Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά… κι όλο φοβάμαι το αύριο….

Η Ευρωπαϊκή Ημέρα για την Προστασία των Παιδιών από τη Γενετήσια Εκμετάλλευση και Κακοποίηση, διοργανώνεται κάθε χρόνο, στις 18 Νοεμβρίου, με πρωτοβουλία του Συμβουλίου της Ευρώπης, στο πλαίσιο της ενημερωτικής εκστρατείας “1 στα 5” (ένα στα πέντε παιδιά στην Ευρώπη πέφτει θύμα σεξουαλικής βίας και σεξουαλικής κακοποίησης).

Αλήθεια, έχεις μιλήσει στο παιδί σου για “τον κανόνα του εσωρούχου”; Tου έχεις εξηγήσει πως δεν πρέπει να εμπιστεύεται τον οποιοδήποτε, ότι τα φιλιά και τα χάδια δεν είναι πάντα “αθώα” και πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι καλοί;

Σύμφωνα με μια έρευνα που πραγματοποίησε το Υπουργείο Παιδείας σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού, το ποσοστό σεξουαλικής κακοποίησης ανέρχεται περίπου σε 16%.

Η εκστρατεία “ ΕΝΑ στα ΠΕΝΤΕ” του Συμβουλίου της Ευρώπης για την πρόληψη της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης – με συντονίστρια στην Ελλάδα την κα Έλενα Ράπτη– θέλει να βάλει τέλος σε αυτή τη θλιβερή πραγματικότητα. Παρουσιάζει, λοιπόν, μια ιστορία κινουμένων σχεδίων (3D animation video) με ελληνικούς χαρακτήρες, περνώντας μηνύματα που συμβάλουν ουσιαστικά στην ευαισθητοποίηση γονέων, εκπαιδευτικών και εντέλει στην προστασία των παιδιών. Πρόκειται για μια εξαιρετική παραγωγή της DVS Design, με την ευγενική υποστήριξη της Μedia Strom για το κόστος παραγωγής και του Ιδρύματος Λάτση για το κόστος αναπαραγωγής των αντιτύπων, προκειμένου να μοιραστεί σε όλους τους νομούς της χώρας.

Τίτλος της ιστορίας : “To Μυστικό της Νίκης”. Στόχος είναι να διδάξει στα παιδιά τον “κανόνα του εσωρούχου”, να μάθουν να ξεχωρίζουν ποιό είναι το καλό και ποιό το κακό άγγιγμα καθώς και ότι υπάρχουν καλά και κακά μυστικά.

Ηρωίδα της ταινίας είναι η Νίκη, μια μαθήτρια δημοτικού σχολείου. Την επισκέπτεται στο σπίτι της ένας “φίλος” – όπως αποκαλείται στην ιστορία. Όταν ο “φίλος” προτείνει στο κορίτσι να το αγγίξει στο εσώρουχο, εκείνο αρνείται γνωρίζοντας τον κανόνα! Τότε εκείνος συρρικνώνεται και φεύγει. Αμέσως μετά, το μικρό κορίτσι δέχεται την επίσκεψη μιας νεράιδας και της αφηγείται ότι ακριβώς συνέβη. Ακολουθώντας το παράδειγμα της Νίκης, ενθαρρύνονται τα παιδιά να μην κρατούν μυστικά και να μιλάνε για τέτοια περιστατικά.

Η κα Έλενα Ράπτη εξηγεί :“Δυστυχώς ΕΝΑ στα ΠΕΝΤΕ παιδιά πέφτει θύμα κάποιας μορφής σεξουαλικής κακοποίησης, γι’αυτό θα πρέπει να δράσουμε άμεσα. Να ενημερώσουμε και να ευαισθητοποιήσουμε τα παιδιά πώς να αποφύγουν τον κίνδυνο, αλλά και τους γονείς, τη γιαγιά, να είναι σε εγρήγορση και να προσέχουν ποιά άτομα βρίσκονται στο περιβάλλον του παιδιού. Επίσης το παιδί, επειδή ο δράστης συνήθως είναι ένα πρόσωπο από το στενό οικογενειακό, φιλικό ή συγγενικό περιβάλλον, ένα πρόσωπο που αγαπά κι εμπιστεύεται, δεν μπορεί να ξεχωρίσει πότε ένα άγγιγμα είναι καλό και πότε κακό. Ο δράστης του ζητά να κρατούν μυστικά. Έτσι, λοιπόν, καλείται ο γονιός να ενημερώσει το παιδί, πότε ένα μυστικό είναι καλό και πότε κακό. Πότε ένα άγγιγμα είναι καλό και πότε κακό. Αυτό μπορεί να το κάνει μέσα από τα “εργαλεία” του Συμβουλίου της Ευρώπης. Το βασικότερο εργαλείο, αφορά στον “κανόνα του εσώρουχου” όπου διδάσκει στο παιδί πότε πρέπει να επιτρέπει να το αγγίζουν στην περιοχή που βρίσκεται το εσώρουχο.”

