Γιατί ξανανοίγουν τα σινεμά της πόλης, αλλά ως θέατρα;

Διαβάζω με ενδιαφέρον την είδηση πως ο κινηματογράφος «Μπροντγουαίη» θα επιστρέψει στη ζωή της πόλης, με θεατρικό προσανατολισμό· όχι τυχαία, αφού θα τον διαχειρίζονται οι Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη (η εταιρία παραγωγής πίσω απ’ τη «Δούκισσα της Πλακεντίας» σε σκηνοθεσία Γ. Νανούρη και τον «Δον Ζουάν» σε σκηνοθεσία Λ. Τριανταφυλλίδου για να αναφέρουμε κάποιες ενδεικτικές δουλειές τους). Το κτίριο στης Στοάς Λάλη, στην οποία δραστηριοποιείται και το Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη, ανακαινίστηκε με σεβασμό στην ιστορία του, όπως μας ενημερώνει το σχετικό δελτίο τύπου, αποκαθιστώντας τα καθίσματα του ιστορικού κινηματογράφου, διατηρώντας τα χαρακτηριστικά ηχομονωτικά πάνελ αλλά και τα διακοσμητικά πάνελ των πλαϊνών τοίχων της πλατείας του θεάτρου, με τις χαρακτηριστικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες.

Το πολιτιστικό συγκρότημα κατασκευάστηκε το 1970 και αποτέλεσε πολιτιστικό πόλο της Αθήνας για πάνω από 30 χρόνια. Στις δύο θεατρικές σκηνές του έδρασαν μεταξύ άλλων οι Έλλη Λαμπέτη, Μάνος Κατράκης και Δημήτρης Παπαμιχαήλ, το Μπροντγουαίη όμως ήταν πολύ δημοφιλές για τον χειμερινό και θερινό κινηματογράφο του. Στην ταράτσα του, μάλιστα, γυρίστηκε πρόσφατα το γεμάτο φρεσκάδα «Broadway» του Χρήστου Μασσαλά, ξανανοίγωντας την όρεξή μας να επιστρέψει το θερινό σινεμά με μια απ’ τις πιο προνομιακές θέες της πόλης.

Ενώ λοιπόν είναι πάντα ευτύχημα να δημιουργούνται νέοι χώροι πολιτισμού, προκύπτει το ερώτημα γιατί να μην επανεργοποιηθούν και οι κινηματογραφικές αίθουσες του «Μπροντγουαίη». Η απάντηση είναι σχετικά απλή: το θέατρο είναι ένα από τα σημαντικότερα οικονομικά κεφάλαια της Αθήνας, όσων αφορά τα έσοδα που προκύπτουν απ’ τον πολιτισμό, σε αντίθεση με τον κινηματογράφο που ασθμαίνει όχι να ακολουθήσει, αλλά απλώς να επιβιώσει. Δεν είναι, άλλωστε, η πρώτη φορά που ακούμε για έναν κινηματογράφο που μετατράπηκε σε θέατρο: το ίδιο συνέβη πρόσφατα με το ιστορικό Πτι Παλαί του Παγκρατίου, αλλά και με τα παροπλισμένα σινεμά Embassy στο Κολωνάκι και Φιλίπ στην Πλατεία Αμερικής.

Και ενώ η άποψη «καλύτερα θέατρο παρά σουπερμάρκετ» έχει βάση, ο κίνδυνος το θέατρο να μετατραπεί σε σούπερμαρκετ είναι όλο και πιο ορατός. Φέτος, ανέβηκαν πάνω από 1300 παραστάσεις, ενώ μία σημαντική μερίδα των χώρων συγκεντρώνεται στα χέρια συγκεκριμένων παραγωγών. Κι αν είμαστε μια χώρα με υπερπροσφορά ηθοποιών, τα πρόσωπα που βλέπουμε τελικά επί σκηνής είναι λίγο-πολύ τα ίδια· κυρίως αυτά που έχουν το μεγαλύτερο buzz και άρα θα φέρουν τον ανάλογο κόσμο στην πλατεία. Φυσικά δεν λέμε ότι πρόκειται για κακούς ή ούτε καν μέτριους ηθοποιούς· το μονοπώλειο όμως πάει κόντρα στην ίδια την πλουραλιστική φύση του θεάτρου, ειδικά όταν οι εταιρείες παραγωγής προωθούν μαρκετίστικες ιδέες έναντι ουσιαστικά πρωτότυπων προτάσεων.

Και όλα αυτά, ενώ η είδηση των ημερών που πέρασε στα ψιλά είναι πως το Πάλας του Παγκρατίου, ίσως ο παλαιότερος κινηματογράφος της Αθήνας που γιόρτασε πρόπερσι τα εκατό του χρόνια, δεν κηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο απ’ το Κεντρι­κό Συμ­βούλιο Νεω­τέρων Μνη­μείων του Υπουργείου Πολιτισμού. Και αυτό ενώ η ταράτσα του, όπου και στεγάζεται η θερινή εκδοχή του, προστατεύεται με βάση υπουρ­γική απόφαση του 1997!