Το «Last House» του Netflix είναι η πιο ανόητη ταινία της χρονιάς
Οι Βάγκνερ Μόουρα και Γκρέτα Λι ξοδεύουν το ταλέντο τους σε ένα οικογενειακό θρίλερ που δεν βγάζει κανένα απολύτως νόημα.
Περιεχόμενα
Πέρα από τις φορές που οι ιθύνοντες του Netflix θα στηρίξουν μια ποιοτική παραγωγή για να κόψουν οσκαρικά ένσημα, το streamer κατά κύριο λόγο χρηματοδοτεί τίτλους που ξεχνιούνται ακαριαία και χρησιμεύουν πρωτίστως για την ανανέωση του περιεχομένου της πλατφόρμας. Σε αυτήν τη μακρά λίστα, τώρα, έρχεται να προστεθεί το «Last House», το οποίο πλασάρεται ως horror, όμως, το μοναδικό που προκαλεί τρόμο είναι όσα συμβαίνουν στην ταινία.
Έχουμε Μ. Νάιτ Σιάμαλαν στο σπίτι
Προτού περάσουμε στην ουσία, να επισημάνουμε πως σε επίπεδο συντελεστών δεν αιτιολογείται η παταγώδης αποτυχία που είναι το «Last House». Στη σκηνοθετική καρέκλα βρίσκεται ο Λουί Λετεριέ ο οποίος, αν μη τι άλλο, ξέρει τι σημαίνει ψυχαγωγικό σινεμά («The Transporter», «Danny the Dog», «Η Συμμορία των Μάγων»), όπως επίσης και ο σεναριογράφος Μάθιου Ρόμπινσον («Good Luck, Have Fun, Don’t Die»). Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους δε, κρατούν ηθοποιοί στο απόγειο της δημοφιλίας τους: από τη μία η Γκρέτα Λι («Περασμένες Ζωές») και από την άλλη ο Βάγκνερ Μόουρα («Μυστικός Πράκτορας»). Το δίδυμο υποδύεται τους γονείς δύο παιδιών που εγκλωβίζονται ανεξήγητα στο σπίτι τους, όταν έπειτα από μια καταιγίδα κλειδώνουν οι πόρτες και τα παράθυρα σε όλη τη γειτονιά τους. Ανήμποροι να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει, συνειδητοποιούν πως πρέπει να βρουν τρόπο επιβίωσης πάση θυσία, αγνοώντας για πόσο καιρό θα βρίσκονται εκεί χωρίς επαφή με τον έξω κόσμο, αφού ούτε οι τηλεπικοινωνίες λειτουργούν.
Διαβάστε επίσης
Το γεγονός πως η πλοκή ξεκινά με μια «ψαγμένη» ατάκα του sci-fi συγγραφέα Άρθουρ Σ. Κλαρκ («πόσο αταίριαστο ο πλανήτης να ονομάζεται Γη, ενώ είναι ξεκάθαρα Ωκεανός»), προετοιμάζει το έδαφος για ένα αφήγημα γεμάτο εξυπνακίστικες μεταφορές, αλλά ούτε σε αυτό βρίσκουν στόχο οι Ρόμπινσον – Λετεριέ. Διότι βασικό πρόβλημα του «Last House» είναι πως δεν έχει ιδέα τι είδους ταινία θέλει να είναι, αλλάζοντας προτεραιότητες μεταξύ ενοτήτων χωρίς να αναπτύσσεται επαρκώς τίποτα στο σενάριο. Βλέπουμε ένα υπαρξιακό θρίλερ με στόχο την υπεράσπιση των αξιών της λαϊκής πυρηνικής οικογένειας; Ναι και όχι. Είναι, τότε, ένα υπερφυσικό horror με τέρατα και νύξεις πολιτικής συνωμοσιολογίας; Ούτε. Καλώς, μήπως επιδιώκει ένα σχολιασμό πάνω στη σύγχρονη κοινωνική αποξένωση, αφού μες την «καραντίνα» τους οι ήρωες μένουν απροστάτευτοι γιατί δεν έχουν ιδέα ποιοι είναι οι γείτονές τους; Μπα. Τι μένει λοιπόν;
Ένα μπέρδεμα. Η παραπάνω κυκλοθυμία, πρακτικά, μεταφράζεται σε σκηνές αστήρικτης οικογενειακής ευδαιμονίας και αιφνίδιας δράσης που δε βγάζει κανένα νόημα και περιλαμβάνει κυνηγητό σε διαφορετικά δωμάτια υπό την απειλή ενός αλλόκοσμου όντος. Το οποίο, παρεμπιπτόντως, όχι μόνο δεν αιτιολογείται ποτέ, έστω στοιχειωδώς, γιατί σκορπά τον όλεθρο, αλλά μάλιστα όταν αποκαλύπτεται κάνει το «Sharknado» να μοιάζει με arthouse κομψοτέχνημα. Εάν πάλι αναρωτιέστε τι δουλειά έχουν σε αυτόν τον αχταρμά οι Λι – Μόουρα, η απάντηση είναι ιδιαίτερα εύκολη.
Ταινία για το SEO
Μοιάζει εξαιρετικά δύσκολο το «Last House» να φέρει νέους συνδρομητές στο Netflix, όμως χρησιμεύει αλλιώς στην πλατφόρμα. Βλέπετε, οι βασικοί συντελεστές εμφανίζονται και σε άλλες παραγωγές του streamer. Μεταξύ άλλων, ο Λετεριέ έχει σκηνοθετήσει το «Lupin», η Λι συμμετέχει στο «Russian Doll» και ο Βραζιλιάνος έγινε διάσημος χάρη στο «Narcos». Επομένως, ακόμα και εάν ένας χρήστης θελήσει να δει κάτι άλλο, το μενού θα του παρουσιάσει αρκετές και απείρως καλύτερες εναλλακτικές. Απλά μαθηματικά στην εποχή του streaming. Τώρα, η ένστασή μας είναι πως το Netflix θα μπορούσε να μοιράζει πιο ικανοποιητικά τους πόρους του και να μη χρειάζεται να υπομένουμε κάθε λογής «Last House», ωστόσο, πότε το έκανε για να το αρχίσει τώρα;