Το δικό σου παιδί γνωρίζει “τον κανόνα του εσωρούχου”;Αν όχι, τότε αφιέρωσε λίγα λεπτά να δεις κι εσύ το ακόλουθο animation μαζί του. Έχει τη μορφή κινουμένων σχεδίων και μπορεί να γίνει κατανοητό και σε αρκετά μικρές ηλικίες.

Ο πρωτεργάτης της σχολής των Ελλήνων τραγουδοποιών, ο μοναδικός Διονύσης Σαββόπουλος, έγραψε κάποτε ένα τραγούδι που αναφέρεται στα παιδιά. “Τί έπαιξα στο Λαύριο”…

Ξεκινά με διάθεση αυτοσαρκασμού μέσα από τους στίχους “είμαι μεγάλος με τιράντες και γυαλιά” και “πάει καιρός που έχω μάθει ξαφνικά πως είμαι ασχημοπαπαγάλος”. Αυτή η αυστηρή κριτική της εμφάνισής του, οφείλεται στην είσοδο του καλλιτέχνη στην ωριμότητα. Στην είσοδο του εποικοδομητικού προβληματισμού για τη ζωή και τις πράξεις του. Ωστόσο, προσπαθεί να “αποκρύψει” από τα ερευνητικά βλέμματα των μικρών κι αθώων παιδιών τα προβλήματα. Παραδέχεται, λοιπόν: “Δεν ξέρω τί να παίξω στα παιδιά, στην αγορά στο Λαύριο”, “κι όλο φοβάμαι το αύριο”, “πώς να κρυφτείς απ’τα παιδιά”, “ζούμε μέσα σ’ένα όνειρο που τρίζει, σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας”, “δεν ξέρω τί να παίξω στα παιδιά, μα ούτε και στους μεγάλους”. Αναρωτιέται ο Διονύσης Σαββόπουλος πώς να αντιμετωπίσει το αύριο. Νιώθει πως κι εκείνος συμπάσχει με τους άλλους ενήλικες που αποκρύπτουν συστηματικά τη σκληρή πραγματικότητα της ζωής από τα παιδιά τους, αν και εκείνα “τα ξέρουν όλα”. Η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά παρατηρούν με ερευνητικότητα την κάθε ασχήμια της εκάστοτε εποχής.

Κι εκείνος γνωρίζει, πλέον, ποιά είναι τα πραγματικά όρια του “αληθινού χρόνου”… “Ο χρόνος ο αληθινός, είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός” λέει ο δημιουργός του τραγουδιού, αναφερόμενος στους γιους του, Κορνήλιο και Ρωμανό.

Μπορεί εμείς οι γονείς να μην ξέρουμε πολλές φορές “τί να παίξουμε στα παιδιά μας”. Εκείνα, όμως, ορίζουν το μέλλον και οφείλουμε να τα ενημερώνουμε και να τα προστατεύουμε.

Για όσους αναρωτιούνται “πώς πετυχαίνεται αυτό;”…Θα απαντήσω :“με την αγάπη θα βρούμε τον τρόπο”…

Τί έπαιξα στο Λαύριο

(στίχοι, μουσική, ερμηνεία: Διονύσης Σαββόπουλος)

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά στην αγορά, στο Λαύριο Είμαι μεγάλος, με τιράντες και γυαλιά κι όλο φοβάμαι το αύριο

Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά; Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα. Και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα

Ζούμε μέσα σ’ ένα όνειρο που τρίζει σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας μα ο χρόνος ο αληθινός σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος μα ο χρόνος ο αληθινός είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά μα ούτε και στους μεγάλους πάει καιρός που έχω μάθει ξαφνικά πως είμαι ασχημοπαπαγάλος

Πώς να τα κρύψεις όλα αυτά; Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλοι. Και σε κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά όταν γυρνάς μέσα στην πόλη

Ζούμε μέσα σ’ ένα όνειρο που τρίζει σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας μα ο χρόνος ο αληθινός σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος μα ο χρόνος ο αληθινός είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός