Αυτοί που τρέχουν και αυτοί που δεν τρέχουν

Οι συνδιαλλαγές μου με το Ελληνικό Δημόσιο, ξεκίνησαν πολλές δεκαετίες πριν. Την εποχή του ‘τριπλότυπου’ στις Εφορίες, την εποχή του ‘να φέρετε και αυτό το πιστοποιητικό’, την εποχή του ‘υπογραφή στον 3ο από τον προϊστάμενο, ‘στρογγυλή’ σφραγίδα στον 2ο και μετά, πάλι σε μένα’. Και όλα αυτά με ατελείωτες ουρές. Λογικό ότι ανέπτυξα μια σοβαρή δυσανεξία, που δημιουργούσε θλίψη και αγωνία κάθε φορά που έπρεπε να επισκεφθώ Δημόσια Αρχή.

Σε αυτές τις συνδιαλλαγές, έχουν καταγραφεί στη μνήμη μου συγκεκριμένες περσόνες – κάτι σαν ‘avatar’ που έμειναν στη μνήμη μου. Η ΙΓ ΔΟΥ είχε ‘απ’ όλα’: τον νεαρό – προφανώς ‘έκτακτο’ προσωπικό από τα προγράμματα Stage – που έτρεχε για όλους: να φέρνει έγγραφα, να εκτυπώνει καταστάσεις πληρωμών, να εκδίδει διπλότυπα. τα δύο γκισέ για ‘Ταμείο’: το ένα, είχε χειρόγραφη επιγραφή ‘ΜΟΝΟ ΠΑΡΑΒΟΛΑ’. Μονίμως κενό.

Ο υπάλληλος / ταμίας, μονίμως με δελτία τυχερών παιχνιδιών μπροστά του. Η ενσάρκωση της ραθυμίας, της αργομισθίας. Στο άλλο, ένας ταμίας με συγκεκριμένες κινήσεις: μια μουτζούρα στα 3 αντίγραφα που ήταν ‘υπογραφή’, τρεις χτύποι της σφραγίδας με τα στοιχεία του, και ‘επόμενος’. τη μεσήλικη υπάλληλο, που έβγαζε την ψυχή όποιου εξυπηρετούσε: ‘φέρτε και αυτό το έγγραφο’, ‘δεν έχετε υποβάλλει δήλωση’, ‘πηγαίνετε στον Διευθυντήγια υπογραφή’, ‘δεν μπορώ τώρα’. Νεύρα, πίεση και καταναγκασμός.

Στη ΔΟΥ ΦΑΕ, η κυρία μέσης ηλικίας που μιλούσε στο τηλέφωνο κατευθύνοντας κάποιον υφιστάμενο. Παραθέτοντας νόμους, άρθρα, εγκυκλίους, να τον καθοδηγεί σχεδόν ‘από το χέρι’. Όταν την ρώτησα: ‘έτσι γνωρίζετε όλη την φορολογική νομοθεσία;’ , το πρόσωπο φωτίστηκε! Η αναγνώριση που δεν περίμενε.

Πρόσφατα, από το ‘Στο Χιλιοστό’, έμαθα την κυρία Σταυρούλα Μηλιάκου, Γενική Διευθύντρια του Λογιστηρίου του Κράτους. Σοβαρή, με γνώσεις, με ομιλία που καταδεικνύει την επιστημονική της επάρκεια, την αίσθηση του καθήκοντος, την αντίληψη της κρισιμότητας των στιγμών. Σαν να ακούω σοβαρό στέλεχος επιχείρησης και όχι Δημόσιο Υπάλληλο. Στέλεχος που γνωρίζει τις υποχρεώσεις της θέσης, με ικανότητα να καλύπτει την ανεπάρκεια προϊσταμένων, με ενσυναίσθηση για τις συνέπειες των πράξεών της στους πολίτες, με τεχνική γνώση των δυσκολιών, με λήψη πρωτοβουλιών και αποφάσεων, με διευθέτηση καταστάσεων.

Και το Ελληνικό Δημόσιο, να μην μπορεί να ξεχωρίσει τους δύο κόσμους. Από τη μία πλευρά οι ικανοί, με διάθεση, με επαγγελματισμό, με στόχο την επίλυση και όχι την διεκπεραίωση. Αυτούς που κάνουν ‘κάτι παραπάνω’. Από την άλλη οι ‘δεν θα με απολύσει κανείς, και θα τρέχετε κι όλας’.

Γιατί δεν υπάρχει αξιολόγηση. Γιατί οι προαγωγές είναι σαν τα φρούτα: ωριμάζουν στην ώρα τους και ωριμάζουν για όλους. Μπορεί και η αιτία της κακοδαιμονίας της χώρα μας. Οι ‘Κυρίες των ΔΟΥ’ και οι ‘Σταυρούλες Μηλιάκου’, υπερβάλλουν εαυτούς αλλά ουδείς το καταγράφει, μηδέ και τις αμείβει ανάλογα. Και αυτό ακριβώς, το ότι το κάνουν εν γνώσει τους ότι δεν υπάρχει ανταμοιβή, τις κάνει ακόμα πιο άξιες.