Χάρη στο Netflix ο Μάθιου Πέρι γίνεται ακόμα πιο αγαπητός από τα «Φιλαράκια»
Η μίνι σειρά ντοκιμαντέρ του streamer εντρυφά στην προσωπικότητα του αδικοχαμένου ηθοποιού απεικονίζοντας τα λόγια συγγενών και φίλων του.
Πριν από ακριβώς τρία χρόνια, ο κόσμος σοκαρίστηκε στο άκουσμα του θανάτου του Μάθιου Πέρι. Ο ηθοποιός που ταυτίστηκε με το ρόλο του Τσάντλερ Μπινγκ στην κωμική σειρά «Φιλαράκια», έχασε τη ζωή του σε ηλικία 54 ετών λόγω συγκυριών που έκτοτε έχουν δημοσιοποιηθεί και συζητηθεί εκτενώς. Είναι γνωστό, εξάλλου, πως ο αγαπητός κωμικός αντιμετώπιζε διαχρονικά προβλήματα με το άγχος, την κατάθλιψη και τις καταχρήσεις, έτσι μοιάζει περιττό να τα επαναλάβουμε. Και έπειτα, έχει μιλήσει ο ίδιος εις βάθος για αυτά στα απομνημονεύματά του με τίτλο «Φιλαράκια, εραστές και το μεγάλο φριχτό πράγμα» (εκδ. AΘens Bookstore).
Επομένως, ρεαλιστικά, τι θα μπορούσε να περιμένει κανείς από ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Πέρι; Ενός ανθρώπου τόσο δημόσιου που, κυριολεκτικά, έμπαινε (και μπαίνει) στα σπίτια εκατομμυρίων τηλεθεατών καθημερινά. Και έπειτα, πώς αυτό θα γυριζόταν με τρόπο που να μη μοιάζει με τηλεοπτική τυμβωρυχία, αλλά με μια ένα σεβάσμιο αποχαιρετισμό σε έναν αξέχαστο ηθοποιό; Αυτές είναι οι δύο βασικές προκλήσεις τις οποίες ξεπερνά η μίνι σειρά «Αυτό με τον Μάθιου Πέρι» που μόλις έκανε πρεμιέρα στο Netflix.
«Σε παρακαλώ, Θεέ μου, κάνε με διάσημο»
Σήμερα που μεγάλη μερίδα του κόσμου πασχίζει για ελάχιστα viral δευτερόλεπτα στα social media, μοιάζει σχεδόν δεινοσαυρικό να θυμίσουμε πως κάποτε η ίδια επιθυμία τροφοδοτούσε τους αμέτρητους φερέλπιδες ηθοποιούς στα δοκιμαστικά του Χόλιγουντ. Όχι πως έχουν εξαφανιστεί, αλλά νομίζω συνεννοούμαστε. Ένας απο αυτούς, λοιπόν, ήταν και ο Πέρι. Πολύ άμεσα και χωρίς περιττές εισαγωγές, το ντοκιμαντέρ μπαίνει κατευθείαν στο προκείμενο σκιαγραφώντας το πορτραίτο ενός κωμικού που αν και ακατέργαστος, είχε βρει από νωρίς το στιλ του. Εκείνο που εκκρεμούσε ήταν να ανακαλυφτεί από κάποιον, να αδράξει την ευκαιρία που θα τον τοποθετούσε στο βάθρο. Για αυτό και κατά δήλωσή του, είχε φτάσει στο σημείο να κάνει την εξής προσευχή: «Θεέ μου, κάνε ό,τι θέλεις με εμένα· απλά, σε παρακλάω, κάνε με διάσημο». Η φράση μοιάζει ανατριχιαστική με δεδομένο τα όσα ακολούθησαν στη ζωή του Αμερικανού, αλλά αποδεικνύει το πόσο διακαής ήταν ο πόθος του για αυτήν τη δουλειά.
Διότι κάτι που τείνει να ξεχαστεί είναι πως η επιτυχία, η επίδραση, η αίσθηση που καταφέρνει ένα καλλιτεχνικό έργο οφείλεται σε τεράστιο βαθμό στην προσωπικότητα των συντελεστών του. Τα «Φιλαράκια» είναι ξεκαρδιστικά ήδη από το χαρτί, όμως, απαιτούν γνήσιο ταλέντο για να αποδοθούν οι λέξεις όχι απλά εύστοχα, αλλά και εμπλουτισμένα. Υπό αυτήν την έννοια, οι πιο ενδιαφέρουσες πτυχές του ντοκιμαντέρ είναι εκείνες που εμβαθύνουν στην τεχνική και τις κωμικές αναφορές του Πέρι, όχι στα παρασκηνιακά γεγονότα. Οι slapstick πινελιές, η σωματικότητα, οι αβίαστοι μορφασμοί και φυσικά, ο σαρκασμός, συνιστούν ποιότητες που ο ηθοποιός διέθετε εξαρχής στο υποκριτικό «οπλοστάσιό» του και βρήκε το ιδανικό πλαίσιο για να τελειοποιήσει στη σειρά των Μάρτα Κάουφμαν και Ντέιβιντ Κρέιν.
Όχι μια χολιγουντιανή ελεγεία
Η ουσία στο «Αυτό με τον Μάθιου Πέρι» συμπυκνώνεται στις μαρτυρίες. Οι οποίες παρότι πολύ εύκολα θα μπορούσαν να αφιερωθούν σε τρανταχτά ονόματα του Χόλιγουντ, αντιθέτως, πολύ συνειδητοποιημένα αφοσιώνονται στους πιο κοντινούς ανθρώπους του Αμερικανού. Πρωτίστως την αδερφή του Μία Πέρι Μπόγουικ, τους κολλητούς του επί σαράντα χρόνια και στενους συνεργάτες του, μεταξύ άλλων.
Οι αναμνήσεις τους παρέχουν τη ραχοκοκαλιά μιας τρίωρης αφήγησης η οποία διέπεται από αφιλτράριστη ειλικρίνεια, εξ ου και σε αρκετές στιγμές οι ομολογίες των συμμετεχόντων γίνονται αφοπλιστικές. Ποτέ, ωστόσο, δε δίνεται η εντύπωση της εκμετάλλευσης, αφού όσα ακούγονται πηγάζουν από ανθρώπους που τους ένωνε η αγάπη για το πρόσωπο του Πέρι. Από την άλλη, χωρίς να ακούγονται τρομερά ρηξικέλευθες πληροφορίες, γίνεται πολύ δύσκολο να μη συγκινηθείς όταν επανενώθηκαν όλα τα «Φιλαράκια» ή στην ιστορία με τον Μπρους Γουίλις και φυσικά, στην κηδεία του ηθοποιού. Συνοψίζοντας, η σειρά του Netflix επιδεικνύει περίσσια ευαισθησία στο χειρισμό του υλικού της, χωρίς να χρειαστεί να κατασκευάσει από την αρχή τον τροχό κινηματογραφικά. Είναι πολύ κρίμα, λοιπόν, που η έκπτωση που επιλέγουν οι συντελεστές να κάνουν είναι στο stock υλικό. Δηλαδή στα πλάνα που δήθεν θυμίζουν ’90s και συνοδεύουν τη φωνή του Πέρι, τα οποία είναι προϊόντα τεχνητής νοημοσύνης της εταιρίας Veritone. Μπορείτε και καλύτερα.
Διαβάστε περισσότερες κριτικές σειρών εδώ.
Διαβάστε επίσης
