναξιάς. Ο Σπύρος Μάνεσης αναδεύει το παρελθόν. Με την προσοχή που ο κηπουρός περιποιείται μια λεπτεπίλεπτη ορχιδέα. Χωρίς άρωμα θα ρωτήσεις; Φυσικά. Το δικό σου.
«Η σόλο ερμηνεία στη τζαζ έχει έναν ιδιαίτερα υψηλό βαθμό απαιτήσεων. Με αυτήν την έννοια πιθανώς να υπάρχει και ένα ποσοστό αυταρέσκειας».
Βάζεις το CD, σβήνεις το φως, ανοίγεις την ψυχή. Αφήνεις τις μνήμες να σε παρασύρουν. Γυρίζεις χρόνια πίσω, δένεις πρόσωπα με καταστάσεις. Επισκέπτεσαι ξανά στιγμές ατομικής μοναξιάς. Ο Σπύρος Μάνεσης αναδεύει το παρελθόν. Με την προσοχή που ο κηπουρός περιποιείται μια λεπτεπίλεπτη ορχιδέα. Χωρίς άρωμα θα ρωτήσεις; Φυσικά. Το δικό σου.
Η Λένα Πλάτωνος είχε πάντα μια μοναδική μουσική γραφή, ικανή να αγγίξει χορδές εσωτερικές. Να ζωγραφίσει το συναίσθημα με παθιασμένα ηχοχρώματα. Να περάσει μορφές έκφρασης και τεχνοτροπίας από άκρο σε άκρο, από την παράδοση μέχρι τον μοντερνισμό. Όλα αυτά δημιουργικά δομημένα σε μια πρωτότυπη σύνθεση πάθους και μελωδίας. Η προσέγγιση του Σπύρου Μάνεση αποπνέει διακριτικό σεβασμό στο πρωτότυπο. Ταυτόχρονα αφήνει τη δική του ερμηνευτική δεξιότητα να χαράξει επάλληλους κύκλους άποψης. Στα εννέα διαφορετικά πορτραίτα που φιλοτεχνεί, άλλοτε αδρά με κλασσικό λυρισμό και άλλοτε παθιασμένα, με δεξιοτεχνική «free» αφήγηση, δεν αφήνει πολλά περιθώρια αμφισβήτησης. Ακούς το «Σαμποτάζ» και νοιώθεις οτι ο Μάνεσης «διαχειρίζεται» ισχυρές δόσεις αγωνίας, μέσα από περάσματα γεμάτα «syncopate» εξάρσεις. Είναι εδώ ακριβώς που καταλαβαίνεις τη συγγένεια με το «ανορθόδοξο», επιθετικό στυλ του Monk. Περνάς στον λυρισμό του «Ρόζα Ροζαλία» και αισθάνεσαι τη μελωδία να οδηγεί το μουσικό ιδίωμα σε τρυφερά μονοπάτια προσωπικής σπουδής. Γυρίζεις στο «Θα συναντηθούμε στο σαλούν» και το αυτί σου ψηλαφίζει την «διαχείριση ενέργειας», την αρμονική εναλλαγή από την ένταση στην ύφεση. Απολαμβάνοντας επαναληπτικά τα 9 κομμάτια καταλαβαίνεις γιατί ο Σπύρος Μάνεσης αποφάσισε να αφήσει έξω τη φωνή, ώστε να αναδείξει την προσωπική ερμηνευτική γραφή αποκλειστικά μέσα από τη μουσική.
Είναι αξιοσημείωτο ότι η ηχογράφηση έγινε το 2010 και το 2011. Ακούγοντάς τη σήμερα είναι φορές που ως ακροατής αναρωτιέσαι αν αναφερόμαστε σε μια προσπάθεια απόλυτα «ψαγμένη». Ίσως όχι, αλλά αυτό είναι και η μαγεία της τέχνης. Να επισκέπτεσαι ξανά και ξανά το θέμα σου, με άποψη εποχής και ωριμότητα έμπνευσης. Άλλωστε όπως παραδέχεται και ο ίδιος αν έπαιζε πάλι σήμερα τα κομμάτια η προσέγγιση θα ήταν σίγουρα εντελώς διαφορετική. Σε λίγες μέρες θα μπορέσουμε να το διαπιστώσουμε μαζί του, στο Half Note Jazz Club.
Τα κομμάτια: Gadenza tis anixis, Vrady, Tha synantithoume sto saloon, Sabotage, Mono, Galazia Kithara, Roza Rozalia I to roz hroma, I pedias me to nekrotafion, Mirabilia.
Οι συντελεστές: Σπύρος Μάνεσης, πιάνο. Λένα Πλάτωνος, σύνθεση.
