Πόκα για δύο με ανοιχτά χαρτιά
Μπορεί ο Σαμαράς να κάνει ζημιά στον Μητσοτάκη κι αν ναι, πόσο μεγάλη;
Το ερώτημα δεν είναι απλά θεωρητικό, καθώς όλο και περισσότεροι που γνωρίζουν καλά την ιδιοσυγκρασία του, επιμένουν ότι ο Μεσσήνιος θα ρίξει τελικά στο τραπέζι το χαρτί ενός νέου κόμματος. Αν όντως κάτι τέτοιο συμβεί, οι εξελίξεις στα δεξιά του πολιτικού τόξου θα πάρουν τροπή απρόβλεπτη, καθώς άλλος ένας παίκτης θα έχει καθίσει στο τραπέζι και η τράπουλα θα πρέπει να ξαναμοιραστεί.
Πού ποντάρει όμως ο Σαμαράς και τι επιδιώκει, αν όντως πάρει την πρωτοβουλία ίδρυσης ενός νέου κόμματος; Το προφανές είναι ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν συνεχίζει απλώς τη βεντέτα για τη βεντέτα, αλλά έχει σχέδιο: θεωρεί ότι μπορεί να εκθρονίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη και να συμβάλει από θέση ισχύος στη διαμόρφωση της διάδοχης κατάστασης.
Μπορεί, όμως, πράγματι; Για να συμβεί κάτι τέτοιο, υπάρχουν δύο προαπαιτούμενα: το πρώτο είναι να περιοριστεί η Νέα Δημοκρατία σε εκλογικά επίπεδα χαμηλότερα και από αυτά των ευρωεκλογών – πράγμα που θα καθιστούσε εξαιρετικά δυσχερή τη δυνατότητα αναζήτησης συμμάχων – και το δεύτερο να προσελκύσει το κόμμα Σαμαρά ένα αξιοπρεπές ποσοστό ψηφοφόρων, αποκτώντας παράλληλα ικανό αριθμό βουλευτών.
Το τι θα συμβεί σε μία τέτοια περίσταση δεν είναι της στιγμής, καθώς στη μετεκλογική εξίσωση θα υπεισέλθουν και άλλες παράμετροι. Αυτό που έχει ίσως ενδιαφέρον να αναζητηθεί τώρα, είναι από ποιες δεξαμενές μπορεί να αντλήσει ψηφοφόρους ένα νέο κόμμα στα δεξιά της ΝΔ και ποια πραγματικά περιθώρια υπάρχουν για μια αξιοπρεπή εκλογική εμφάνιση.
Ο Αντώνης Σαμαράς δικαιούται να ελπίζει ότι ένα τμήμα από τους νεοδημοκράτες, που αντιμετωπίζουν δύσθυμα τη μετακίνηση της ΝΔ προς το κέντρο και ενοχλούνται από την ισχυροποίηση πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ, θα δουν με ενδιαφέρον την περίπτωση ενός κόμματος που θα μιλάει τη συντηρητική διάλεκτο, όπως την έχουν συνηθίσει, και δεν θα απολογείται για τα Τέμπη, τις παρακολουθήσεις και τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Πολύ περισσότερο, ωστόσο, δικαιούται να ποντάρει στη δεξαμενή των πολλών ψηφοφόρων της ΝΔ που απείχαν στις ευρωεκλογές, θεωρώντας ότι το κόμμα τους απομακρύνεται όλο και πιο πολύ από τις ρίζες του. Το συντηρητικό αυτό εκλογικό κοινό, που έλαμψε με την απουσία του από τις κάλπες των ευρωεκλογών στις περισσότερες περιοχές της Μακεδονίας, μπορεί να σκανδαλίστηκε από τις ρυθμίσεις για τα ομόφυλα ζευγάρια, δεν γοητεύτηκε, ωστόσο, ούτε στήριξε εκλογικά σχηματισμούς που φλέρταραν με τα ακροδεξιά ακροατήρια και ανακύκλωναν ομοφοβικές και εθνικιστικές απόψεις.
Η εκλογική συμπεριφορά της κρίσιμης αυτής εκλογικής μάζας στην εθνική κάλπη δεν μπορεί να εκτιμηθεί με ασφάλεια. Θα προσδιοριστεί ωστόσο σε μεγάλο βαθμό και από τη στάση του Κώστα Καραμανλή, με τον οποίο το συντηρητικό αυτό κοινό διατηρεί ανοιχτούς διαύλους, και από τη ρητή ή σιωπηλή στήριξη που μπορεί να παράσχει ο πρώην πρωθυπουργός σε ένα εγχείρημα του Αντώνη Σαμαρά.
Στην πόκα, ωστόσο, όλοι ξεκινούν με τις ίδιες πιθανότητες – τη διαφορά την κάνει το φύλλο που κρατάει κάθε παίκτης. Και επειδή στην κορυφή του τραπεζιού κάθεται ο σημερινός πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, θα είναι τουλάχιστον επιπόλαιο να πιστέψει κανείς ότι δεν προετοιμάζεται να ρίξει στο τραπέζι το δικό του χαρτί, για να μη γίνει ο δεύτερος Μητσοτάκης που έριξε ο Σαμαράς.
