H ήττα της Ανυπαρκτης Αριστεράς
Φτάνοντας σε συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση ο Τσίπρας, έκανε την μόνη λογική πράξη της ως τώρα πολιτικής του καριέρας. Photo Aris Oikonomou / SOOC
Φωτογραφία: Άρης Οικονόμου SOOC
Το ύφος του Αλέξη Τσίπρα λίγο μετά την λήξη της χθεσινοβραδυνής Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες ήταν κάπως περίεργοι. Όπως αυτό ενός ανθρώπου που λίγο πριν είχε διαπιστώσει ότι αυτό το φως που ερχόταν από το βάθος του τούνελ, ήταν το τρένο. Αυτό που γνώριζε ο Τσίπρας ξεκινώντας για να πάει στις Βρυξέλλες , ήταν ότι στο τέλος του μήνα δεν ήταν μόνο η δόση του ΔΝΤ που δεν θα μπορούσε να πληρώσει. Θα ήταν και ένα μέρος από τους μισθούς και τις συντάξεις. Και επιπλέον ήξερε ότι μια χώρα χωρίς λεφτά στο επικίνδυνο γεωπολιτικό περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί γύρω μας θα οδηγούσε σε απρόβλεπτες εξελίξεις. Τα παιχνίδια του φιγουρατζή οικονομολόγου, που διάλεξε για Υπουργό Οικονομικών, του Γιάνη Βαρουφάκη, όχι μόνο δεν είχαν κανέναν αποτέλεσμα, αλλά είχαν και τρομερό κόστος. Τέτοιο που καμιά άλλη προηγούμενη Κυβέρνηση δεν έχει καταφέρεις να συσσωρεύσει σε βάρος των φορολογουμένων Ελλήνων σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Δεν είναι μόνο τα 30 δις που πέταξαν από τις ελληνικές Τράπεζες μέσα σε λίγους μήνες. Είναι και το ότι το κόστος της διακυβέρνησης του Σύριζα ήταν 1 περίπου δις για κάθε μήνα διακυβέρνησης. Πέντε μήνες που κόστισαν πέντε δις.
Αυτή η άποψη που υποστηρίζει ο Σύριζα δεν έχει τίποτα αριστερό. Είναι οι απόψεις ενός κόμματος εξουσίας, που για να στερεωθεί σ’ αυτήν, προσλαμβάνει δημοσίους υπαλλήλους, με έξοδα των φορολογουμένων. Όπως κάνουν και όλες οι ελληνικές Κυβερνήσεις τα τελευταία σαράντα χρόνια. Που δημιούργησαν έναν τερατώδη κρατικοδίαιτο καπιταλισμό, με αλλεπάλληλους κύκλους επιχειρηματικών συμφερόντων που διαπλέκονται χωρίς ενδοιασμούς γύρω από κάθε κρατικό φορέα. Μέσα στην ιδεολογία του Σύριζα, δεν υπάρχει καμιά πρόταση για το πώς θα δημιουργηθεί ο πλούτος που θα διανεμηθεί. Είναι η νοοτροπία των ανθρώπων που θέλουν να ζουν με δανεικά, χωρίς να παράγουν. Είναι η έλλειψη αξιοπρέπειας, που μόνο ιδανικό της είναι η επικράτηση των μετρίων.
Τέλος πάντων. Έστω και την τελευταία στιγμή αυτή η Ανύπαρκτη Αριστερά, έστω και την τελευταία στιγμή, φοβήθηκε το συνολικό χάος μιας ρήξης, που θα κατάπινε πρώτα την ίδια.