Μάθε περισσότερα: http://www.spyrosmanesis.com/
Αγόρασέ το: Στον Ιανό (και στο iTunes από τις 17 Μαϊου)
Επίσημη παρουσίαση: Στο Half Note Jazz Club, 19 Μαϊου.
Σπύρος Μάνεσης – Διάλογος στο Και Πέντε…
Ελληνική jazz σκηνή: ανακύκλωση ή εξέλιξη;
Και τα δύο. Η εξέλιξη όμως είναι το κυρίαρχο στοιχείο αυτή τη στιγμή κατά τη γνώμη μου. Εχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να βλέπει κανείς δημιουργούς προηγούμενης γενιάς όπως ο Γιώργος Κοντραφούρης, ο Τάκης Πατερέλης, ή ο Γιώτης Σαμαράς να φτιάχνουν φρέσκα projects με μουσικούς κατά πολύ νεότερούς τους. Γίνεται ένα όμορφο μπλέξιμο. Επίσης υπάρχει ένα αυξανόμενο κοινό νέων ανθρώπων που παρακολουθεί τη σκηνή. Αν αναπτυχθούν και οι κατάλληλοι χώροι ή οι σχετικοί θεσμοί στην Ελλάδα τότε θα μιλάμε για πραγματική άνθιση.
Υπάρχει τελικά δυναμικό ακροατήριο;
Τη μεγαλύτερη δυναμική ως ακροατήριο την έχουν άνθρωποι νέοι 20-30 χρόνων. Υποψιασμένοι βέβαια γιατί είναι άτομα που δεν έχει καεί η αισθητική τους από τα mainstream ελληνικά ΜΜΕ. Αναζητούν ζωή και πνευματική καλλιέργεια μέσα από την επαφή με ειλικρινείς μορφές τέχνης. Η τζαζ είναι ακριβώς αυτό.
Σόλο και αυτοσχεδιασμός: αυτάρεσκη παγίδα;
Η σόλο ερμηνεία στη τζαζ έχει έναν ιδιαίτερα υψηλό βαθμό απαιτήσεων. Με αυτήν την έννοια πιθανώς να υπάρχει και ένα ποσοστό αυταρέσκειας. Περισσότερο ίσως με την έννοια της φιλοδοξίας, στην επιλογή μου να κάνω τα “9 portraits of Lena Platonos” για piano solo. Περισσότερο όμως το είδα ως μια σπουδή πάνω στη δημιουργία και διαχείριση μουσικών χώρων και κόσμων από ένα πιάνο μόνο. Κάθε κομμάτι του δίσκου είναι ένας ξεχωριστός μουσικός κόσμος. Μια ξεχωριστή προσέγγιση στο πιάνο και αυτό, στη διαδικασία του να το κάνω το έβρισκα εξαιρετικά ενδιαφέρον. Ως προς τον αυτοσχεδιασμό, αυτός λειτουργεί τις περισσότερες φορές αφηγηματικά.
Λένα Πλάτωνος; Μόνο συναίσθημα;
Ένας συνθέτης και μια μουσική δεν είναι ποτέ μόνο συναίσθημα, έτσι κι αλλιώς το συναίσθημα δημιουργείται στον ακροατή. Η Λένα Πλάτωνος είναι μία σπουδαία συνθέτης, με συνθέσεις που χαρακτηρίζονται από μεγάλο μελωδικό και αρμονικό πλούτο. Ο λυρισμός είναι ασφαλώς κυρίαρχο χαρακτηριστικό της μουσικής της αλλά ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι πχ στον “Αστερισμό του Πιγκουίνου” η Πλάτωνος χειρίζεται τη φόρμα με αριστοτεχνικό τρόπο;
Λένα Πλάτωνος και Thelonious Monk;
Η σχέση δεν είναι άμεση, προφανώς. Στο project αυτό όμως η δουλειά μου είχε και σαν στόχο να γεφυρώσει χάσματα μεταξύ στυλ που είναι κατά τα φαινόμενα ασύμβατα μεταξύ τους. Ασχολήθηκα κυρίως με μουσικές παραμέτρους που αφορούν σε όλη τη μουσική και δεν έχουν να κάνουν με τα στυλ. Για παράδειγμα το “Σαμποτάζ” δεν με ενέπνεε να το χειριστώ καθόλου ως “όμορφο και μελωδικό” γιατί δεν είναι. Είναι διάφωνο, με αιχμές και εμπεριέχει το στοιχείο της αγωνίας. Ετσι το έστησα με έναν τρόπο που θυμίζει Monk, μια τέτοια αντιστοιχία μου προέκυψε καθώς το δούλευα, το έκανα βέβαια με το δικό μου τρόπο.
