Γιατί δεν είναι Αριστερός ο Λαφαζάνης και η Πλατφόρμα του.
Ο κατά φαντασίαν Αριστερός Παναγιώτης Λαφαζάνης, ηγέτης της αριστερής Πλατφόρμας, ετοιμάζεται να ιδρύσει το κόμμα που δεν έχει να προτείνει τίποτα.
«Για τη ρήξη θα ευθύνεται ο Τσίπρας» λέει σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Κεφάλαιο», τονίζοντας πως αν ακολουθηθεί μνημονιακή πολιτική, «το τελευταίο που θα έχει σημασία είναι η ενότητα». Είναι μια ακόμη δήλωση του Παναγιώτη Λαφαζάνη, από τις πολλές που κάνει τον τελευταίο καιρό. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, μια και δεν υπάρχει περίπτωση να τα ξαναβρεί με τον Αλέξη Τσίπρα, μετά την αναγκαστική στροφή του τελευταίου προς τον ρεαλισμό.
Τι αντιπροσωπεύει σήμερα ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και η αριστερή πλατφόρμα του, όπως αυτάρεσκα αποκαλούνται οι κατά φαντασίαν αριστεροί. Απολύτως τίποτα. Αν ρωτήσει κανείς τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, τι έκανε στην ζωή του, η απάντηση είναι η ίδια. Τίποτα. Παιδιά του κομματικού σωλήνα, όλοι αυτοί οι δήθεν αριστεροί, δεν έκαναν τίποτα άλλο στην ζωή τους, παρά να τριγυρνάνε, στους διαδρόμους των κομμάτων και στις κομματικές καρέκλες, απολαμβάνοντας τους μισθούς τους και άλλα προνόμια. Ο ίδιος ο Λαφαζάνης πήγε λίγο παραπέρα, αφού για κάποιους μήνες έγινε και Υπουργός Ανάπτυξης στο αρχικό σχήμα της Κυβέρνησης Σύριζα, που όσο να ’ναι είναι και σχήμα οξύμωρο. Στην διάρκεια της θητείας του πήγε και ως την Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη, την οποίαν ξαναβάφτισε Λένινγκραντ , ενώ παρακολουθούσε έκθαμβος τους σκληρούς καπιταλιστές της ρωσικής Κυβέρνησης, νομίζοντας ότι κι αυτοί είναι αριστεροί. Έτρεφε επίσης την αυταπάτη ότι ο Πούτιν θα δάνειζε ή θα χάριζε στην ελληνική Κυβέρνηση 5-6 δις, έτσι, επειδή είναι αριστεροί κατά δήλωσή τους και επειδή δεν φοράνε γραβάτα. Πιθανόν επίσης να φαντάζεται τον εαυτό του ως κάποιον Λένιν της Ελλάδας, ή έστω Στάλιν. Η Φιντέλ Κάστρο της Μεσογείου. Η αρχομανία είναι γενικό σύμπτωμα για τους «αριστερούς» αυτής της κατηγορίας.
Τι είναι λοιπόν ο Λαφαζάνης. Είναι απλό. Είναι ένας συμπαθής κατά τα’ άλλα γεράκος, που η σκέψη του έχει μείνει έναν αιώνα πίσω, όταν η έννοια του «αριστερού» ταυτιζόταν με ένα απολυταρχικό κράτος, που έχει στην ιδιοκτησία του όλα τα μέσα παραγωγής, ενώ τα μέλη του κόμματος έκαναν ζωή χαρισάμενη, στις «ντάτσες», τις βίλες τους δηλαδή στην Κριμαία, μακριά από τα μάτια του πλήθους, αφού και η ενημέρωση ήταν ελεγχόμενη από το Κράτος. Σαν παιδί του κομματικού σωλήνα ο Λαφαζάνης, δεν έχει άλλη διέξοδο επιβίωσης, παρά μόνο αν συνεχίσει να μισθοδοτείται από το Κράτος. Στον σημερινό ανταγωνιστικό κόσμο, αυτού του είδους η «αριστεροσύνη», είναι ο σίγουρος δρόμος για την καταστροφή και στο γεωπολιτικό σκηνικό της περιοχής, ένας σύντομος δρόμος για να μεταβληθεί η Ελλάδα στην επόμενη Συρία. Αυτού του είδους οι «αριστεροί» στην εποχή μας, όμως, είναι κι ένας άλλος τρόπος για να επιβιώσει το σύστημα διαπλοκής, που κυβέρνησε την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια πίσω από τα παρασκήνια και την έφερε εδώ που την έφερε.
Θα μπορούσε εν πάση περιτπώσει, να δει κανείς με κάποιο ενδιαφέρον αυτήν την πρόταση, αν είχε να προτείνει και κάτι. Όσο κι αν ψάξει κανείς όμως στις δηλώσεις του Λαφαζάνη, δεν θα βρει κανείς τίποτα πέρα από καταγγελία και άρνηση. Καμία πρόταση. Πέρα από τα να κάνουμε ντου στο Νομισματοκοπείο και να δημεύσει τις περιουσίες όλων. Είναι η «Αριστερά του Τίποτα». Που δεν κρύβει τίποτα άλλο πέρα από μια προσωπική αρχομανία. Που δεν σκέφτεται τίποτα πέρα από την δική του επιβίωση. Και της παρέας του. Του Στρατούλη, του Λεουτσάκου και όλων των άλλων η κύρια απασχόληση, είναι η αυτοπροβολή από τα κανάλια και οι δηλώσεις. Η υπόλοιπη κοινωνία δεν υπάρχει γι αυτό το είδος του “αριστερού”. Και που θα ήθελε-αν ήταν δυνατόν να την εξαφανίσει, ώστε να μην υπάρχει μέτρο σύγκρισης, που αποδεικνύει την δική τους ανικανότητα. Αυτό δεν είναι η Αριστερά. Είναι οι Προφήτες του Τίποτα.
