Καλοκαιρινές νύχτες στην Αθήνα του 1999: Κέντρο ή παραλία;
Δύο συντάκτες του ΚΛΙΚ, δύο διαφορετικές θεωρίες για την έξοδο στη θερινή Αθήνα. Το κείμενο αναδημοσιεύεται αυτούσιο από το αρχείο.
Περιόδος 2η, Τεύχος 13, Σεπτέμβρης 1999 Κείμενο: Μαρία Περδικέα, Κώστας Μορφίρης
Εναλλακτικό κλάμπινγκ στο κέντρο της πόλης ή δροσερά κοκτέιλ δίπλα στο κύμα; Η Μαρία Περδικέα στηρίζει το νυχτερινό downtown κάνοντας βόλτες στις πιο όμορφες καλοκαιρινές αυλές της Αθήνας, ενώ ο Κώστας Μορφίρης αναζητά διέξοδο στην παραλία…
Τα περισσότερα μαγαζιά στο κέντρο της Αθήνας έχουν υπέροχες αυλές, πρωτότυπη διακόσμηση (Soul Garden, Balthazar) και σου δίνουν την εντύπωση ότι βρίσκεσαι σε κάποιο κοσμικό θέρετρο. Μακριά από τους φοίνικες των μαγαζιών της παραλίας και τους λευκοντυμένους πορτιέρηδες – παγωτατζήδες. Έλεος πια.
Η παραλία δεν σταματάει στη Γλυφάδα, κι αν φτάσεις στο Grand Resort, είσαι σε άλλο κόσμο… Άσε που, αν είσαι στο κέντρο της Αθήνας, ό,τι κι αν κάνεις θα είσαι περιτριγυρισμένος από πολυκατοικίες, οπότε η λέξη-κλειδί είναι «εντύπωση».
Αραχτός στις πολυθρόνες του Bo ή του Destijl, πάνω στη θάλασσα και πίνοντας κοκτέιλ, νιώθω ελαφρώς πιο καλοκαιρινός.
Τα μπαρ του κέντρου είναι η καλύτερη λύση για ένα ποτό μετά τη δουλειά. Δεν χρειάζεται να δώσω ραντεβού με τους φίλους μου, αφού τους συναντάω όλους εκεί. Άσε που τα τραπεζάκια και ο κόσμος στους πεζόδρομους της Χάριτος, της Περσεφόνης και της Μιαούλη θυμίζουν διακοπές σε νησί.
Αν είναι να βλέπω τους ίδιους χειμώνα-καλοκαίρι και να πετυχαίνω την πρώην μου κάθε τρεις και λίγο στους μετρημένους πεζόδρομους, κάθομαι σπίτι. Το τραπεζάκι στο πεζοδρόμιο μου θυμίζει περισσότερο καφενείο παρά νησί. Νησί σημαίνει θάλασσα, αεράκι και φρεσκάδα, όχι πεζοδρόμιο.
Δεν αναγκάζομαι να μένω ακινητοποιημένη για ώρες στο αυτοκίνητο, μαζί με εκατοντάδες άλλους ταλαίπωρους οδηγούς στην παραλιακή, ακούγοντας το «Ξέρω Τι Ζητάω» τσίτα από το διπλανό αυτοκίνητο.
Τα εναπομείναντα ανοιχτά μαγαζιά του καλοκαιρινού downtown είναι τόσο λίγα, που όλοι οι δρόμοι γύρω τους είναι σταθερά πηγμένοι, ενώ παράλληλα διάφοροι με «Ν» στο πίσω τζάμι δεν σου κάνουν τη ζωή ευκολότερη. Η λέξη-κλειδί, στην προκειμένη περίπτωση, είναι «παρκαδόρος» και στην παραλία το είδος αφθονεί.
Διαβάστε επίσης
Τα περισσότερα μπαρ της παραλιακής είναι mainstream και απολύτως προβλέψιμα, τόσο στην επιλογή της μουσικής όσο και στο κοινό τους. Προτιμώ τα προχωρημένα τυπάκια στον Ψυρρή ή τις underground μουσικές του Mamaca’s.
Στου Ψυρρή δεν θα ακούσεις Paul Oakenfold ή Deep Dish, ούτε θα δεις go-go girls για να κάνεις χαβαλέ με τους κολλητούς σου. Ούτε θα βγεις λιώμα από το κλαμπ ξημερώματα για να πας κατευθείαν για μπάνιο στην παραλία του Eden.
Δεν μπαίνω στη διαδικασία να οδηγώ δύο ώρες και να ψάχνω πάρκινγκ άλλο τόσο για να πιω το ποτό μου στριμωγμένη στο Venue (έστω και στο πριβέ), αγκαλιά με τη διπλανή μου. Ποιος σου είπε ότι θέλω να τη γνωρίσω;
Μια ωραία διπλανή δεν έκανε ποτέ κακό σε κανέναν…
Φέτος έχω πολλές επιλογές στο κέντρο. Αν θέλω κοκτέιλ και θέα, πάω στο Galaxy ή στο Acai. Αν θέλω να χορέψω δίπλα σε celebrities, πάω στο κλαμπ του Balthazar και, αν θέλω προχωρημένη μουσική, πάω Ψυρρή και Γκάζι.
Εξίσου πολλές, και ακόμη περισσότερες, επιλογές έχω από Πειραιά μέχρι Σούνιο, και χωρίς τσιμέντο.
Διαβάστε επίσης
