Αύγουστος 1995: Μια βραδιά στην αρένα του Romeo, όταν η φιάλη κόστιζε λιγότερο από 65 ευρώ

Τεύχος 100, Αύγουστος 1995 

Κείμενο: Παύλος Παπαδόπουλος

Μπαίνοντας νωρίς στο Romeo, εκτός απ’ όσα σου έχουν πει τις προηγούμενες μέρες, τίποτα δεν προοιωνίζει αυτό που επακολουθεί.

Κι όταν λέμε νωρίς, εννοούμε γύρω στις δώδεκα παρά με δώδεκα. Στην είσοδο σου μιλάνε νορμάλ και σε περνάνε στο τραπέζι, σ’ έναν μακρόστενο, σκεπαστό χώρο. Ακόμα είμαστε εμείς κι εμείς, και η ορχήστρα παίζει κάτι σε μοντέρνο, πάνω στο οποίο αυτοσχεδιάζει η Ναταλί, ένα σέξι κορίτσι, τρομερά φιλάρεσκο, που τραγουδάει και ξεβιδώνεται στον χορό, κάνοντας προκλητικές φιγούρες.

Χωρίς καλά-καλά να το καταλάβεις, το μαγαζί γεμίζει πριν τη μία, και τα δυο μπαρ και τα τραπέζια. Εν τω μεταξύ, σου έχουν πάρει παραγγελία, έρχονται ποτά, πιάτα, τα πάντα. Τα γκαρσόνια, όλα περιποιημένα παιδιά και με τρόπους. Το φαγητό εδώ σε καμία περίπτωση δεν θυμίζει αυτό που τρως στα περισσότερα μπουζουξίδικα. Είναι κανονικό φαγητό, σαν να έχεις πάει σε καλό εστιατόριο — και στη γεύση και στο σερβίρισμα — και μπράβο τους, ειδικά στον σεφ Παντελή Γιγουρτάκη.

Μέχρι να τελειώσεις το φαγητό (που δεν είναι απαραίτητο, μπορείς να κλείσεις μόνο για ποτό), τα πράγματα έχουν ζεσταθεί κάπως. Τραγουδιστές και τραγουδίστριες μπαινοβγαίνουν και λένε ό,τι έχουν να πουν, σωστά ντυμένοι και με κέφι, πηγαίνοντας πάνω κάτω σε μια μικρή πίστα με σκηνικό που θυμίζει πρόσοψη, σε φόντο μπλε ανοιχτό. Το τραγούδι δεν σταματά ούτε δευτερόλεπτο, κι αν νομίζετε ότι θα κάνουν διάλειμμα, λάθος νομίζετε. Η ορχήστρα πηγαίνει πατητή για όσο τραβήξει.

Από κάτω πολλά τεκνά, με πουκάμισο και μπλέιζερ, αρκετά λιγότερο τεκνά, αλλά πάντα straight και clean, περισσότερες γκόμενες, με μεσάτα φορέματα οι πιο πολλές, φανατικοί γλεντζέδες, διακριτικοί λεφτάδες, bon viveur πενηντάρηδες και οι κυρίες τους, κάποιοι ξένοι στο Athens by Night και – ειδικά για το συγκεκριμένο βράδυ – μια γυναικοπαρέα με κέφια, που ξεφαντώνει ένα βράδυ πριν από τον γάμο της μίας από αυτές. Ένα κοινό-αντανάκλαση της Αθήνας, της Ελλάδας και του καλοκαιριού του ’95.

Ένα κοινό-αντανάκλαση της Αθήνας, της Ελλάδας και του καλοκαιριού του ’95.

Τώρα, για πότε όλος αυτός ο κόσμος αφήνει τη χαλαρή κουβέντα και τις αφηρημένες ματιές στη σκηνή, ανεβαίνει στα τραπέζια, βρέχοντας με γαρδένιες τραγουδιστές και τραγουδίστριες, ξέροντας επιπλέον απέξω και το τελευταίο κουπλέ, δεν το καταλαβαίνεις. Παραμένει μυστήριο, ένα κοινωνικό φαινόμενο που περιμένει να εξηγηθεί από το περιοδικό Ανεξήγητο.

Εκείνο που σε άλλα μαγαζιά ιδρώνουν για να το πετύχουν, και μάλιστα βάρδιες, εδώ συμβαίνει σχεδόν κάθε βράδυ (γι’ αυτό και τα τραπέζια, αν προσέξετε, είναι ειδική παραγγελία, υπερενίσχυμένα και πολύ σταθερά). Η Χημεία είναι πράγμα, αλλά στο Romeo, φαίνεται, τα πάνε καλά.

Μετά από επίμονες και ζυγισμένες προσπάθειες της ορχήστρας μέχρι τη μία και μισή, το μίγμα θα φτάσει στο σημείο βρασμού και τότε θα ξεχωρίσει η πρώτη γκόμενα, που θα σηκωθεί από την καρέκλα της φτιαγμένη, θ’ ανέβει στο τραπέζι και θα πέσει πάνω της ένας προβολέας. Κάτι ξέρουν τα γκαρσόνια, που φροντίζουν να τα μαζεύουν σύντομα.

Εν τω μεταξύ, τα ποτά έχουν αρχίσει να δουλεύουν, τα τραγούδια γίνονται «κοινό κτήμα» των περισσότερων και, μέσα σε ένα μισάωρο, αρκετές έχουν σπεύσει να ακολουθήσουν το παράδειγμα της πρωτοπόρου. Μαζί και τα αγόρια τους, βέβαια, που σιγοντάρουν όρθια, με παλαμάκια και σπάσιμο στη μέση, μπρος-πίσω το στομάχι, με ρυθμό 60 το λεπτό, ενώ την ίδια στιγμή τα κορίτσια κουνάνε, στριφογυρίζουν τον κώλο, κλείνουν τα μάτια και βάζουν τα δάχτυλα μέσα στην κουπ.

Κι ούτε ακόμα είδατε τίποτα. Γιατί κατά τις δύο βγαίνει ο Χρήστος Αντωνιάδης, το πρώτο όνομα, και δίνει το σύνθημα «Έλα ν’ ανέβουμε λίγο», κι από εκεί και πέρα το μαγαζί χάνει και τις τελευταίες του αναστολές. Ο Αντωνιάδης και η Ρούλα Σταύρου, η πρώτη τραγουδίστρια, μαζί με τη Σία Φαράκη, Σταρ Ελλάς πριν επτά-οκτώ χρόνια, τον Μπαλάντη και τη Λία Κωνσταντινίδου, μια νόστιμη, ψηλή ξανθιά, θα ξεσηκώσουν τους πάντες.

Τι τραγουδάνε τώρα αυτοί, δεν χρειάζεται να ρωτάτε. Τραγουδάνε τα πάντα. Το έξυπνο λαϊκό playlist είναι μια ακόμα ευρεσιτεχνία του Τάκη Μπουγά, που ξέρει τη συνταγή, έχει κι εδώ την επιμέλεια και έχει βάλει από το «Είσαι μια στον κόσμο, δεν είν’ άλλη» μέχρι «Θεσσαλονίκη», «Τα κορμιά και τα μαχαίρια», «Τα εύκολα αλλάζουν χέρια».

Αν τη βρίσκετε έτσι, τότε από το Romeo θα φύγετε με ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά και μπορεί να είστε και πίτα. Εκτός του ότι στο μαγαζί όλα πάνε ρολόι και τα παιδιά του προσωπικού είναι γάτοι, ταχύτατοι, και καλά οργανωμένοι κάτω από την μπαγκέτα του μετρ Βαγγέλη Τσιαούση, συμβαίνει και κάτι άλλο.

Το γεγονός ότι όσοι τραγουδάνε είναι καλές φωνές, καλοί επαγγελματίες, αλλά γενικά άγνωστοι, επιτρέπει την ποικιλία στο πρόγραμμα, αφού δεν έχεις κανένα πρώτο όνομα να σε πρήζει με τα κομμάτια των τελευταίων του δίσκων.

Όπως συμβαίνει με ανάλογες περιπτώσεις, αν δεν κουμπωθείς πίσω από την, ούτως ή άλλως ανώφελη, ενοχή του κρυπτοσκυλά (ή αν δεν σε αφορά το είδος, οπότε κακώς έκατσες), τότε θα διασκεδάσεις στη γλώσσα σου, θα εκτονώσεις το απόθεμα του στρες, θα ξεκουνηθείς από την καρέκλα σου, θα πιεις, θα ξεφύγεις από τα κλισέ σου και θα κάνεις παιχνίδι με άγνωστο κόσμο, που βρίσκεται στην ίδια κατάσταση με σένα. Μια χαρά, δηλαδή, και να μας συμβαίνει συχνότερα.

Romeo: Ελληνικού 1, Γλυφάδα. Ποτό 2.000, φιάλη 22.000. Τηλ. 8945345.